Vrydag van die Sewe-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n beeld wat soos ’n stille refrein in die geheue van ’n pa bly resoneer: Benjamin, besig met ’n vliegtuigmodel of verdiep in die logika van ’n AWS-omgewing, maar telkens wanneer die gesprek na sy droom-lugredery, 'Con Chim Airlines', verskuif, breek daardie ligte, aansteeklike giggel deur. Dit was nie net ’n seun se droom nie; dit was die klank van ’n siel wat reeds geweet het hoe om bo die wolke uit te kyk. Ons kyk vandag na Benjamin Vo, nie as ’n herinnering aan wat verlore is nie, maar as ’n seun wat sy lewe lank met ’n ope hart na die horison gekyk het.

In die eerste lesing vandag herinner Paulus ons aan die fondament van ons bestaan: 'Die een wat regverdig is deur die geloof, sal lewe.' Dit is nie ’n lewe wat deur ons eie prestasies of ons eie onvermoë om die dood te keer, gedefinieer word nie. Dit is ’n lewe wat geanker is in die belofte van God. Paulus praat van Abraham, die vader van die geloof, wat deur die geloof geseën is. Ons is ook deel van daardie seën. Maar ek weet, wanneer die stilte in die huis op ’n Vrydagoggend soos hierdie intrek, voel daardie seën soms so ver. Julle soek na antwoorde in die logika van wiskunde, in die presisie van kodes, in die dinge wat Benjamin so briljant bemeester het. Julle soek na die rede waarom so ’n helder lig so vroeg moes uitdoof.

Ek wil vandag vir Alan en Thao, en vir Ryan wat sy broer so innig mis, ’n steen van julle harte afrol. Ons dra dikwels die las van 'wat as'. Ons wonder of ons iets gemis het, of ons vinniger kon optree, of daar ’n ander pad was. Maar luister na die waarheid: Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nooit ’n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur sonder menslike oorsaak, soos die wind wat waai. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Julle het hom liefgehad met ’n liefde wat selfs die dood oortref. Laat daardie skuldgevoel nou los. Julle is vry.

In die Evangelie sien ons hoe Jesus uitgedaag word. Hulle beskuldig Hom dat Hy deur die krag van die bose werk. Jesus antwoord met ’n skerp logika: 'Elke koninkryk wat teen homself verdeel is, sal tot niet gaan.' Hy praat van die 'sterk man' wat sy paleis bewaak, maar dan kom die Een wat sterker is. Jesus is daardie sterker Een. Wanneer die vyand van die lewe—die dood self—probeer om die huis van ons harte te vernietig, is dit Jesus wat binnekom en die huis weer heelmaak. Hy is die Een wat die 'sterk man' van die wanhoop oorwin.

Benjamin het dit verstaan op sy eie, kinderlike wyse. Onthou hoe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan nie, maar die offer was in sy hart volkome. Dit is die tipe liefde wat Jesus in die Evangelie soek: ’n hart wat nie vashou aan wat hy besit nie, maar wat homself onvoorwaardelik gee. Benjamin het sy lewe lank 'gegee'—sy aandag aan sy pa se stories, sy geduld met sy boetie Ryan, sy vrygewigheid van gees. Hy het nie net 'probeer' nie; hy het alles gegee wat hy gehad het.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Benjamin se glimlag is nie weg nie; dit is verweef in die herinneringe wat jy dra. Wanneer jy na die lug kyk, wanneer jy dink aan die tye wat julle saam in die Ferris-wiel gesit het of saam op die trein na die toekoms gekyk het, weet dat hy by jou is. Hy is by die 'Banquet of Heaven', daar waar die Boeing-vliegtuie van sy drome in die lig van die ewigheid vlieg. Hy is vry.

Die wêreld vra vir tekens, soos die skare in die Evangelie vir Jesus gevra het. Hulle wou bewyse hê. Maar Jesus sê: 'Die koninkryk van God het reeds op julle gekom.' Die koninkryk is nie in die toekoms nie; dit is in die liefde wat ons nou aan mekaar bewys. Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in Benjamin se naam geboor is, is nie net ’n put nie; dit is ’n teken van daardie koninkryk. Dit is lewende water wat vloei na die dorses, net soos Benjamin se liefde steeds vloei na diegene wat hom liefgehad het. Elke keer as julle ’n daad van barmhartigheid doen, elke keer as julle mekaar vashou in die pyn, word daardie koninkryk sigbaar.

Alan en Thao, moenie dat die hartseer die deur van julle harte toemaak nie. Die skare in die Evangelie was so besig om Jesus te beskuldig dat hulle nie die wonderwerk voor hulle oë gesien het nie. Moenie so besig wees met julle pyn dat julle die teenwoordigheid van God in julle lewe mis nie. Hy is daar, in die stilte, in die herinneringe, in die liefde wat julle vir mekaar het. Benjamin is nie ’n leemte nie; hy is ’n teenwoordigheid. Hy is die seun wat nou in die volle lig van die Vader staan.

Ons word vandag gestuur met hierdie opdrag: 'Wie nie met My versamel nie, verstrooi.' Laat ons versamel. Laat ons die stukkies van ons lewens versamel en dit aan die voete van Jesus lê. Laat ons die herinneringe aan sy giggel, sy nuuskierigheid, sy liefde vir sy familie, versamel en dit in ons harte bewaar. Laat ons nie verstrooi deur die pyn nie, maar verenig deur die hoop.

Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle siekte, vry van alle pyn. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die sterker Een wat die paleis van julle harte bewaak. Mag sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes in Christus Jesus bewaar. Amen.