E Shtunë e Javës së Njëzet e Pesë Gjatë Vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë jetën si një hartë të madhe, ku çdo rrugë është e shënuar dhe çdo stacion ka një kohë të caktuar. Ne përpiqemi të planifikojmë, të ndërtojmë, të parashikojmë të ardhmen. Por ndonjëherë, jeta na ndërpret me një pyetje që nuk e kishim parashikuar. Në leximin e parë sot, Koheleti na thotë: 'Kujtoje Krijuesin tënd në ditët e rinisë sate'. Ai na flet për bukurinë e agimit, për kohën kur gjithçka duket e pafundme, përpara se 'kordoni i argjendtë të këputet'. Këto fjalë mund të duken të rënda, por ato janë një ftesë për ta parë jetën jo si një sasi kohe, por si një cilësi dashurie.

Benjamin Vo ishte një djalë që e jetoi këtë agim me një kureshtje që nuk njihte kufij. A e mbani mend atë imazh të tij, kur si djalosh i vogël, me atë kapele jeshile të Polycarp-it, ai qëndronte plot gjallëri, gati për të eksploruar botën? Beni nuk ishte thjesht një djalë që zgjidhte probleme matematikore apo që kodonte ëndrrat e tij në GitHub. Ai ishte një djalë që e shikonte botën me sytë e një udhëtari. Ai donte të fluturonte, donte të prekte lartësitë, donte të ndërtonte 'Con Chim Airlines' – një ëndërr që, përtej mekanikës së avionëve, mbante brenda saj dëshirën e tij për t'u lidhur me njerëzit, për t'i bashkuar ata, për t'i bërë ata të buzëqeshin.

Sot, tre muaj pasi ai u kthye tek Ati, ju, Alan dhe Thao, dhe ti, Ryan, mund të ndiheni sikur jeni në mes të një stuhie që nuk ka ndalur ende. Ungjilli i sotëm na tregon dishepujt që janë të hutuar. Jezusi u thotë: 'Biri i njeriut do të dorëzohet në duart e njerëzve'. Por dishepujt nuk kuptuan. 'Kuptimi i këtyre fjalëve ishte i fshehur prej tyre', na thotë Luka. Dhe a nuk është kjo ndjesia juaj? Kur përpiqeni të kuptoni pse kjo jetë e mrekullueshme, ky djalë me një mendje kaq të ndritur, u thirr kaq shpejt, ju ndesheni me një heshtje që duket e pashpjegueshme. Ju keni frikë të pyesni, keni frikë se mos përgjigjja do të jetë më e rëndë se vetë pyetja.

Por le të ndalemi te një imazh i thjeshtë: 'kordoni i argjendtë'. Koheleti na thotë se kur ai këputet, 'pluhuri kthehet në tokë siç ishte, dhe fryma kthehet te Zoti që e dha'. Beni nuk është pluhur. Beni është fryma që u kthye te Zoti. Ai është ai djalë që, me një zemër të pastër, ofroi kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi atë me bujë; ai thjesht e ofroi. Kjo është e vërteta e tij: ai ishte një djalë i gatshëm të jepte gjithçka. Dhe kjo gatishmëri nuk ka vdekur. Ajo vazhdon të jetojë në çdo akt dashurie që bëhet në emër të tij, si ai 'Pus i Dashurisë' në Cà Mau, që tani u jep ujë atyre që kishin etje. Beni nuk është larg; ai është në atë burim që rrjedh.

Dua t'i drejtohem tani atij guri që shpesh rëndon në zemrat tuaja, në atë heshtje ku askush tjetër nuk mund të hyjë. Guri i fajit. Ndoshta, në orët e vona të natës, mendja juaj kthehet prapa dhe pyet: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re? A mund ta kisha parandaluar këtë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit që shëron çdo plagë: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme. Ju jeni të lirë.

Ryan, ti je vëllai i tij, gjysma tjetër e një lidhjeje që as vdekja nuk mund ta ndajë. Ti e di më mirë se kushdo tjetër se sa i gjallë është Beni në kujtimet tuaja, në ato lojëra që keni ndarë, në ato ëndrra që keni thurur së bashku. Mos lejo që pikëllimi të të bëjë të harrosh se ti je trashëgimtari i asaj dashurie. Vazhdo të jetosh, vazhdo të ëndërrosh, vazhdo të jesh ai djalë i mrekullueshëm që Beni e donte aq shumë. Ai është duke të parë, duke të mbështetur, duke qeshur me ty në çdo moment gëzimi.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje për 'pse-të' e mëdha të jetës. Kërkoni vetëm një gjë: të mbani në zemër atë buzëqeshje të Benit, atë djalë që me braces-at e tij dhe me sytë plot kureshtje, na mësoi se jeta nuk është një llogari, por një dhuratë. Beni është te Zoti. Ai është në paqe. Ai është i lirë. Dhe ai ju pret, në atë 'Banquet të Qiellit', me të njëjtën dashuri që ju dha gjatë 15 viteve të tij. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, na kujton se jeta jonë, sado e shkurtër, është e përjetshme nëse e jetojmë me dashuri. Amen.