Pèngetan Santo Kornelius, Paus, lan Siprianus, Uskup, Martir

Coba bayangna sesawangan iki: ana bocah lanang sing lagi lungguh anteng ing kursi, tangane siji nyangga dagu, mripate fokus banget nyawang kahanan ing sakubenge kanthi rasa penasaran sing jero. Iku Ben—Benjamin Vo kita. Ben iku dudu bocah sing mung nampa donya apa anane, nanging dheweke bocah sing tansah nyoba ngerteni 'carane' kabeh iku bisa mlaku. Saka logika matematika sing rumit nganti sistem cloud sing dadi duniane bapakne, Ben tansah nggoleki jawaban. Nanging ing tengah-tengah kapinteran sing nggumunake iku, Ben tansah nggawa siji barang sing paling aji: ati sing alus lan kebak katresnan. Ben iku bocah sing ngerti yen ing jagad iki, dudu pintere otak sing dadi puncake, nanging jero-jerone rasa tresna marang liyan.

Ing waosan kapisan dinten iki, Santo Paulus nulis tembung sing wis dadi panuntun kanggo wong Kristen nganti ewonan taun: 'Tresna iku sabar, tresna iku luhur budine... Tresna ora nate gagal.' Paulus ngelingake kita yen sanajan kita duwe kawruh sing jembar, sanajan kita bisa ngerti kabeh misteri jagad iki, nanging yen kita ora duwe katresnan, kita iki dudu sapa-sapa. Ben, ing umure sing mung limalas taun, wis ngerti bebener iki luwih jero tinimbang akeh wong diwasa. Elinga nalika Ben, kanthi tulus lan tanpa diprentah, matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku dadi bukti yen atine Ben wis 'sugih' karo katresnan. Dheweke ora mikirake awake dhewe, dheweke mung mikirake wong sing ditresnani.

Nanging, ayo kita jujur. Urip iki asring krasa kaya pasar ing Injil dinten iki. Gusti Yesus ngendika babagan bocah-bocah sing bengok-bengok, 'Kita wis ngunekake suling, nanging kowe ora padha njoged; kita wis nembang lagu sedhih, nanging kowe ora padha nangis.' Iki nggambarake rasa bingung lan ora pas sing asring kita rasakake ing donya iki. Kadhangkala, kita ngrasa wis nindakake kabeh kanthi bener, wis ndedonga, wis ngupaya, nanging Gusti krasa adoh utawa jawaban sing kita entuk ora kaya sing kita karepake. Kita ngrasa kaya wong sing lagi ngadhepi tragedi sing ora bisa diterangake dening logika apa wae.

Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen wis telung sasi iki—wiwit tanggal 13 Juni 2026—panjenengan ngrasakake 'pasar' sing sepi lan krasa ora adil iku. Kangen iku ora bisa diukur nganggo rumus matematika sing paling rumit sekalipun. Kangen iku kaya bolongan ing ati sing ora bisa ditambal. Lan ing wengi sing sepi, pitakon 'kenapa' iku asring teka. 'Apa aku kurang njaga? Apa ana sing luput?' Mirengna iki kanthi tulus: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing dialami Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan.

Ing tengah-tengah rasa lara iku, Injil dinten iki nggawa pepadhang. 'Kawicaksanan iku dibenerake dening kabeh anak-anake.' Ben iku salah siji saka anak-anake kawicaksanan Gusti. Senajan uripe singkat, dheweke wis ninggalake tilas katresnan sing ora bisa ilang. Elinga impen Papa babagan Ben sing nganggo kathok cendhak ijo lan katon sehat ing ngarep kamar 419. Ben ngendika, 'Ba, test apa wae bakal tak liwati. Aku bisa ambegan normal.' Iki dudu mung impen. Iki minangka janji saka Gusti yen Ben saiki wis bebas, wis pulih, lan wis urip ing papan sing paling endah. Ben saiki wis ana ing 'Banquet of Heaven', ing papan sing ora ana maneh lara, ora ana maneh rumah sakit, mung ana katresnan sing murni.

Ben saiki dadi malaekat sing njaga panjenengan kabeh. Apa panjenengan bisa mbayangake Ben, kanthi esem sing manis, lagi ngomong babagan 'con chim airlines' karo para malaekat? Dheweke isih Ben sing padha, bocah sing seneng pesawat, bocah sing seneng ngrungokake crita-crita bapakne sing lucu, bocah sing tansah nggawa kabungahan. Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben, kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.