In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Moge de vrede en de genade van Christus, onze Koning, met u allen zijn.
Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons. Heer, ontferm U over ons.
Stel je voor dat je op een koude winteravond door een besneeuwd veld loopt. Het is donker, de wind snijdt door je kleding, en je bent de weg kwijt. Je voelt de kou tot in je botten, en de angst kruipt langzaam naar binnen—die knagende vraag of je wel de juiste afslag hebt genomen, of je ooit de warmte van thuis zult bereiken. In dat moment van totale verlatenheid, wanneer je bijna opgeeft, zie je plotseling een licht in de verte. Geen fel zoeklicht dat je verblindt, maar een zachte, warme gloed. En dan hoor je een stem, een stem die je naam kent, een stem die niet roept om je te veroordelen, maar om je te vinden. Dat is de Koning waar we vandaag over spreken. Niet een koning die op een troon van koud marmer zit, ver weg van het menselijk lijden, maar een Herder die de modder en het donker niet schuwt om zijn schapen te zoeken.
Ezechiël spreekt in de eerste lezing met een tederheid die ons diep raakt: 'Ik zelf zal naar mijn schapen omzien en ze weiden.' Denk daar eens over na. God zegt niet: 'Ik stuur een engel,' of 'Ik stuur een boodschapper.' Hij zegt: 'Ik zelf.' Hij komt persoonlijk. In de duisternis van onze wereld, in de wolken en het duister waar we soms in ronddwalen, daar komt Hij. Hij zoekt de verlorenen, Hij brengt de afgedwaalden terug, Hij verbindt de gewonden. Hij is de Herder die weet hoe het voelt om vermoeid te zijn, om pijn te hebben, om verloren te zijn.
Vijf maanden geleden, op die dertiende juni, begon onze lieve Benjamin aan zijn laatste reis. Ik denk aan Ben, aan zijn scherpe geest, aan zijn passie voor technologie en vliegtuigen, aan die droom van 'con chim airlines' waar hij zo aanstekelijk om kon giechelen. Ik denk aan de manier waarop hij, als een jonge koning van het hart, aanbood zijn eigen spaarpot te geven voor zijn oom William. Hij hoefde die spaarpot nooit te breken; hij hoefde hem nooit te legen. Dat aanbod alleen al, die bereidheid om alles wat hij had aan de ander te geven, was een weerspiegeling van de Koning die we vandaag vieren. Ben begreep, in zijn jonge wijsheid, dat het leven niet gaat om wat je verzamelt, maar om wat je weggeeft. Hij was een jongen die leefde in het licht van die eeuwige Herder.
Alan en Thao, ik weet dat de leegte die hij achterliet nog steeds aanvoelt als een winterse nacht. Er zijn momenten dat de herinnering aan Ben zo dichtbij is dat je hem bijna kunt aanraken, en dan weer zo ver weg dat het pijn doet om te ademen. Ik weet dat de vraag 'waarom' soms als een onweer in jullie gedachten hangt. Soms fluistert de vermoeidheid dat jullie iets gemist hebben, dat jullie als ouders meer hadden moeten doen. Laat mij vandaag, in de naam van deze Herder, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. God stuurt geen ziekte. Sommige beproevingen vallen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een storm uit het niets, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen voorkomen. Jullie hebben Ben niet verloren door een fout. Jullie hebben hem begeleid met een liefde die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Jullie waren zijn veilige haven. Jullie liefde was de weerspiegeling van Gods eigen zorg voor hem.
Kijk naar het Evangelie van vandaag. Jezus spreekt over de dag dat de Zoon des Mensen zal komen in zijn glorie. Hij spreekt over de scheiding tussen schapen en bokken. Maar let op de maatstaf van die Koning. Hij vraagt niet naar onze prestaties, niet naar onze rijkdom, niet naar onze macht. Hij vraagt: 'Was ik hongerig en hebben jullie mij te eten gegeven? Was ik dorstig en hebben jullie mij te drinken gegeven? Was ik ziek en hebben jullie mij bezocht?' Hij identificeert zich met de allerkleinsten, met de kwetsbaren, met degenen die lijden. Benjamin leefde dat evangelie. Hij was die jongen die met zijn hele hart verbonden was met zijn familie, die de pijn van zijn oom voelde en wilde helpen. Hij was de jongen die, met zijn briljante geest, de wereld probeerde te begrijpen, maar met zijn hart de wereld probeerde te beminnen. Hij is nu bij de Koning. Hij is opgenomen in dat Koninkrijk waar geen honger is, geen dorst, geen ziekte en geen dood.
Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Ik weet hoe stil het is zonder je beste vriend. Maar weet dat de liefde tussen broers een band is die de dood overstijgt. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan naar de plek waar de vlucht nooit eindigt. Hij is de ster die in de nacht voor je schijnt. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. Je hoeft de pijn niet weg te stoppen, maar laat die pijn je niet verhinderen om te groeien. Je bent niet alleen. Je broer loopt met je mee, op een manier die je hart op stille momenten zal begrijpen.
We staan vandaag voor het mysterie van het Koningschap van Christus. Hij is de Koning die zijn leven gaf voor zijn schapen. Paulus vertelt ons in de tweede lezing: 'Christus is opgewekt uit de doden, als de eersteling van hen die ontslapen zijn.' Dat is onze hoop. De dood is niet het einde van het verhaal; het is de overgang naar de volheid van het leven. Het is de 'laatste vijand' die overwonnen is. Wanneer we naar Ben kijken, zien we niet een einde, maar een begin. We zien een leven dat in de eeuwigheid is geplant, als een zaadje dat in de aarde valt om vrucht te dragen. Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam, het schone water dat stroomt in zijn naam. Dat water lest de dorst van mensen die hij nooit heeft ontmoet. Dat is de liefde van Ben die doorgaat. Dat is de Koning die door hem heen werkt.
Ik wil jullie vragen om vandaag iets kleins mee naar huis te nemen. Wees niet bang om te rouwen, maar wees ook niet bang om te hopen. Wanneer de stilte in huis weer zwaar wordt, spreek dan in stilte tegen Ben. Vertel hem over je dag, over de dingen die je bezighouden. Hij hoort je. Hij is geborgen in de liefde van de Koning, en vanuit die liefde kijkt hij naar jullie. Hij glimlacht, zoals hij altijd deed, met die zachte, gulle lach. Hij is veilig. Hij is thuis.
Er is een troost in de woorden van de profeet: 'Ik zal de verlorenen zoeken, de afgedwaalden terugbrengen, de gewonden verbinden.' Dat is wat God nu doet voor jullie, voor Alan, voor Thao, voor Ryan. Hij verbindt de wonden van jullie hart. Hij houdt jullie vast wanneer jullie zelf niet meer kunnen staan. Vertrouw op Hem. Hij is de Herder die zijn schapen kent bij naam. Hij kent Benjamin. Hij kent jullie. En Hij laat jullie nooit, nooit in de steek. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de diepste leegte van een moederhart kende, zij omringt jullie met haar mantel. Zij houdt jullie hand vast. Laat haar je troosten. Laat de vrede van Christus, die alle verstand te boven gaat, jullie harten bewaren. Blijf leven, blijf beminnen, blijf hopen. Want de Koning regeert, en in Zijn koninkrijk is er een plaats voor Ben, en een plaats voor ieder van jullie, voor altijd. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Moge de zegen van de almachtige God, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, over u neerdalen en altijd bij u blijven. Ga in vrede, in de zekerheid van Zijn eeuwige liefde.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.