E martë e javës së tridhjetë të kohës së rëndomtë

Shpesh herë, ne e mendojmë Mbretërinë e Zotit si diçka monumentale, si një ndërtesë e madhe prej guri që ngrihet me zhurmë dhe shkëlqim mbi tokë. Por Jezusi, në Ungjillin e sotëm, na kthen te gjërat që pothuajse nuk shihen. Ai na flet për kokrrën e sinapit dhe për majanë. Një kokërr e vogël, pothuajse e padukshme në pëllëmbën e dorës; një sasi e vogël majeje që zhduket brenda brumit. Asgjë nuk bëhet me bujë. Gjithçka ndodh në heshtje, në errësirën e tokës ose në ngrohtësinë e brumit, derisa jeta të shpërthejë dhe ta ndryshojë gjithçka.

Kjo është mënyra se si Zoti vepron në jetën tonë. Ai nuk vjen gjithmonë me tërmete apo zjarre; Ai vjen si një farë e vogël që mbillet në përditshmërinë tonë. Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë gjuhë të thjeshtësisë. Beni nuk ishte një djalë që kërkonte skenën. Ai ishte një djalë që ndërtonte. Mendoni për atë pasionin e tij të mrekullueshëm për teknologjinë, për ato kodi që shkruante me përkushtim në GitHub, për ato ëndrra të bukura për 'Con Chim Airlines'. Ai nuk donte thjesht të fluturonte; ai donte të kuptonte se si gjërat qëndrojnë në ajër, si lidhen pjesët, si funksionon bota. Ai kishte një mendje që kërkonte strukturën, por një zemër që kërkonte bashkimin.

Në leximin e parë, Shën Pali na flet për një mister të madh: 'Për këtë arsye njeriu do ta lërë atin e të ëmën e do të bashkohet me gruan e vet, dhe të dy do të bëhen një trup i vetëm'. Kjo është e vërteta e dashurisë që shndërron. Alan dhe Thao, ju e dini këtë mister më mirë se kushdo. Ju keni qenë bashkë në çdo hap, duke ndërtuar një shtëpi ku dashuria nuk ishte thjesht një fjalë, por një përvojë e gjallë. Beni ishte fryti i asaj dashurie, ai 'degë ulliri' rreth tryezës suaj, siç thotë Psalmi i sotëm. Ai ishte drita e syve tuaj, një djalë që e donte jetën me një kuriozitet që na mahniste të gjithëve.

Por sot, në këtë tetor, katër muaj pasi ai u kthye në shtëpinë e Atit, kjo Mbretëri e Zotit ndoshta ju duket e largët. Kur vështroni karrigen bosh, kur heshtja e shtëpisë bëhet një zhurmë e padurueshme, ju pyesni veten: 'Ku është kjo Mbretëri? Pse kjo farë u mboll dhe u rrit aq shpejt, vetëm për t'u kthyer në qiell?'. Në ato net kur gjumi nuk vjen, shpesh vjen ajo hije e rëndë që shumë prindër e mbajnë në fshehtësi: guri i fajit të rremë. Ju pyesni veten nëse mund të kishit bërë diçka ndryshe, nëse ndonjë shenjë ju shpëtoi, nëse ishte diçka që nuk e patë në kohë. Dua t'ju shikoj në sy sot dhe t'ju them me gjithë autoritetin e Ungjillit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar. Sëmundja që mori Benin nuk ishte pasojë e asgjëje që ju bëtë ose latë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja, ndonjëherë, është një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një prind mund të jetë: streha e tij, sytë e tij, krahët e tij. Ai nuk u largua sepse dashuria juaj u ndal; ai shkoi në shtëpi sepse atje e prisnin. Ju jeni të absoluar nga çdo faj.

Beni ishte një djalë që e dinte se çfarë do të thotë të ofrosh. Kujtoni atë moment kur, në moshën 15-vjeçare, ai u tha prindërve se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht ofroi. Kjo është ajo që do të thotë të jesh 'maja' në brumin e botës. Ai nuk kërkoi të ishte i madh; ai kërkoi të ishte i dobishëm. Dhe dashuria e tij vazhdon të japë fryt edhe sot, në atë pus uji në Cà Mau, në ato gjeste të thjeshta e të fshehura mirësie që bëhen në emër të tij, duke sjellë jetë atje ku ka etje.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të lojërat, ëndrrat për aeroplanët, udhëtimet nëpër botë, ti je pjesë e këtij misteri. Ti e di se Beni është tani në dritën e Zotit, duke të buzëqeshur ashtu siç bënte gjithmonë. Vazhdo të jetosh, të ëndërrosh, të jesh i fortë për veten dhe për ata që të duan. Dashuria juaj është një lidhje që as vdekja nuk mund ta shuajë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ai të shikon me një dashuri që nuk ka më kufij.

Jezusi na thotë se Mbretëria është si maja që ndryshon gjithë brumin. Kjo do të thotë se jeta e Benit, sado e shkurtër në sytë tanë, ka ndryshuar gjithçka. Ajo ka ndryshuar zemrat tuaja, ka ndryshuar mënyrën se si ne shohim dashurinë, ka ndryshuar botën përmes veprave të vogla që bëhen në emër të tij. Beni nuk është larg; ai është pjesë e këtij brumi të shenjtë që Zoti po ngjesh për përjetësinë. Ai është te 'Banketi i Qiellit', duke pritur që një ditë t'ju përqafojë sërish.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një buzëqeshje për një fëmijë, një ndihmë për dikë që është vetëm, një lutje e thënë në heshtje. Bëjeni në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Mos kini frikë. Zoti është me ju, dhe Beni po ju pret në dritën e pafundme. Amen.