به نام پدر و پسر و روحالقدس، آمین. گشایشِ حضورِ پروردگارمان عیسی مسیح، و محبتِ خدا، و رفاقتِ روحالقدس بر همهی شما باد.
ای عیسی مسیح، تو چشمهی رحمت و آرامش هستی، بر ما رحمت فرما. ای مسیح، تو در میانِ رنجهای ما حضور داری، بر ما رحمت فرما. ای عیسی مسیح، تو ما را به سوی زندگیِ جاودان هدایت میکنی، بر ما رحمت فرما.
گاهی وقتها در گوشهای از خانه، صدای چرخش یک پره یا زمزمهی یک موتورِ الکتریکی کوچک آدم را میبرد به دنیایی دیگر. یک ماکتِ ساده، تکهای پلاستیک و فلز که با چه دقتی روی میز ردیف شده است. آلان، تائو، رایانِ عزیز، شما این چیزها را خوب میشناسید. بنجامین همیشه با آن ذهنِ دقیق و ساختارهای منظمش، دنیا را از زاویهی دیگری میدید. او نه فقط قطعات را کنار هم میچید، بلکه در دلِ هر کد و هر طراحی، به دنبال نظمی میگشت که بشود به آن تکیه کرد. وقتی با آن لبخندِ معصومانهاش از آرمانهای پرواز و ساختنِ شرکتِ هواپیماییِ خودش حرف میزد، وقتی با شوقی بینظیر از آسمان و پرندهها میگفت، انگار داشت به ما یاد میداد که چشمها را باید بالاتر از این زمینِ خاکی دوخت… اما در کنار این همهی هوش و محاسباتِ دقیق، بنجامین قلبی داشت که نرمتر از هر ابری بود. همان پسری که وقتی شنید عمویش در بستر بیماری است، بیآنکه کسی از او بخواهد، خواست همهی داراییِ کودکیاش را پیش بیاورد تا گرهی باز کند. او قلکش را نشکست، پولی هم جابهجا نشد، اما آن پیشنهادِ خالصانه و بیدریغ، تمامِ وسعتِ روحش را نشان داد.
در کتاب مکاشفه، آنجا که کلام خدا به کلیسای افسس میرسد، تصویری از چراغدانها و ستارگان در دست خداوند ترسیم میشود. کلام میگوید: «من کارهای تو، زحمتت و استقامتت را میدانم… اما این را بر تو دارم که آن محبتِ نخستینِ خود را از دست دادهای.» این جملهای است که آدم را سرِ جایش میخکوب میکند. ما در این دنیا آنقدر مشغولِ دویدن میشویم، آنقدر درگیرِ رنجها، کارها و بارِ سنگینِ روزگار میگردیم که گاهی فراموش میکنیم از کجا آمدهایم و به کجا میرویم. ما هم در میانهی این راهِ طولانی، محبتِ ساده و زلالی را که باید پایه و اساس زندگیمان باشد، گم میکنیم. رنجِ عمیق، مثل غباری سنگین روی چشمها مینشیند و دیدن را سخت میکند. پنج ماه از آن سیزدهمِ ژوئنِ تلخ میگذرد و این خانهی خالی، وزنهای است که هر روز روی شانههای شما، آلان و تائو، سنگینی میکند. میدانم وقتی شب فرا میرسد و سکوتِ خانه شکسته نمیشود، چه طوفانی در دلها به پا میشود. میدانم وسوسهی تلخِ سرزنشِ خود چطور سر برمیدارد؛ همان گناهِ خیالیِ خزندهای که میپرسد: «آیا من میتوانستم کاری کنم؟ آیا راهی بود که نجاتش دهم؟»
امروز، همینجا، در برابرِ این کلامِ مقدس، میخواهم آن سنگِ گران را از روی سینهی شما بردارم. با صراحت و با تمامِ قوتِ کشیشیام میگویم: نه. هیچکدام از شما مقصرِ طوفانی که وزید نبودهاید. هیچگونه هوش، هیچ دقتِ انسانی و هیچ مراقبتی نمیتوانست آن بیماری را که بر جسمِ پاکِ بنجامین سایه افکند، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ پدر و مادر هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، چنان ناگهانی و بزرگاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. شما تمامِ عقل، تمامِ جان و تمامِ محبتِ خود را برای بنجامین گذاشتید. پس آن بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید و بگذارید رحمتِ خدا جای آن را بگیرد.
بیایید نگاهی به جادهی خارج از اریحا بیندازیم؛ جایی که مردی نابینا کنار جاده نشسته بود و گدایی میکرد. او در تاریکیِ مطلقِ چشمهایش زندگی میکرد، اما در قلبش نوری روشن بود. وقتی شنید عیسیِ ناصری در حال عبور است، ساکت ننشීست. مردم خواستند خفهاش کنند، خواستند به او بگویند «صدا نکن، مزاحم نشو»، اما او فریادش را بلندتر کرد: «ای عیسی، پسر داوود، بر من رحم کن!» این صدای کسی است که چیزی برای از دست دادن ندارد، کسی که تمامِ وجودش به دنبالِ نجات است. و عیسی ایستاد. چه تصویرِ تکاندهندهای… خدایِ آفریننده در برابرِ صدایِ یک انسانِ دردمند میایستد. او دستور میدهد که نابینا را نزدش بیاورند و از او میپرسد: «چه میخواهی برایت انجام دهم؟»
این همان سؤالی است که امروز عیسی از دلِ آسمان از شما میپرسد، آلان، تائو، و رایانِ عزیز. عیسی در برابرِ دردِ شما میایستد، قدمهایش را متوقف میکند و میپرسد: «چه میخواهی برایت انجام دهم؟» پاسخِ آن مرد نابینا ساده و بیپرده بود: «خداوندا، میخواهم بینا شوم.» و عیسی به او گفت: «بینا شو، ایمانت تو را نجات داد.» این بینایی، فقط باز شدنِ چشمِ جسم نبود؛ بلکه دیدنِ امیدی بود که در تاریکیِ مطلق درخشید. بنجامینِ عزیزِ شما اکنون در همان نورِ بیکران زندگی میکند. او که عاشق پرواز بود، او که در دنیای کودکی و نوجوانیاش از هواپیماها و آسمان حرف میزد، اکنون در بلندایِ واقعیِ آغوشِ خداست. او دیگر نیازی به بالزدنهای زمینی ندارد؛ او در آرامشِ مطلقِ بهشت مستقر است.
رایان، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها، بازیها و قدم زدنهایت با بنجامین را در گوشهگوشهی این خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاوی و شوقی که در وجودت هست، زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهای. بگذار یادِ بنجامین نه به صورتِ اندوهی خردکننده، بلکه به شکلِ نیرویی برای ادامهی راه در قلبت زنده بماند. به پدر و مادرت نگاه کن؛ دستهایشان را بگیر. راهی که در پیش دارید آسان نیست، اما شما در این تاریکی تنها راه نمیروید.
امروز وقتی از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: هر بار که هواپیمایی از بالای سرتان گذشت، هر بار که ستارهای در آسمان چشمک زد، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود، و اکنون در خانهی توست.» اجازه دهید آن محبتِ نخستین، آن عشقی که بنجامین با حضورِ کوتاهش در زندگیِ شما جاری کرد، در خانهتان بماند و شما را به جلو هدایت کند. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
برکتِ خدایِ قادرِ مطلق، پدر و پسر و روحالقدس، بر شما نازل باد و تا ابد با شما بماند. آمین.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.