Dydd Sadwrn yr Wythfed Dydd ar Hugain mewn Amser Cyffredin

Edrychwch am foment ar linyn o arian neu bowlen aur. Maent yn ddelweddau sy'n ymddangos yn y llyfr hwnnw a sgrifennwyd gan rywun a edrychodd ar y byd ac a ddywedodd ei fod yn fregus. Mae Llyfr y Pregethwr yn siarad am y diwrnod hwnnw pan fydd y llinyn arian yn torri a'r bowlen aur yn cael ei tharo'n ddarnau. Rydym i gyd yn adnabod y llinyn hwnnw. Rydym wedi ei weld yn cael ei dynnu'n dynn, ac yna, yn ddisymwth, yn rhydd. Pan fyddwch chi’n eistedd yn y tŷ ac yn gweld rhywbeth bach a adawyd ar y bwrdd—y pen pin hwnnw, neu’r llyfr hwnnw na chafodd ei symud—rydych chi’n teimlo bod y llinyn hwnnw wedi colli ei densiwn.

Pan fyddwn ni’n meddwl am fachgen fel Benjamin Vo, nid ydym yn meddwl am fregusrwydd yn unig, ond am y disgleirdeb hwnnw a ddaeth drwyddo i'r byd. Roedd Benjamin yn fachgen a oedd yn caru trefn y pethau hynny oedd yn symud ac yn hedfan. Meddyliwch am yr awyrennau hynny, y modelau y bu'n eu dilyn, a’r freuddwyd honno o sefydlu cwmni y bu'n ei alw'n 'Con Chim Airlines'. Pan fyddai’n sôn am y cwmni hwnnw, byddai ei wyneb yn goleuo, ac byddai’n giglo’n dawel wrth feddwl am yr awyrennau yn mynd i’r awyr. Roedd ei feddwl yn llydan fel yr awyr ei hun, yn deall pethau cyfrifiadurol a thechnoleg fodern yn llawer cynt k ag y mae llawer o bobl yn ei wneud mewn bywyd cyfan. Roedd yn dod â llawenydd i bob man y bu'n ynddo, o deithiau trwy wledydd pell hyd at yr eiliadau distaw hynny gartref gyda'i rieni.

Ond mae’r Efengyl heddiw yn dod â ni i ryw le arall. Mae Iesu yn sefyll o flaen ei ddisgyblion, ac mae’n dweud gair sy’n swnio’n ddirgelwch mawr. 'Rhowch sylw i’r hyn y rwy’n ei ddweud wrthych,' meddai. 'Y mae Mab y Dyn i’w draddodi i ddwylo dynion.' Ac y mae’r testun yn dweud rhywbeth sy’n torri ar ein calonnau: 'Ond nid oeddent yn deall y geiriau hyn; yr oedd ystyr wedi ei guddio rhagddynt, fel na chawsent ei ddeall, ac yr oedd ofn arnynt ofyn iddo am y peth.'

Achos y mae ofn gofyn. Dyna’r gwirionedd amdano. Rydym yn adnabod yr ofn hwnnw yn rhy dda. Pan fydd y ddealltwriaeth yn stopio, pan fydd y cwestiynau’n dod yn rhy drwm i’w dwyn, rydym yn dawel. Rydym yn sefyll wrth y drws, yn edrych allan, ac yn ofni gofyn pam fod pethau’n digwydd yn y ffordd y maent yn digwydd. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fyddwch yn edrych ar y byd ac yn hiraethu am Ben, pan fydd y cof yn dod am y ffordd y byddai’n eistedd ac yn dweud y pethau mwyaf deallus, neu’r ffordd y byddai’n gwenu arnoch, rydych chi’n teimlo’r un ddistawrwydd a deimlodd y disgyblion pan nad oeddent yn deall. Nid oes angen i chi gael yr holl atebion heddiw. Mae Duw yn gwybod y pwysau rydych chi’n ei dcario. Nid yw’n gofyn i chi ddeall popeth; mae’n gofyn i chi ymddiried y llaw honno sy’n dal y sêr yn eu lle.

Meddyliwch am y ffordd y mae cariad yn gweithio. Nid yw cariad byth yn marw. Mae yn y ffynnon honno yn Cà Mau, Fietnam, lle mae dŵr glân yn llifo yn enw Benjamin—y 'Well of Love' sy’n dwyn ei gof, yn dyfrio’r ddaear ac yn helpu'r tlawd. Mae cariad Ben yn parhau i lifo, yn union fel y byddai ei ddoniau yn llifo pan oedd yn helpu ac yn caru. Ryan, fy mrawd anwyl, mae dy frawd Ben yn dy wylio di. Y ffordd yr oeddech chi’n rhannu breuddwydion, yn eistedd gyda’i gilydd, yn chwerthin—mae’r holl bethau hynny’n ddiogel yn y nefoedd. Bydd yn ddewr, bydd yn garedig, a gwybydd fod dy frawd yn dy ddal bob cam o’r ffordd.

Beth allwn ni ei dario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd yn enw Ben. Rho ddyrchafiad i galon rhywun sy’n drist. Cofiwch fod bywyd yn fer, ond fod cariad yn para am byth. Benjamin Đại Dương Vo, gorffwys mewn heddwch, a dal i fod yn olau i’r rhai sy’n dy garu di. Amen.