Dinsdag van die Dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n onmiskenbare stilte in 'n huis wanneer die oggendlig deur die venster val op 'n plek waar 'n seun se skooltas of sy gunsteling-tegnologie-toerusting eens gelê het. Dit is nie 'n leë stilte nie; dit is 'n stilte wat swanger is met die eggo van 'n stem wat 'n mens mis, 'n glimlag wat die vertrek verlig het. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan die manier waarop hy, met sy skerp, analitiese brein, die wêreld nie net gesien het as dinge wat daar is nie, maar as stelsels wat verstaan, verbeter en bemin moet word. Hy was 'n seun van die toekoms, iemand wat reeds in sy verbeelding 'Con Chim Airlines' laat opstyg het, sy oë altyd 'n bietjie hoër as die horison. Daardie glimlag van hom, wanneer hy oor sy drome gepraat het, was nie net 'n seun se vreugde nie; dit was 'n venster na die lig van God wat in hom geskyn het.

In vandag se Evangelie vra Jesus: 'Waarmee sal Ek die koninkryk van God vergelyk? Dit is soos 'n mosterdsaadjie wat 'n man geneem en in sy tuin gesaai het.' Dink vir 'n oomblik aan daardie saadjie. Dit is so klein, so onbeduidend in die palm van 'n hand. Dit lyk asof dit niks kan bereik nie. Maar wanneer dit in die grond geplaas word—in die donkerte van die aarde, in die stilte van die tuin—begin iets gebeur wat niemand kan sien nie. Dit begin lewe. Dit begin groei. Dit breek deur die oppervlak en word 'n groot boom waar die voëls van die hemel in die takke kan nes maak.

Benjamin se lewe was soos daardie saadjie. In sy vyftien jaar op aarde het hy nie net 'n lewe geleef nie; hy het 'n hele wêreld van liefde, nuuskierigheid en deernis geplant. Sy briljante verstand, sy vermoë om komplekse AWS-omgewings te verstaan, sy liefde vir vliegtuie, sy speelse gees—dit was alles sade van 'n koninkryk wat hy in julle lewens, Alan en Thao, en in Ryan se hart, gesaai het. En die mees kosbare saadjie wat hy geplant het, was sy hart. Onthou julle die dag toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie—maar die offer self, die bereidwilligheid om alles te gee vir iemand anders, was 'n teken van 'n siel wat reeds aan God behoort het.

Maar laat ons nou die waarheid in die oë kyk. Die lewe in hierdie wêreld is dikwels soos die proses van die gis wat in die meel gemeng word. Dit is nie altyd 'n maklike proses nie. Daar is pyn, daar is gemis, en daar is die vrae wat in die nag soos 'n vuur in die hart brand. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte idee nie; dit is die leë stoel aan die etenstafel, die stilte wanneer julle na vliegtuie kyk, die oggende wanneer die son opkom en julle wens hy was daar om die dag saam met julle te begin. Ek weet dat die hartseer soms soos 'n swaar gewig op julle bors druk. Soms, in die stilte, sluip die skuldgevoel soos 'n skaduwee in. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Kyk dan na die eerste lesing. Paulus skryf: 'Husbands, love your wives, even as Christ loved the Church and handed himself over for her.' Die liefde van Christus is 'n liefde wat homself gee. Dit is 'n liefde wat nie terughou nie. Benjamin het hierdie liefde in sy eie klein, maar kragtige manier nageboots. Hy het homself gegee aan sy familie. Hy het sy tyd gegee, sy aandag, sy lag. Hy was 'n seun wat verstaan het dat die lewe nie gaan oor wat ons vir onsself kan versamel nie, maar oor wat ons vir mekaar kan beteken. Hy het sy 'Con Chim Airlines' nie net vir homself gebou nie; hy wou dit deel. Hy wou mense laat vlieg. Hy wou vreugde bring.

Ryan, my broer, jy wat nou die stilte in die huis met jou eie drome vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Die herinneringe van julle saam—die speletjies, die tye wat julle saam na vliegtuie gekyk het, die bondgenootskap tussen broers—is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe met moed, en om jou eie drome na te jaag. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur. Hy is by jou in elke stap. Die lewe is nie 'n reeks toevallighede nie; dit is 'n reis wat ons saam met God onderneem.

Die koninkryk van God is soos gis in die meel. Dit werk stadig. Dit verander die hele massa. Benjamin se lewe, al was dit kort, het die hele massa van julle lewens verander. Die liefde wat hy gegee het, die vreugde wat hy gedeel het, die manier waarop hy sy ouers se harte laat smelt het—dit is alles gis wat nou in die ewige koninkryk aanhou werk. Sy 'Well of Love' in Cà Mau is 'n teken dat sy liefde steeds stroom. Dit bring lewe aan mense wat dors is, net soos Benjamin se lewe lewe gebring het aan almal wat hom geken het. Hy het nie net bestaan nie; hy het 'n verskil gemaak wat selfs die dood nie kan uitwis nie.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met Saint Carlo Acutis, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy is nou vry van die beperkings van 'n liggaam wat hom te klein geword het. Hy vlieg nou in die oneindige ruimte van God se liefde. En julle, Alan en Thao, julle is diegene wat hom hierdie vlerke gegee het deur julle onvoorwaardelike liefde. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om die lig van die lewe te sien nie. Benjamin sou wou hê dat julle weer sou lag, weer sou droom, en weer sou hoop.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se liefde groter is as ons grootste verlies. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie onvergeetlike glimlag wat hy gedeel het wanneer hy oor sy drome gepraat het—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle beperkings, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Bly in daardie liefde, en weet dat die lig wat hy in julle lewens aangesteek het, nooit sal uitdoof nie. Amen.