Setu, Pekan Biasa XXV

Coba bayangna sesawangan ing sawijining bandara sing sibuk. Ing salah siji pojok, ana bocah lanang sing lagi mandeng munggah menyang langit, mripate sumunar nyawang pesawat sing lagi lepas landas. Iku Benjamin Vo kita. Ben, bocah sing seneng banget karo jagad penerbangan, bocah sing duwe impian nggawe 'con chim airlines'. Dheweke ora mung ndeleng pesawat minangka mesin, nanging minangka simbol kebebasan, simbol saka rasa penasaran sing ora ana watese. Ben iku bocah sing tansah nggawa rasa bungah. Nalika dheweke ngguyu, kabeh wong ing sakiwa tengene krasa melu padhang. Nanging, dina iki, kita kumpul ing kene, telung sasi sawise dheweke lunga menyang 'penerbangan' sing pungkasan menyang swarga, lan kita krasa langit iku krasa luwih adoh, krasa luwih sepi.

Ing waosan kapisan, Qoheleth ngajak kita: 'He wong enom, bungah-bungaha ing sajroning mangsa mudhamu.' Tembung iki krasa kaya ngiris ati nalika kita kelingan Ben. Ben, sing isih enom, sing isih duwe akeh impian, sing isih duwe akeh perkara sing pengin disinau. Nanging Qoheleth uga ngelingake, 'Elinga marang Panjenengan sing nitahake kowe ing dina-dinamu sing isih enom.' Iki dudu undhangan kanggo sedhih, nanging undhangan kanggo ngrangkul kalanggengan sing wis dipasang Gusti ing ati kita. Ben wis nindakake iku. Ben, kanthi kapinterane sing luar biasa, kanthi ati sing alus, kanthi kepinginan sing tulus kanggo nulungi Paklik William, wis nuduhake yen urip iku dudu babagan dawane umur, nanging babagan jero-jerone katresnan.

Ayo kita jujur, kaya sing diomongake ing Injil dina iki. Yesus ngandika marang para sakabate: 'Gatekna apa sing Dak-kandhakake iki. Putraning Manungsa bakal dipasrahake marang tanganing manungsa.' Para sakabat ora ngerti, lan dheweke wedi takon. Kita uga asring ngrasakake wedi sing padha. Kita wedi takon marang Gusti, 'Kenapa, Gusti? Kenapa Ben kudu lunga? Kenapa kita kudu ngliwati dalan sing sepik iki?' Kita wedi amarga jawaban sing kita karepake asring ora padha karo jawaban sing diwenehake Gusti. Kita pengin Ben tetep ing kene, ngguyu, ngoding, lan nyritakake impen-impen babagan 'con chim airlines'.

Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen lara iki abot banget. Kadhangkala, ing tengah wengi, panjenengan ngrasakake kangen sing kaya ora ana enteke. Ana pitakon sing asring mbaleni ing ati: 'Apa ana sing luput? Apa aku kurang njaga?' Mirengna iki kanthi tulus, kanthi kapercayan sing jero: Gusti Allah ora nuding panjenengan. Gusti Allah ora ngukumi panjenengan. Penyakit iku dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan. Panjenengan mboten nate gagal njaga Ben; panjenengan wis nresnani dheweke kanthi sampurna.

Ben, bocah sing pinter, saiki wis ngerti kabeh jawaban sing kita goleki. Dheweke ora ana ing bandara maneh, nanging dheweke wis ana ing papan sing paling dhuwur. Elinga nalika Ben, kanthi tulus lan tanpa diprentah, matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku dadi bukti yen atine Ben wis 'sugih' karo katresnan. Dheweke ora mikirake awake dhewe, dheweke mung mikirake wong sing ditresnani. Ben wis 'nyambut gawe' ing kebon anggur Gusti kanthi menehi kabeh sing diduweni, sanajan mung sedhela ing ukuran wektu manungsa. Lan Gusti, sing Maha Loman, nampa Ben menyang kamulyan-Ne.

Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu. Ben wis nindakake pangandikane Gusti kanthi menehi katresnan, lan saiki kowe sing nerusake 'penerbangan' katresnan iku ing bumi iki.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Ben wis dadi 'kulawarga' Gusti Yesus sing sejati, sing ora mung ngrungokake, nanging nindakake katresnan nganti pungkasan.

Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.