Olağan Zamanın Yirmi Üçüncü Haftası, Cumartesi

Bir an için, elinizde çok derin, çok sağlam bir temel taşı hayal edin. Bu taş öyle bir taştır ki, üzerine ne inşa ederseniz edin, fırtınanın gücü ne kadar şiddetli olursa olsun, o temel yerinden kıpırdamaz. Bugün İsa, Müjde'de bize tam da bu görüntüden bahsediyor: 'Derin kazıp temelini kaya üzerine atan bir adam.' Bu sadece bir inşaat hikayesi değil, bir yaşam hikayesidir. Bir insanın, fırtına koptuğunda ayakta kalmasını sağlayan şey, o temeldir.

Sevgili Alan, sevgili Thao, sevgili Ryan… Benjamin’in, bizim biricik Ben’imizin aramızdan ayrılışının üzerinden iki ay geçti. Bugün, İsa’nın o temel benzetmesini düşünürken, Benjamin’in hayatındaki o sağlamlığı hatırlıyorum. Biliyorum; o boş sandalyenin ağırlığı, sabahları uyandığınızda o ilk anın sızısı, Ben’in o zeki, o hayat dolu gülüşünün zihninizde bir film şeridi gibi dönmesi… Bu acı, bir çocuğun hayatının ne kadar büyük bir boşluk bıraktığının kanıtıdır. İnsan aklı, bu ayrılığı anlamlandıramaz; 'Neden bu kadar zeki, neden bu kadar parlak bir gelecek, neden bu kadar erken?' diye sorar. Ama İsa’nın bugün Müjde’de dediği gibi, 'Ağzımız, yüreğimizin doluluğundan konuşur.' Benjamin’in yüreği iyilikle doluydu; onun hayatı, üzerine en güzel binaların inşa edilebileceği o sağlam kayaydı.

Benjamin’i hatırlayın. O, sadece dördüncü sınıftayken sekizinci sınıf matematik problemlerini çözen, babasının o teknik dünyasını bir fotokopi gibi kavrayan dahi bir zeka değildi. Onun zekası, asla insanı ezen bir kibir taşımazdı. O, her sabah babasına o tatlı seslenişiyle günaydın diyen, babasının uydurma hikayelerini en büyük gerçekmiş gibi dinleyen bir çocuktu. O, havalimanlarında 'airport spotting' ritüelleriyle babasının yanında durup uçakların kalkışını izlerken, içindeki o 'Con Chim Airlines' hayaliyle neşeyle gülen o saf ruhtu. Zekası büyüktü ama kalbi o zekadan da büyüktü. O, amcası William için kumbarasını sunmaya hazır olduğunda, aslında İsa’nın o hesapsız sevgisini yaşamıştı. O, sevgisini hesapsızca sunuyordu. Siz de bugün, o hesapsız sevgiyi bir başkasına gösterin. Birine bir bardak su verin, birine gülümseyin, birinin yükünü hafifletin. Çünkü o küçük iyilikler, Tanrı’nın büyümesini sağladığı o kutsal ipliklerdir.

Gerçeği dürüstçe konuşalım, çünkü acı asla süslü kelimelerle örtülemez. Bazen gecenin o en sessiz saatinde, zihninizde o ağır taşlar dolaşır. 'Acaba bir şeyi mi kaçırdık? Acaba daha fazla ne yapabilirdik?' Benjamin’in o zorlu hastalığı karşısında, kendi çabanızı, kendi sevginizi yetersiz mi görüyorsunuz? Lütfen bugün bu taşın altından kalkın. İsa, doğuştan kör olan adam için ne demişti? 'Ne kendisi günah işledi, ne de anne babası.' Hastalık, sizin bir eksikliğinizin veya kaçırdığınız bir detayın sonucu değildi. Sizler ona bir çocuğun sahip olabileceği en koruyucu, en kusursuz, en derin sevgiyi sundunuz. Sizler onun kanatlarıydınız. Bazı acılar bu dünyada insan kontrolünün tamamen ötesindedir; hiçbir dikkat, hiçbir sevgi, hiçbir tıbbi bilgi o fırtınanın önüne geçemez. Sizler elinizden gelenin fazlasını, bir ailenin verebileceği her şeyi verdiniz. Tanrı, o yaralı kalplerinizi biliyor ve sizi asla suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor; o, şimdi o göksel pencerelerden, hayalini kurduğu o sonsuz mavilikten size minnetle bakıyor. Lütfen kendinizi o suçluluğun yükünden azat edin.

İsa bugün Müjde’de bize, 'Kör körü nasıl güdebilir?' diye soruyor. İsa, gözlerimizdeki o 'merkezi' görmemizi istiyor. Kendi acımız, kendi yasımız bazen gözlerimizi öyle bir kapatır ki, sadece önümüzdeki o karanlık çukuru görürüz. İsa burada sizi suçlamıyor; tam tersine, sizi o merteğin ağırlığından kurtarmak istiyor. O mertek, bazen 'keşke'lerin ağırlığıdır, 'acabalar'ın yüküdür. İsa diyor ki: 'Önce kendi gözündeki merteği çıkar.' Yani, kendinizi o suçluluk duygusundan, o gereksiz yüklerden arındırın. O zaman, Benjamin’in size bıraktığı o ışığı, o güzel mirası, o temiz su kuyusundaki sevgiyi çok daha net göreceksiniz. Benjamin’in o 'Büyük Okyanus' anlamına gelen orta adı Đại Dương gibi, onun sevgisi de Cà Mau’daki o temiz su kuyusundan akmaya devam ediyor. O, sadece sizin evinizde değil, dünyanın o yoksul köşelerinde, sessizce akan bir nehir gibi yaşıyor.

Sevgili Ryan, kardeşim… Sen ağabeyin Benjamin’in o en yakın yoldaşı, o Disneyland maceralarındaki süper kahraman ortağıydın. O Dubai şapkalarıyla develere bindiğiniz, o otellerde Star Wars ve Cars çantalarınızın üstüne oturup havalimanlarında gülüştüğünüz günler kalbinin en güzel köşesinde duruyor. Ağabeyin şimdi göklerde ama onun o 'denemek her şeydir' diyen o inatçı, güzel ruhu senin içinde yaşıyor. Ne zaman bir uçak sesi duysan, ne zaman gökyüzüne bir Boeing 737 süzülse, bil ki Ben senin hemen yanında. O, senin güçlü olmanı, onun o yarım kalan gülümsemesini bu dünyada çoğaltmanı istiyor. Sen onun kardeşisin; onun ışığı senden parlamaya devam edecek.

Bugün, dünyanın dört bir yanından bu duaya katılan, evlerinde kendi sessiz haçlarını taşıyan bütün anneler, babalar, kardeşler… Yalnız değilsiniz. Rab, döktüğünüz her bir damla gözyaşını kendi avucunda topluyor. Benjamin ve Aziz Carlo Acutis, şimdi o göksel tahtın önünde, bu dünyada erken ayrılan tüm çocuklar için ellerini açmış dua ediyorlar. Tanrı güvenilirdir; O, bıraktığı hiçbir emaneti unutmaz. Benjamin Đại Dương Vo, sen şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğun o ebedi uçuşlardasın. Bizim için dua et. Ailen için, kardeşin Ryan için o göksel pencerelerden sevgiyle bakmaya devam et. Senin o diş telli gülümsemen, kalbimizde sonsuza dek parlayacak.

Bu homiliden dışarı adım atmadan önce, yanınıza alacağınız o küçük şeyi unutmayın. Bugün birine, hiç beklemediği bir anda, karşılık beklemeden küçük bir iyilik yapın. Birinin yükünü hafifletin. Benjamin’in o kumbarasını sunma niyetini hatırlayın; sevginin hesap yapmadığını, sadece verdiğini düşünün. Amin.