✝
کلام روزانه

یکشنبه بیست‌وهشتم دوران معمولی

Sunday, October 11, 2026 · in memory of Ben
عبادتی که پس از عشای ربانی می‌آید — نه جایگزینی برای آن.
آغاز مراسم

به نام پدر و پسر و روح‌القدس، خدای یگانه‌ی مهربان. در این مکان جمع شده‌ایم تا در سایه کلام الهی، آرامش حقیقی را در قلب‌های خسته و امیدوارمان جاری سازیم.

التماس رحمت

خداوندا، بر ما رحم کن. ای مسیح، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben
کلام خدا
خوانش اول · اشعیا ۲۵: ۶-۱۰ الف
در این کوه، خداوندِ لشکریان برای همه‌ی قوم‌ها ضیافتی از غذاهای لذیذ و شراب‌های ناب فراهم خواهد ساخت؛ غذاهای مغذی و خالص. در این کوه، او پرده‌ای را که بر همه‌ی قوم‌ها کشیده شده و توری را که بر همه‌ی ملت‌ها تنیده شده است، نابود خواهد کرد؛ او مرگ را تا ابد نابود خواهد ساخت. خداوندْ یهوه اشک‌ها را از هر چهره‌ای پاک خواهد کرد؛ و ننگِ قوم خود را از تمام روی زمین برخواهد داشت؛ زیرا خداوند سخن گفته است. در آن روز گفته خواهد شد: «اینک، خدای ما که به او امید داشتیم تا ما را نجات دهد! این همان خداوندی است که منتظرش بودیم؛ بیایید شادی کنیم و از نجاتِ او مسرور باشیم!» زیرا دست خداوند بر این کوه قرار خواهد گرفت.
مزمور پاسخ · مزمور ۲۳: ۱-۳ الف، ۳ ب-۴، ۵، ۶
خداوند شبان من است؛ محتاج به هیچ چیز نخواهم بود. در مرتع‌های سرسبز مرا می‌خواباند؛ به سوی آب‌های آرام هدایت می‌کند؛ جانِ مرا تازگی می‌بخشد. من تمام روزهای عمر خود در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید. او مرا به خاطر نام خود به راه‌های راست راهنمایی می‌کند. حتی اگر در وادیِ تاریکی راه روم، از هیچ بدی نمی‌ترسم؛ زیرا تو با من هستی، با عصا و چوب دستی‌ات که به من دلگرمی می‌دهند. من تمام روزهای عمر خود در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید. تو در حضور دشمنانم سفره‌ای پیش روی من می‌گسترانی؛ سرم را با روغن مسح می‌کنی؛ پیاله‌ی من لبریز است. من تمام روزهای عمر خود در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید. تنها نیکی و محبت تمام روزهای عمرم مرا دنبال خواهند کرد؛ و من تا سالیانِ دراز در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید. من تمام روزهای عمر خود در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید.
خوانش دوم · فیلیپیان ۴: ۱۲-۱۴، ۱۹-۲۰
ای برادران و خواهران: من زیستن در سختی را می‌دانم و زیستن در فراوانی را نیز بلدم. در هر شرایطی و در همه‌ی امور، رازِ سیر بودن و گرسنه ماندن، در فراوانی زیستن و محتاج بودن را آموخته‌ام. همه‌ی کارها را به لطفِ او که مرا نیرو می‌بخشد، می‌توانم انجام دهم. با این حال، کارِ نیکویی کردید که در رنجِ من شریک شدید. و خدای من، بر حسبِ دولتِ پرجلالِ خود در مسیح عیسی، تمام نیازهای شما را به کمال تأمین خواهد کرد. جلال تا ابدالآباد بر خدا و پدر ما باد. آمین.
انجیل · متی ۲۲: ۱-۱۴
عیسی بار دیگر در قالب تمثیلات با کاهنان اعظم و پیران قوم سخن گفت و فرمود: «پادشاهی آسمان همانند پادشاهی است که برای پسر خود جشن عروسی برپا کرد. او بندگان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به مهمانی فراخوانند، اما آنان نخواستند بیایند. بار دیگر بندگان دیگری فرستاد و گفت: "به دعوت‌شدگان بگویید: اینک، سفره‌ام را آماده کرده‌ام، گوساله‌ها و پروارهایم کشیده شده‌اند و همه‌چیز آماده است؛ به مهمانی بیایید."` اما آنان اعتنا نکردند و رفتند، یکی به مزرعه‌اش و دیگری به تجارتش. و بقیه‌ی دعوت‌شدگان، بندگان او را گرفتند، آزار دادند و کشتند. پادشاه خشمگین شد و لشکریان خود را فرستاد، آن قاتلان را نابود کرد و شهرشان را به آتش کشید. سپس به بندگان خود گفت: "جشن عروسی آماده است، اما دعوت‌شدگان لایق آن نبودند. پس به سرِ راه‌ها بروید و هر که را یافتید، به مهمانی دعوت کنید." پس آن بندگان به کوچه‌ها رفتند و هر که را یافتند، از بد و خوب، گرد آوردند و تالار مهمانی پر از مهمان شد. اما وقتی پادشاه داخل شد تا مهمانان را ببیند، مردی را دید که لباس عروسی بر تن نداشت. پادشاه به او گفت: "ای دوست، چگونه بدون لباس عروسی به اینجا وارد شدی؟" اما او در سکوت فرو رفت. آنگاه پادشاه به خدمتکاران گفت: "دست و پای او را ببندید و به تاریکیِ بیرون بیندازید، جایی که گریه و دندان‌قروچه در آنجا خواهد بود." زیرا دعوت‌شدگان بسیارند، اما برگزیدگان اندک.»
من تمام روزهای عمر خود در خانه‌ی خداوند سکونت خواهم گزید.
موعظه

Imagine walking up a mountain path as the evening mist finally begins to clear, revealing a long, wooden table set out under the open sky. Plates laden with good things, cups running over, and a deep, quiet stillness settling over the valley. It is a picture of a feast prepared not by human hands, but by the host of all creation. This is where the prophet Isaiah invites us today, to a place where every tear is wiped away from every face, and the shadow of death is swallowed up forever. It is an image of radical hospitality, a table waiting in the silence where no one is turned away, and where the host Himself pours the wine.

Yet, as we stand looking at that mountain of abundance, we know the weight of the valley below. We know what it is to carry an emptiness that no earthly banquet seems able to fill. For you, Alan and Thao, and for you, Ryan, that emptiness has a very specific face, a very real silence left behind in the rooms of your home. It has been three months since Benjamin went home to God, three months since his quiet footsteps and his bright, inquisitive mind were part of the daily rhythm of your lives. You know the dark valley the psalm speaks of—the kind of darkness where the morning light doesn't feel like a gift, but merely a reminder of what is missing. Sometimes, in the quiet hours when the house is still, a heavy, uninvited thought creeps in: Could we have done something more? Did we miss a sign? Was there a way to hold him here just a little longer?

Let us lay that heavy stone down right here, in the gentle light of Christ's presence. Listen to the heart of God: illness is never a punishment, and it is never the fault of those who loved and cared with every ounce of their being. You missed nothing. You are not to blame. The sorrow you carry came from a place beyond human control, beyond the reach of any medicine or watchful eye. God does not accuse you, and you must not accuse yourselves. Your love for Benjamin was deep, fierce, and entirely unsparing. It remains pure and untouched by the tragedy of his parting.

Think of Benjamin for a moment—not in the abstract, but in the small, vivid details of who he was. Think of a boy whose brilliant, analytical mind loved the precise logic of code and the vast architecture of the cloud, yet whose heart was remarkably tender. Remember how he would listen to his father’s made-up stories with total, wide-eyed attention, treating every tale as if it were an epic adventure. Think of how he loved the sky, watching the commercial jets rise and land, dreaming of a future where he might build his own airline, giggling softly whenever he spoke of 'Con Chim Airlines'. He was a boy who looked at the horizon and saw only possibilities.

And beneath that bright intellect was a soul of astonishing gentleness. Remember the moment when he was just fifteen, unprompted and completely sincere, telling his parents that he was ready to give up his entire piggy bank to help his uncle William, who was suffering from strokes. He didn't break the ceramic open, and he didn't need to—the insurance was there, the need was met. But the offer itself tells you everything about the boy Benjamin was. He was someone who, without hesitation, would have emptied everything he possessed just to ease the burden of someone he loved. That is the kind of heart God shapes in a child—a heart that mirrors the very generosity of the kingdom of heaven.

Now look at the Gospel. Jesus speaks of a king who prepares a great wedding feast for his son, sending out his servants into the highways and byways to gather everyone they could find—bad and good alike—until the hall was filled with guests. It is a strange, jarring parable about an invitation that is constantly refused by those who are too busy, too distracted, or too self-reliant. They have their farms, their businesses, their small securities. They cannot be bothered with a feast.

… But notice who actually fills the hall. It is the wanderers, the ones found on the main roads, the ones who had nothing of their own to bring. They simply arrived because they were called, and because they were hungry.

Benjamin is at that banquet now. The boy who loved the mechanics of flight, who traced the paths of Boeing 737s across Europe and Asia, has finally reached the ultimate destination. He is seated at the table prepared on the mountain of the Lord. Think of him not as distant or lost, but as one who has entered the great, eternal wedding hall where the tears are wiped away. He is resting in the light, completely whole, free from every struggle, watching over you with that same gentle smile.

Ryan, my dear boy, I know how much you miss your brother. I know what it is to look at the room next door and feel the silence. Your brother loved you deeply, and that bond is not broken by death. He is cheering for you from the very heart of heaven, wanting you to live your life with courage, curiosity, and joy. Keep him in your heart, talk to him in the quiet moments, and remember that you are never alone.

Alan and Thao, as you walk this difficult path day by day, let the Apostle Paul’s words be your anchor: 'I can do all things in him who strengthens me.' You do not have to be strong on your own. When the wave of grief breaks over you unexpectedly—while driving, while pouring a cup of coffee, while seeing an airplane climb into the blue sky—do not fight the tears. Let them flow, but let them be held by the hands of Jesus, who wept at the grave of his friend Lazarus and knows every ache in your chest.

Take this one small, doable thing with you out the door today: tonight, when the house grows quiet, light a small candle. Look at it for just one minute without speaking or trying to pray. Let the small flame remind you of Benjamin’s gentle spirit, and whisper his name softly into the dark. Know then, with absolute certainty, that he is safe in the arms of the Father, and that the God who holds him is holding you just as closely, today, tomorrow, and forever.

مراقبه
♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben
دعاهای مؤمنان

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben عزیزم، Huy در خواب دید که تو به دیدنش آمدی و به او دعایی دادی تا شما دو برادر دوباره همدیگر را پیدا کنید. از خداوند می‌خواهم که دعای تو را مستجاب کند و به تو در کنار خودش آرامش ابدی عطا فرماید. اگر ممکن است، باز هم در خواب‌های بعدی به دیدنش برو، حتی اگر فقط یک سلام یا همان لبخند پرمهر همیشگی‌ات باشد.”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben، پسر شیرینم، خیلی دلم برایت تنگ شده. ممنونم که دیشب به دیدن من و Chú Chris آمدی. او گفت که تو را در حال پرواز با هلیکوپتر دیده؛ آن بالا خیلی آزاد، شاد و قوی بودی. اینجا، من و مادر هر روز بیشتر گریه می‌کنیم. بخشی از قلبم بدون تو کاملاً مرده است، Ben. لطفاً مراقب ما باش، برای مادرت، برادرت Ryan و من دعا کن و به ما قدرت بده تا به زندگی ادامه دهیم. ما تو را تا ابد دوست داریم.” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben عزیزم، Huy در خواب دید که تو به دیدنش آمدی و به او دعایی دادی تا شما دو برادر دوباره همدیگر را پیدا کنید. از خداوند می‌خواهم که دعای تو را مستجاب کند و به تو در کنار خودش آرامش ابدی عطا فرماید. اگر ممکن است، باز هم در خواب‌های بعدی به دیدنش برو، حتی اگر فقط یک سلام یا همان لبخند پرمهر همیشگی‌ات باشد.”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“امروز ۱۰۰ روزه که بدون تو می‌گذره. دلم خیلی خیلی برات تنگ شده Ben. هر وقت خواستی بهم سر بزن! می‌بینمت رفیق! دوستت دارم!” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben جان، امروز M برای کارهای اداری به کام ران رفت و از فرودگاه کام ران گذشت. صحبت‌های تو درباره هواپیما دوباره در ذهنم زنده شد؛ خاطرات زیادی از تو به یادم آمد که پیش خودم نگه می‌دارم. وروجک، ناخودآگاه فکر کردن به تو خیلی غمگینم می‌کند. به هر جایی که دوست داشتی برو و فراموش نکن که همیشه به یاد خانواده‌ات باشی، خیلی دوستت دارم. کاش می‌شد !!!!!!!!!”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“چه اتفاقی افتاد پسرم؟ ۳ ماه از وقتی ما رو ترک کردی می‌گذره. اونقدر دلتنگتم که تمام بدنم درد می‌کنه. مامان حالا هر روز گریه می‌کنه... حالا باید چیکار کنیم Ben؟ لطفاً برامون دعا کن.” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“سلام Ben، Rafael Rizzo و برادر کوچکش Ben واقعاً الان به کمکت نیاز دارند. لطفاً بهشون سلامتی ببخش و بهشون قدرت بده تا با هم از این عبور کنند. لطفاً مواظب سلامتی Brandon و Flor هم باش. یک دنیا دلم برات تنگ شده. می‌دونم اون بالا توی بهشتی و مواظب همه‌مون هستی. هر وقت تونستی، یه سری بهمون بزن، باشه؟ خیلی دوستت دارم و دلم خیلی برات تنگ شده!” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“سلام Ben - خیلی دلم برات تنگ شده. دیروز تمام روز رو گریه کردم، امیدوارم امروز بهتر باشه. لطفاً خانواده‌مون رو در این غم و اندوه راهنمایی کن... یه پسر ۱۴ ساله هست که همین ۱۲ August زمین رو ترک کرد... اسمش Phero Aden Vo هست - دنبالش بگرد، شاید بتونید با هم دوست بشید... لطفاً برای من و مامان دعا کن که سلامت و قوی باشیم. دوستت دارم و دلم برات تنگ شده Ben” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.

🕯 دعای خود را بر روی دیوار دعا روشن کنید →

دعای خداوند

بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت می‌کنیم بگوییم:

ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.

مناجات روحانی
ای عیسیِ من، من ایمان دارم که تو در مقدسترین صرایِ تذکره حضور داری. من تو را بیش از هر چیز دوست دارم و مشتاقم که تو را در جانِ خود بپذیرم. از آنجا که اکنون نمی‌توانم تو را به گونه‌ای sacramental دریافت کنم، حداقل به صورتِ روحی به قلبِ من وارد شو. من تو را در آغوش می‌کشم و کاملاً با خودم متحد می‌سازم؛ هرگز اجازه نده که از تو جدا شوم. آمین.
سرود عشای ربانی
♪ “Persian Communion Hymn (Choir & Piano)” — A song for Ben
پایان و برکت

خداوند شما را برکت دهد و حفظ کند؛ خداوند روی خود را بر شما بگرداند و به شما آرامش عطا فرماید. آمین.

✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روح‌القدس. آمین.

سرود پایانی
♪ “The Sent Light (Majestic Pipe Organ)” — A song for Ben
روزهای قبل
🌐 Languages
Questions or comments? [email protected]