Gedenkdag van die Heilige Frances Xavier Cabrini, Maagd

Daar is 'n sekere soort stilte wat intrek in 'n huis wanneer die gewone ritme van die lewe skielik onderbreek word—nie die stilte van rus nie, maar die stilte wat ontstaan wanneer 'n mens na die horison staar en wag vir 'n vliegtuig wat nooit land nie. Ons lees vandag in die Evangelie van Lukas oor daardie dag wanneer die Seun van die mens geopenbaar sal word. Jesus praat van mense wat besig is met die alledaagse: hulle eet, hulle drink, hulle koop, hulle bou. Hulle is vasgevang in die dinge van die oomblik, onbewus van die feit dat die ewige werklikheid besig is om in te breek. Jesus waarsku: 'Wie sy lewe probeer behou, sal dit verloor, maar wie dit verloor, sal dit red.' Dit is 'n harde woord, maar dit is ook die sleutel tot die vrede wat ons so desperaat soek.

Dink aan Benjamin. Dink aan daardie seun wat met soveel passie deur die lewe beweeg het. Benjamin Vo was nie iemand wat net bestaan het nie; hy was iemand wat geleef het met 'n visie wat verder gestrek het as die grond onder sy voete. Onthou julle hoe hy met sy pa by die lughawe gestaan het, sy oë gefokus op die Boeing 737's wat opgestyg het? Hy het nie net na metaal en enjins gekyk nie; hy het na moontlikhede gekyk. Hy het selfs gedroom van sy eie lugredery, 'Con Chim Airlines'. Daar was 'n suiwerheid in daardie drome, 'n onskuldige vreugde wat sê dat die lewe bedoel is om op te styg, om vry te wees, om die grense van die bekende te verken. Ben het die wêreld nie net gesien as 'n plek om te wees nie, maar as 'n plek om te bemin.

Maar vandag moet ons die waarheid in die oë kyk. Die lewe is dikwels soos die dae van Lot en Noag: onvoorspelbaar, broos, en soms pynlik kort. Die Evangelie sê vir ons: 'Iemand wat op die dak is en wie se besittings in die huis is, moet nie afgaan om dit te gaan haal nie.' Dit klink so radikaal. Waarom moet ons nie terugkyk nie? Waarom moet ons nie probeer vashou aan wat ons gehad het nie? Die antwoord lê in die waarskuwing: 'Onthou die vrou van Lot.' Sy het omgedraai omdat sy nie kon loslaat nie. Sy wou vashou aan die verlede, aan die huis, aan die sekerhede van gister. En in daardie oomblik van omkyk, het sy haar toekoms verloor.

Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat julle nou al vyf maande in hierdie diep, stil wag is. Die leë stoel aan die tafel is nie net 'n meubelstuk nie; dit is 'n herinnering aan alles wat julle saam gebou het. Die pyn is nie 'n teorie nie; dit is die oggend wanneer die son opkom en die stilte in die huis julle dwing om die afwesigheid van Benjamin weer in die gesig te staar. Ek weet dat daar tye is wanneer julle julleself afvra: 'Kon ek iets anders gedoen het? Het ek iets gemis?' Luister vandag na my, en laat hierdie woorde die heel diepste grond van julle harte raak: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was Ben se hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer wat sit en oordeel nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die dag wanneer alle trane afgewas sal word. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood nie kan breek nie.

In die eerste lesing skryf die apostel Johannes: 'Dit is die liefde dat ons wandel volgens sy gebooie.' Dit is die pad wat Benjamin geloop het. Hy was 'n seun wat in die waarheid gewandel het. Dink aan daardie pragtige oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het dat ware rykdom nie in besittings lê nie, maar in die liefde wat ons aan mekaar skenk. Hy het nie geweet van berekening nie; hy het net geweet van gee. Dit is die 'wandel in die waarheid' waarvan Johannes praat. Ben het nie net gepraat nie; hy het sy hart gegee.

Die Evangelie sê: 'Waar die liggaam is, daar sal die aasvoëls ook vergader.' Dit klink so donker, so koud. Maar in die konteks van die geloof beteken dit dat ons ons harte moet rig op waar Christus is. As ons ons oë net op die verlies rig, op die graf, op die leë kamer, dan bly ons vasgevang in die pyn. Maar as ons ons oë rig op die lewende Christus, dan sien ons dat Benjamin nie in die graf bly nie. Hy is by die 'Banquet of Heaven'. Hy is daar waar geen pyn meer bestaan nie, waar hy vry is om te vlieg, vry om te lag, vry om die ewige nuuskierigheid van sy siel in die teenwoordigheid van God uit te leef.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die maaltyd.

Soms wonder ons oor die 'waarom'. Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Frances Xavier Cabrini, wat haar lewe gewy het aan die diens aan die armes en die vreemdelinge. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie plek uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.