Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla. Rab’bin lütfu ve barışı hepinizle olsun.
Rabbimiz, bize merhamet et. Mesih, bize merhamet et. Rabbimiz, bize merhamet et.
Bir an için, sabahın erken saatlerinde, şehrin henüz tam olarak uyanmadığı o loş sessizliği hayal edin. Jericho’nun tozlu yollarında yürüyen o kalabalığı… Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor, kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. Ve yol kenarında, o tozun ve gürültünün arasında oturmuş bir adam var. Gözleri görmüyor. O, dünyanın rengini, güneşin ışıltısını, oğlunun yüzündeki gülümsemeyi yalnızca başkalarının fısıltılarından tanıyan bir dilenci. Kalabalık akıp giderken, o sadece ayak seslerini duyuyor. Ve sonra, o seslerin arasında bir şey değişiyor. 'Nazasırlı İsa geçiyor,' diyorlar. Adamın içi birden ürperiyor. İçindeki o derin, kör karanlık, yaklaşan bir ışığın habercisiyle sarsılıyor. Ve o, içindeki tüm gücü toplayıp bağırıyor: 'Ey Davut Oğlu İsa, bana acı!' Kalabalık onu susturmak istiyor. 'Sus,' diyorlar, 'rahat dur.' Ama o, kalabalığın duvarını aşıp daha yüksek sesle haykırıyor. Çünkü biliyor ki, bu geçiş bir daha asla tekrarlanmayabilir.
Bugün, Yuhanna’nın Vahiy kitabında ve İncil’in bu sarsıcı sahnesinde, Efendimiz bize aynı soruyu soruyor, değil mi? 'Ne istiyorsun ki senin için yapayım?' Kör adamın cevabı net ve yalın: 'Rabbi, gözlerimi açmak istiyorum.' Ama asıl mucize, adamın gözlerinin açılmasından hemen önce gerçekleşiyor. İsa duruyor. Kalabalığın o acelesi, o gürültüsü İsa’nın önünde duruyor. İsa, hayatın akışını kesip o adamın önüne geliyor. Benjamin’imizin —sevgili Ben’imizin— o on beş yıllık ömrüne sığdırdığı o parlak zekayı, o bulut bilişim sistemlerini bir yetişkin gibi kavrayan o zihnini ve en önemlisi o nazik kalbini düşündüğümde, zihnim hep bu sahneye dönüyor. Ben, tıpkı o yol kenarındaki adam gibi, hayatın karmaşası içinde durmayı, gökyüzünü izlemeyi, o Boeing uçaklarının kalkışını seyrederken hayatın ne kadar büyük bir armağan olduğunu bilen bir çocuktu. Hatırlayın, o 4. sınıftayken 8. sınıf matematiğini zahmetsizce çözen o zihni değil, asıl o zihnin arkasındaki o cömert, o insanı sarıp sarmalayan yüreği… Amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçücük yaşında, hiç düşünmeden tüm kumbarasını ona sunmaya hazırlandığı o anı düşünün… O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet… O niyet, bir çocuğun elindeki her şeyi, başkasının yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir. Ben, dünyaya bir 'sahip' olarak değil, bir 'sunan' olarak gelmişti.
Sevgili Alan, Thao ve Ryan… Beş ay oldu. Biliyorum, o beş ayın her günü, yüreğinizde taşıdığınız o ağır sessizlikle geçti. Evin içindeki o odanın kapısına baktığınızda, Ben’in o neşeli sesini, 'Con Chim Airlines' hayalleriyle ilgili giggleyerek anlattığı o uçak hikayelerini arıyorsunuz. Biliyorum, o acı bazen bir fırtına gibi gelip kapınızı çalıyor. 'Neden?' diyorsunuz. 'Neden bizim evimizin neşesi, o parlak gülümsemesi bu kadar erken alındı?' Bu sorular, Tanrı’nın kapısını çalan en dürüst dualardır. Lütfen, bugün burada, o soruların ağırlığı altında ezilmeyin. İsa, o kör adamın önünde durduğu gibi, bugün sizin acınızın önünde de duruyor. O, sizin döktüğünüz her gözyaşını görüyor.
Bazen zihninizde o karanlık düşünceler dolaşır, değil mi? 'Acaba bir şeyi atladık mı? Bir şeyi daha farklı yapsaydık, sonuç değişir miydi?' Lütfen, bugün bu sunağın başında, o haksız yükü omuzlarınızdan indirin. Hastalık bir ceza değildir; kimsenin hatası, kimsenin ihmali değildir. Bazı acılar, bu dünyada insan iradesinin tamamen ötesinde yer alır. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Sizler, onu o kadar çok sevdiniz ki, o sevgi, ölümün bile dokunamadığı bir bağ haline geldi. Tanrı sizi suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor. O, rüyalarınızda babasına söylediği gibi, 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà…' diyerek huzur içinde, gökyüzünün o sınırsız maviliğinde uçuyor.
Ryan, kardeşim… Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Sizin o birlikte sushi pastasını keserken paylaştığınız o gülümsemeleri, o Ferris wheel arabasında şehir yüksekten izlerken giydiğiniz uyumlu gömlekleri hatırlıyorum. Şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor, biliyorum. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor.
Ve siz, Alan ve Thao… Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Bugün, o kuyu gibi —Vietnam’ın Cà Mau kasabasında Ben’in adına açılan, susayanlara hayat veren o temiz su kuyusu gibi— sizin de sevginiz bir nehir gibi akmaya devam ediyor. Ben’in sevgisi ölmedi; o, yeryüzünde iyilikle atan bir kalp olmaya devam ediyor. Evinizin kapısından içeri girdiğinizde, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. O sizi bekliyor.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Kurtarıcı'nın buyruğu üzerine ve ilahi öğretiyle biçimlenmiş olarak, cesaretle diyoruz:
Göklerdeki Pederimiz, adın yüceltilsin. Hükümranlığın gelsin. Gökte olduğu gibi, yeryüzünde de senin isteğin yerine gelsin. Günlük ekmeğimizi bugün bize ver. Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, sen de suçlarımızı bağışla. Bizi günaha sürükleme ve bizi kötü olandan kurtar. Amin.
Rab sizi bereketiyle sarsın ve barışıyla doldursun. Şimdi ve ebediyen. Amin.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.