به نام پدر، و پسر، و روحالقدس. فیض و آرامشِ خداوندِ ما عیسی مسیح که پادشاهِ قلبهای ماست، با همهی شما باشد.
خداوندا، تو شبانِ نیکویِ ما هستی، اما ما گاهی از مسیرِ تو منحرف میشویم. خداوند، رحمت کن. مسیحا، تو زخمهای ما را التیام میبخشی و ما را به سویِ خود میخوانی. مسیح، رحمت کن. خداوندا، تو پادشاهِ جلال هستی و ما را به خانهی خود دعوت میکنی. خداوند، رحمت کن.
در گوشهای از خانه، شاید هنوز آن ماکتِ هواپیمایی باشد که بنجامین با دقتی وسواسگونه و نگاهی سرشار از رویا به آن مینگریست. برای شما، آلان و تائو، و برای تو رایانِ عزیز، این تنها یک اسباببازی یا یک شیءِ تزئینی نیست. این، ردپایِ ذهنی است که در پانزدهسالگی، فراتر از زمین را میدید. بنجامینِ عزیزِ ما، آن پسری که با کنجکاویِ یک دانشمند به دنیایِ ابری و کدهایِ پیچیده نگاه میکرد، در واقع داشت به ما یاد میداد که چطور باید به «افقهایِ دورتر» چشم دوخت. او که از «Con Chim Airlines» با خندههایی شیرین سخن میگفت، در حقیقت داشت به ما میگفت که زندگی، پروازی است که نباید در حصارِ زمین بماند. امروز که در آستانهی پایانِ سالِ کلیسایی، عیسی مسیح را به عنوانِ «پادشاهِ عالم» ستایش میکنیم، بیایید در خانهی قلبهایمان بنشینیم و به این پادشاهیِ متفاوت بیندیشیم.
در کتابِ حزقیالِ نبی میخوانیم: «من خود، گوسفندانم را خواهم چرید و من خود، به آنها استراحت خواهم داد.» این تصویرِ شبان، تصویرِ پادشاهیِ مسیح است. او پادشاهی نیست که از تختِ عاجِ خود فرمان براند؛ او پادشاهی است که در میانِ گوسفندانِ پراکنده راه میرود، گمشدگان را میجوید و زخمیها را میبندد. این پادشاهی، پادشاهیِ «مراقبت» است. بنجامینِ عزیزِ شما، در همان عمرِ کوتاهش، همین درسِ پادشاهیِ محبت را به ما آموخت. به یاد بیاورید آن لحظهای را که او، در اوجِ نوجوانی، خواست تمامِ پساندازِ قلکش را برایِ عمویش که در رنجِ بیماری بود، ببخشد. او قلکش را نشکست، پول هم جابهجا نشد، اما آن «پیشنهادِ خالصانه» همان چیزی بود که پادشاهِ عالم در انجیلِ امروز میستاید: «هر آنچه برایِ یکی از این برادرانِ کوچکِ من کردید، برایِ من کردید.» بنجامین، بیآنکه بداند، داشت به زبانِ پادشاهیِ خدا سخن میگفت. او داشت به ما نشان میداد که شکوهِ واقعی در داشتنِ دارایی نیست، بلکه در «بخشیدنِ خود» است.
میدانم که پنج ماه است که این خانه، سنگینیِ غریبی را تجربه میکند. میدانم که گاهی شبها، وقتی سکوتِ خانه به اوج میرسد، طوفانِ «چراها» در دلتان برپا میشود. میدانم که وسوسهیِ سرزنشِ خود، مثلِ سایهای سنگین رویِ شانههایتان میافتد. میخواهید بپرسید: «آیا من چیزی را از قلم انداختم؟ آیا کاری بود که نکردم؟» امروز، در برابرِ کلامِ خدا، میخواهم این سنگِ گران را از رویِ سینهی شما بردارم. با صراحتِ تمام، به نامِ آن شبانِ نیکو میگویم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جایِ دیگری برمیخیزد. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آنچنان بزرگ و ناگهانیاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. شما با تمامِ عقل، با تمامِ جان و با تمامِ محبتِ خود از او مراقبت کردید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امنترین جایِ جهان است. این بارِ گناهِ خیالی را همینجا، در پایِ تختِ این پادشاهِ مهربان، بر زمین بگذارید.
در انجیلِ امروز، مسیح از روزی میگوید که همه در برابرِ او جمع میشوند. او تفاوتِ میانِ گوسفندان و بزها را نه با معیارهایِ دنیوی، بلکه با «عشق» میسنجد. او میپرسد: «آیا وقتی گرسنه بودم، به من غذا دادی؟ آیا وقتی غریب بودم، مرا پذیرفتی؟» بنجامینِ ما، در آن «ضیافتِ آسمانی» که اکنون در آن حضور دارد، دیگر نه غریب است و نه بیمار. او در آغوشِ همان پادشاهی است که به او گفت: «خوشا به حالِ تو که در کوچکترین کارهایِ زندگیات، مرا دیدی.» آن «Well of Love» یا چاهِ آبی که به نامِ او در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، ادامهی همان پیشنهادِ قلکِ بنجامین است. عشقِ او هنوز در حالِ جریان است. او هنوز دارد به دیگران میبخشد. او هنوز در کارهایِ خیرِ شما زنده است. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سویِ نهر به آن سویِ نهر رفته است، جایی که درختانِ میوهاش هرگز پژمرده نمیشوند.
رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها و بازیهایِ مشترکت با برادرت را در گوشهگوشهی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت از آن خانهی ابدی به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه میکند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانهی شما جاری است. او در تمامِ لحظاتی که به او فکر میکنید، در تمامِ رویاهایِ شیرینی که پدر دیده است، حضور دارد. او از آن سویِ پرده، به شما مینگرد و با همان لبخندِ همیشگیاش، به شما اطمینان میدهد که عشق هرگز نمیمیرد.
وقتی امشب از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستارهای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانهی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
خداوندِ پادشاه، شما را برکت دهد و نگاه دارد. باشد که آرامشِ او که فراتر از هر فهم است، قلبهایِ شما را در مسیح عیسی حفظ کند.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.