Vixésimo noveno domingo do tempo ordinario

Hai momentos na vida nos que nos sentimos como se estivésemos diante dunha moeda de metal, coma aquela que lle amosaron a Xesús no Evanxeo. Miramos o seu perfil, a súa inscrición, e preguntámonos a quen pertencemos realmente. O mundo ten as súas esixencias, os seus impostos, as súas expectativas de produtividade e éxito. Pero no fondo do noso ser, hai unha marca máis profunda, unha imaxe que non é de ningún César, senón de Deus. Hoxe, ao reflexionar sobre a vida de Benjamin, este rapaz de mirada clara e corazón tan grande, ese selo divino faise patente. Ben non era un rapaz que vivise para as aparencias. Era un rapaz de verdade, un rapaz que, coa súa mente brillante, sabía que o máis importante non é o que acumulamos nos nosos servidores ou nas nosas contas, senón a calidade do amor que entregamos.

Penso naquel momento, tan sinxelo e tan revelador, no que Ben, con apenas quince anos, ofreceu todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non houbo cálculo, non houbo medo ao futuro, non houbo a necesidade de gardar algo para si mesmo. Foi o xesto dunha alma que xa entendía a lóxica do Evanxeo: dar a Deus o que é de Deus. E que é o que é de Deus? Todo. A nosa vida, o noso tempo, os nosos soños de 'Con Chim Airlines', as nosas viaxes, as nosas tristezas e as nosas alegrías. Todo é seu. Ben, coa súa curiosidade infinita, co seu afán por aprender sobre a infraestrutura na nube e os avións, estaba, na súa propia linguaxe, a intentar comprender a inmensidade do deseño de Deus.

Thao, Alan, Ryan, sei que hoxe o baleiro na casa é un eco que non se apaga. Sei que hai días nos que o corazón se sente como unha moeda gastada, sen valor, sen brillo. Pero escoitade ben: Deus non vos esqueceu. A primeira lectura de hoxe, do profeta Isaías, recórdanos que Deus chama a cada un polo seu nome. 'Chameite polo teu nome, diche un título, aínda que non me coñecías'. Deus coñecía a Ben antes de que el dese o seu primeiro paso, antes de que soñase co seu primeiro avión, antes de que o seu sorriso iluminase as vosas vidas. E ese coñecemento non rematou coa súa partida. Ben segue sendo coñecido por Deus, sostido na palma da súa man, no lugar onde xa non hai enfermidade, onde xa non hai medo, onde o seu 'con chim' —o seu paxaro— voa finalmente sen límites.

Quero falarvos con toda a tenrura do meu corazón sobre esa voz que, ás veces, na escuridade da noite, susurra preguntas que nos fan dano. Preguntas que se preguntan se algo se puido facer mellor, se algo se puido evitar. Por favor, deixade caer esa pedra. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, non é algo que se poida controlar con vixilancia humana. Deus non envía a dor, e Deus non vos acusa. Vós fostes o ceo na terra para Benjamin. A vosa dedicación, o voso amor incondicional, a forma en que o acompañastes en cada momento, foi o reflexo máis puro da misericordia de Deus. Estades absoltos de calquera culpa. O voso amor non foi insuficiente; foi, e segue sendo, un agasallo precioso.

Ben era un rapaz que sabía que a vida é para ser compartida. Lembrades as fotos onde aparece co seu irmán Ryan, onde a súa risa é o centro de todo? Ese amor que el tiña, esa capacidade de ser un irmán maior protector e un fillo amoroso, non se perdeu. Segue vivo. Vémolo hoxe naquel pozo de auga en Vietnam, o 'Giếng Gioan Baotixita', que leva o seu nome e que cada día sacia a sede dos máis necesitados. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é agora unha realidade. O amor de Ben expandiuse. Xa non está limitado a un corpo, xa non está limitado polo tempo. É un océano que envolve a toda a súa familia, un manancial que segue a dar vida aos que sofren.

Ryan, irmán querido, ti es a continuidade desa historia. Non te sintas só. Ben vive en ti, na túa maneira de ver o mundo, na túa valentía. Cando mires ao ceo e vexas un avión, non o vexas como unha despedida. Véo como un sinal de que o amor de Ben segue voando, segue conectando. A túa vida é o maior tributo que podes ofrecerlle a el. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. Ben está alí, no Banquete do Ceo, esperando, sorrindo, e seguro que xa está a deseñar novas rutas para os avións que cruzan a eternidade.

San Paulo, na súa carta aos Tesalonicenses, fálanos dunha fe que se traduce en 'traballo de amor e paciencia na esperanza'. Ben foi un mestre nesa paciencia. A súa vida, aínda que curta aos ollos humanos, foi unha vida plena de fe. El non tiña medo de confiar, non tiña medo de ser xeneroso. Hoxe, o Señor dános unha instrución clara: 'Devolvede a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus'. A nosa vida, a nosa dor, o noso amor polos que xa non están... todo iso pertence a Deus. Entregámosllo hoxe a El. Non para que nos quite a dor —pois a dor é o prezo do amor—, senón para que a transforme en esperanza.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, facede algo que ninguén saiba. Unha oración por outro neno que estea a sufrir, un xesto de bondade cara a un descoñecido, unha pequena axuda a alguén que o necesite. Facedeo en segredo, coma se fose un código que compartides só con Ben e con Deus. Que ese pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que o amor é máis forte que calquera sombra. O Señor está convosco. E Ben, desde o Banquete do Ceo, segue sorrindo, guiando os vosos pasos coa luz dunha esperanza que nunca, nunca se acaba. Amén.