In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Moge de genade en de vrede van God onze Vader en de Heer Jezus Christus met u allen zijn.
Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons. Heer, ontferm U over ons.
Stel je voor dat je op een warme zomerdag langs een stoffige weg loopt. Het is druk, de mensenmassa om je heen is luidruchtig, en je hoort het geruis van een menigte die zich verplaatst. Midden in dat lawaai zit een man, blind, aan de kant van de weg. Hij hoort de drukte, hij voelt de trillingen van de voetstappen, maar hij ziet niets. Hij hoort dat Jezus voorbijkomt, en hij begint te roepen. De mensen om hem heen, degenen die denken dat ze het beter weten, degenen die vinden dat hij zijn plaats moet kennen, zeggen: 'Zwijg.' Maar hij roept alleen maar harder: 'Zoon van David, heb medelijden met mij!'
Dit beeld van de blinde man aan de rand van de weg is een beeld van onze eigen ziel in tijden van verlies. Soms voelt het leven als die menigte: een constante stroom van gebeurtenissen, verplichtingen en verwachtingen die ons vertellen dat we verder moeten, dat we niet te lang mogen stilstaan bij onze pijn, dat we onze stem moeten verlagen. Er zijn dagen dat het verdriet, de leegte en het gemis zo groot zijn dat je je voelt als die man aan de kant van de weg, terwijl de wereld onverstoorbaar doorgaat. Maar kijk naar wat er gebeurt: Jezus stopt. Hij negeert de menigte die vindt dat de man moet zwijgen. Hij stopt, en Hij vraagt: 'Wat wilt u dat Ik voor u doe?'
Benjamin Vo was een jongen die, net als de man in het Evangelie, de wereld met een scherpe, heldere blik bekeek. Hij was een jongen van een briljante geest, iemand die wiskundige vraagstukken oploste met een gemak dat ons verbaasde, en die droomde van 'con chim airlines' met een giechel die de hele kamer deed oplichten. Hij was een jongen die, zelfs op jonge leeftijd, de logica van de liefde beter begreep dan menig volwassene. Denk aan die keer dat hij aan zijn ouders voorstelde om zijn spaarpot aan te bieden voor zijn oom William. Hij hoefde die spaarpot niet te breken. Hij hoefde hem niet eens leeg te maken. Het feit dat hij het aanbood, dat hij op vijftienjarige leeftijd al begreep dat zijn bezit er was om te delen, dat was zijn manier van 'zien'. Hij zag de nood van de ander, en in dat zien, in dat aanbod, was hij al verbonden met het hart van de Heer.
Ik weet dat het vandaag, vijf maanden na zijn heengaan, voor jullie, Alan en Thao, voelt alsof jullie aan de kant van de weg staan. De wereld trekt aan jullie voorbij, en het is alsof de tijd is stilgevallen op die dertiende juni. Er zijn momenten dat de leegte van zijn stoel aanvoelt als een gapende wond. De ochtenden zijn soms grijs, en de herinneringen aan zijn lach—die giechel wanneer hij sprak over zijn droom van 'con chim airlines'—kunnen plotseling omslaan in een scherpe pijn die je adem beneemt. En in die stilte, wanneer de vermoeidheid zwaarder weegt dan de hoop, kan de gedachte aan schuld als een ongenode gast binnensluipen. 'Hebben we iets gemist? Had ik als ouder meer kunnen doen? Waarom hij?'
Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was. God is niet de bron van lijden; Hij is de vrede die jullie omhult wanneer de wereld om jullie heen wankelt.
In de eerste lezing horen we een waarschuwing aan de Kerk in Efeze: 'Je hebt de liefde die je in het begin had, verloren.' Dit is een harde les, maar het is ook een uitnodiging om terug te keren naar de kern. Soms, in de diepte van ons verdriet, verliezen we de liefde die we in het begin hadden—de liefde die ons deed geloven dat God er is, zelfs in het donker. We raken verstrikt in de 'werken', in de dagelijkse strijd om te overleven, en we vergeten de eerste liefde: de liefde van de Vader die ons nooit loslaat. Benjamin leefde in die eerste liefde. Hij was een jongen die, ondanks alles, bleef glimlachen. Hij was een jongen die, zoals de man in het Evangelie, bleef roepen om de Heer, zelfs toen de mensen om hem heen zeiden dat hij moest zwijgen. Hij bleef 'zien' met het hart.
Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf. Je bent niet alleen. Je broer is je metgezel op de weg naar de stad van God.
Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat schone water dat stroomt in zijn naam, dat leven schenkt aan de armen, is een symbool van wat Ben nu is. Hij is een bron van leven geworden. Zijn liefde stroomt door in daden van barmhartigheid die in het verborgene gebeuren, daden die de wereld een klein beetje lichter maken. Dat is de manier waarop hij voortleeft. Dat is de manier waarop hij jullie uitnodigt om ook aan de tafel van de Heer te gaan zitten, om niet vast te houden aan jullie eigen verdriet, maar om je open te stellen voor de gave van de ander. Jezus vroeg aan de blinde man: 'Wat wilt u dat Ik voor u doe?' En de man antwoordde: 'Heer, laat mij weer zien.' Vandaag vraagt Jezus dat ook aan jullie. Wat willen jullie dat Hij voor jullie doet? Misschien is het antwoord niet de genezing van de pijn, maar de gave om weer te kunnen zien—om het licht te zien dat door de kieren van jullie verdriet naar binnen valt, om de aanwezigheid van Benjamin te voelen in de warmte van de zon, in de vlucht van een vogel, in de stilte van een gebed.
Wat nemen we vandaag mee? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten, leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt. Laat de wetenschap dat jullie de tempel van God zijn, je troost geven. Jullie zijn nooit verlaten, want de Rivier van Leven stroomt dwars door jullie hart, dwars door jullie pijn, dwars door jullie gemis. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, houdt jullie hand vast. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Moge de Heer ons zegenen, ons behoeden voor alle kwaad en ons geleiden tot het eeuwig leven. Amen.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.