En nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Xesucristo, o noso Rei e Pastor, estean con todos vós.
Señor, ti que buscas ás túas ovellas perdidas, ten piedade de nós. Cristo, ti que curas as feridas dos que sofren, ten piedade de nós. Señor, ti que nos conduces ás augas da vida eterna, ten piedade de nós.
Hai unha imaxe que hoxe quero que poñamos sobre a mesa, unha imaxe tan sinxela que case podería pasar desapercibida se non tivésemos o corazón atento. Imaxinade a un pastor que, despois dun día longo, camiña polas ladeiras dun monte pedregoso. Non leva un mapa, nin un bastón de mando para golpear, senón que camiña coa súa mirada posta en cada unha das súas ovellas. O profeta Ezequiel dínos hoxe: 'Eu mesmo buscarei as miñas ovellas e coidareinas'. Non di que enviará un mensaxeiro, nin que deixará o traballo nas mans doutros. Di: 'Eu mesmo'. É unha promesa de presenza radical.
Moitas veces, cando a vida nos golpea, pensamos que Deus está lonxe, ocupado cos grandes problemas do mundo, gobernando desde un trono afastado. Pero a solemnidade de hoxe, a festa de Cristo Rei, dános unha volta radical a esa idea. O noso Rei non é un monarca que se senta en palacios de ouro, senón un Pastor que se inclina para vendar a pata quebrada da ovella que quedou atrás. É un Rei que se recoñece no famento, no sedento, no enfermo, no que está na prisión. É un Rei que se fai pequeno para que ninguén, absolutamente ninguén, se sinta desamparado.
Thao, Alan, Ryan... pasaron cinco meses dende que Ben, o noso querido Benjamin Vo, marchou cara á casa do Pai. Sei que, nestes días, a imaxe do 'Pastor' pode sentirse distante. Sei que hai madrugadas nas que o silencio da casa pesa tanto que o trono de Deus parece envolto en nubes escuras. Sei que moitas veces vos preguntades: 'Onde estaba o Pastor? Por que non o trouxo de volta?'. É unha dor que non se pode medir, unha dor que non ten palabras, porque o amor que lle tiñades a Ben era un amor sen límites, un amor que quería protexelo de todo o mal, de todo o sufrimento.
E aquí debemos deter a nosa marcha e dicir a verdade, porque non hai consolo se non hai honestidade. Hai moitos pais que, no medio da súa dor, cargan cunha pedra invisible: a culpa. Pregúntanse se poderían ter feito algo máis, se perderon algunha sinal, se houbo algunha decisión que puidese cambiar o destino. Escoitade isto coa verdade absoluta do Evanxeo de hoxe: a enfermidade non é un castigo, nin é o resultado de ningunha omisión vosa. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. A enfermidade, ás veces, simplemente irrompe na nosa vida como unha noite escura, sen que ninguén teña a culpa, sen que ningunha vixilancia a puidese evitar. Non vos acusedes de nada. O voso coidado, o voso amor, a vosa entrega total ata o último segundo, foi o reflexo máis puro do amor de Deus. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence.
Ben era un rapaz que entendía o que significaba ser un 'pastor' para os demais, aínda sen sabelo. Lembrades aquel momento no que, con tan só doce anos, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William cando este estaba enfermo? Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio. O que importa é que, no seu corazón, naceu ese impulso de dar todo o que tiña. Ese era o Ben que coñecedes: un rapaz de mente brillante, un entusiasta da aviación que soñaba con 'Con Chim Airlines', un rapaz que miraba ao mundo con curiosidade e bondade. El non gardaba a súa vida para si mesmo; el quería compartir, quería axudar, quería que os que estaban ao seu redor estivesen ben. Ese espírito de entrega non se perdeu. Transformouse. Agora, no Reino de Deus, Ben segue sendo esa alma xenerosa, ese rapaz que, como un dos pequenos do Evanxeo, é recibido polo Rei porque, sen sabelo, el tamén alimentou, deu de beber e acompañou a moitos a través do seu propio xeito de amar.
No Evanxeo, o Rei dille aos xustos: 'Cando o fixestes cun destes meus irmáns máis pequenos, comigo o fixestes'. Pensade naquel momento no que Ben, con ese sorriso cálido e braces, abrazaba aos bebés da familia, como aquel pequeno no seu traxe de flamengo rosa. Nese abrazo, Ben estaba abrazando a Cristo. Cando se sentaba cos seus amigos, cando compartía os seus soños de enxeñaría e tecnoloxía con vós, cando ría co seu irmán Ryan, el estaba vivindo a liturxia do Reino. O Reino de Deus non é un lugar de leis frías; é un lugar de encontros, de miradas, de xestos de tenrura.
Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a complicidade de cada día... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo, cando vexas un avión cruzando as nubes, lembra que Ben está alí. Non coma unha ausencia, senón coma unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir con alegría. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con esa mesma curiosidade, con esa mesma valentía que el tiña. Non enterres a túa propia vida por medo á tristeza; vive por el, vive con el, camiña cara á luz tal como el faría.
Alan e Thao, a vosa dor é profunda, pero non é o final da historia. O voso fillo, o noso Ben, está agora no 'Banquet de Ceo', xunto a santos coma Carlo Acutis, rapaces que viviron pouco pero amaron moito. O seu nome, Đại Dương, significa 'Gran Océano', e hoxe, o seu amor é como un océano de graza que vos rodea. Ese amor non se seca, non se esgota. É a auga viva que segue fluíndo, como ese pozo que leva o seu nome en Vietnam, dando vida aos que teñen sede. A súa vida foi, e segue sendo, unha bendición.
Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos, porque o Reino de Deus constrúese en pequenas cousas. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra de ánimo, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que todo está ben, que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade. Non enteredes o voso corazón. Deixádeo aberto, porque é alí onde Deus, e o voso Ben, sempre vos atoparán.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:
Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.
Que o Señor, o noso Rei e Pastor, vos bendiga e vos guarde, e que a súa paz, que supera todo entendemento, habite nos vosos corazóns hoxe e sempre.
✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.