Memoria de San Carlos Borromeo, bispo

Hai algo profundamente humano na imaxe que nos ofrece o Evanxeo de hoxe: o home que se senta antes de comezar a construír unha torre. Non é unha imaxe de prisa, nin de ansiedade, senón de claridade. É o momento no que un se detén para calcular o que ten, para ver se os cimentos son sólidos, para preguntarse se o que está a piques de edificar ten a base necesaria para resistir o paso do tempo e as tormentas da vida. É un acto de honestidade radical. Xesús non nos pide que sexamos imprudentes; pídenos que saibamos onde poñemos o noso corazón e con que recursos contamos para a viaxe.

Moitas veces, na nosa vida cotiá, construímos sen sentarnos a calcular. Edificamos os nosos días sobre o traballo, sobre os proxectos, sobre as expectativas que temos para nós e para os que amamos. E despois, cando a vida nos cambia o guión, cando o que construímos parece quedar a medias, sentimos esa presión inmensa, ese medo a que os demais vexan a nosa obra inacabada. Pero escoitade o que di Xesús: o discipulado non é unha cuestión de ter todos os recursos por nós mesmos. É unha cuestión de saber quen é o Arquitecto. Cando Paulo nos escribe na primeira lectura que debemos traballar a nosa salvación 'con temor e tremor', non nos está a pedir que vivamos asustados, senón que vivamos conscientes de que é Deus mesmo quen 'traballa en vós, tanto o querer como o obrar'. É Deus quen pon o cimento. É Deus quen sostén a torre cando nós sentimos que xa non temos forzas para seguir levantando parede.

Penso hoxe en Benjamin. Pensemos nese rapaz brillante, nesa mente capaz de navegar polos sistemas máis complexos de AWS ou de debuxar o futuro dunha compañía como a súa querida 'Con Chim Airlines'. Ben tiña esa curiosidade natural, esa capacidade de ver un plano e imaxinar o que se podía construír. Pero o que facía que Ben fose quen era non era só a súa intelixencia; era a súa capacidade de entrega. Lembrade aquel momento en que, sendo tan novo, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falta que o fixese, pero o feito de que o quixese facer, o feito de que o seu primeiro impulso fose dar, di todo o que necesitamos saber sobre o seu corazón. Ben non estaba a construír para si mesmo. Estaba a construír para os demais. Estaba a poñer os seus recursos ao servizo do amor.

Thao, Alan, Ryan, sei que hoxe, ao mirar cara atrás, podedes sentir que hai un proxecto que quedou sen rematar, unha torre que non chegou á altura que soñabades. Pero quero dicirvos algo que vén do fondo mesmo do Evanxeo: a vosa vida, a vosa familia, non é unha obra inacabada aos ollos de Deus. O amor que dechedes a Benjamin, a forma en que o acompañastes, a forma en que compartistes con el cada viaxe, cada risa, cada momento de asombro ante a beleza do mundo, todo iso é unha obra perfecta. Non hai nada que falte. Deus non mira a vida do mesmo xeito que nós. El non conta os anos, conta o amor. E o amor que Benjamin vos deu, e o que vós lle dechedes a el, é unha construción que xa chegou á eternidade. Non está a medias; está plenamente realizada na presenza do Pai.

Hai unha verdade que debemos dicirnos hoxe para poder respirar: non somos nós os que temos que levar todo o peso. Cando Xesús fala de cargar coa propia cruz, non nos pide que o fagamos sós. El mesmo camiña ao noso lado. E ás veces, a cruz é simplemente a ausencia, o oco que queda na mesa, o silencio que se fai cando se escoita un avión pasar polo ceo. Esa ausencia é pesada, si. É un peso que se nota nas costelas. Pero nese peso, se nos paramos a escoitar, atoparemos a Deus. El non está lonxe. El está no centro desa dor, sosténdovos cando sentides que as pernas fallan.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os segredos, os xogos e os soños, non te sintas obrigado a cargar con todo o peso da memoria ti só. Ti es a testemuña viva da luz do teu irmán. O feito de que queiras levar unha das súas tarxetas de avión no teu teléfono é un xesto fermoso, un xeito de dicir que o teu irmán segue viaxando contigo. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. Ben non quere que te pares. El quere que sigas voando, que sigas explorando, que sigas sendo a persoa marabillosa que es. El está contigo, non como un recordo estático, senón como unha presenza que che acompaña e te impulsa a vivir con valentía.

Quero falarvos agora, moi quedo, aos que estades lonxe e aos que, na vosa propia vida, sentides que estades a camiñar polo val da sombra. Quizais a vosa torre tamén parece estar en ruínas. Quizais sentides que non tedes os recursos para seguir adiante. Escoitade a promesa do Salmo de hoxe: 'O Señor é a miña luz e a miña salvación; de quen hei de ter medo?'. Non é unha frase para repetir sen pensar. É unha ancoraxe. Cando o mundo se escurece, cando o futuro parece incerto, a luz de Deus non se apaga. Ela segue alí, iluminando o camiño paso a paso. Non necesitades ver todo o percorrido; só necesitades dar o seguinte paso, confiando en que o Señor ten a vosa man.

Ben, coa súa mente analítica, sabía que para que un sistema funcionase, tiña que haber unha conexión constante. A nosa conexión con Deus é a oración. Non ten que ser longa, nin complicada. Pode ser un suspiro, unha palabra ao espertar, un pensamento mentres mirades ao ceo. É simplemente dicir: 'Señor, aquí estou, axúdame'. E Deus, que é o noso Pai, escoita. El non se perde nin unha soa das vosas bágoas. El garda cada unha delas, porque son preciosas para El.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos de heroísmo. Hoxe, ao saír, facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, en nome de Benjamin. Unha palabra amable a alguén que parece triste, unha axuda discreta a quen o necesita, un momento de atención total a alguén a quen amades. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida, que o seu amor segue fluíndo polo mundo. Que a súa memoria non sexa un lugar de tristeza, senón un manancial de bondade.

O Señor está convosco. E Benjamin, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos vos volvades atopar, nunha paz que xa nada poderá romper. A súa vida foi unha curta e brillante carreira cara ao Señor, e agora, no seu descanso, el é o primeiro en animarvos a seguir camiñando. Non teñades medo. A luz que el acendeu non se apagará nunca, porque vén de Deus, e Deus non deixa que nada do que é amado se perda. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén, envoltos na súa paz que supera todo entendemento. Que esta esperanza sexa o voso alento hoxe e cada día. Amén.