Setu, Minggu Biasa XXIII

Coba bayangna sesawangan iki: ana bocah lanang sing lagi lungguh ing pinggir jendela, mripaté fokus banget nyawang pesawat sing lagi ancang-ancang arep landas ing landasan pacu. Iku Ben—Benjamin Vo kita. Ben iku bocah sing seneng banget nyawang pesawat. Dheweke ora mung ndeleng wujudé, nanging dheweke mbayangake carane kabeh sistem ing njero pesawat iku bisa mlaku kanthi presisi sing luar biasa. Ben iku bocah sing cerdas, sing bisa ngerti logika matematika lan sistem cloud sing rumit, nanging ing sakngisore kapinteran iku, ana ati sing alus banget sing tansah kepengin nyambung karo wong liya. Ben iku bocah sing 'ngerti' katresnan sadurunge wong liya ngerti. Elinga nalika Ben, kanthi tulus, matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku nuduhake sapa sejatine Ben: bocah sing wis siap menehake kabeh apa sing diduweni kanggo wong sing ditresnani.

Ing waosan kapisan dinten iki, Santo Paulus ngelingake kita babagan 'partisipasi'. Panjenenganipun ngendika, 'The cup of blessing that we bless, is it not a participation in the Blood of Christ?' Paulus ngajak kita nggatekake apa sing kita 'pangan' lan apa sing kita 'ombe' ing urip kita. Apa kita nggabungake urip kita karo Gusti, utawa karo bab-bab sing kosong? Ing Injil, Gusti Yesus ngelingake babagan 'oyod' utawa 'dhasar' urip kita. 'A good tree does not bear rotten fruit.' Gusti Yesus ngomong babagan dhasar sing jero sing kudu kita bangun. Panjenenganipun ngendika, 'That one is like a man building a house, who dug deeply and laid the foundation on rock.' Ben, ing uripé sing singkat, wis nggawe dhasar sing jero. Dheweke nggawe dhasar ing katresnan, ing ketaatan, lan ing iman sing ora gampang goyah sanajan badai teka.

Wis udakara rong sasi wiwit tanggal 13 Juni 2026, nalika Benjamin Vo kondur marang Sang Rama. Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen ing saben pojok omah, ing saben sudut pikiran, panjenengan isih nggoleki Ben. Kangen iku ora bisa diukur nganggo logika. Kangen iku kaya dhasar omah sing lagi diuji dening banjir. Nanging, mirengna iki kanthi tulus, Papa Alan lan Mama Thao: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing dialami Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan.

Ben saiki wis ana ing Banquet of Heaven. Ben saiki wis ora ngrasakake lara maneh. Ben saiki dadi malaekat sing njaga panjenengan kabeh. Apa panjenengan bisa mbayangake Ben, kanthi esem sing manis, lagi ngomong babagan 'con chim airlines' karo para malaekat? Dheweke isih Ben sing padha, bocah sing seneng pesawat, bocah sing seneng ngrungokake crita-crita bapakne sing lucu, bocah sing tansah nggawa kabungahan. Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.