Maandag van die Sewe-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n spesifieke soort stilte wat in ’n huis intrek na die verlies van ’n kind—’n stilte wat nie leeg is nie, maar wat swanger is met die herinneringe van ’n lewe wat so helder gebrand het. Dink aan Benjamin Vo. Dink aan hom, nie as ’n herinnering aan pyn nie, maar as ’n seun wat die wêreld met ’n ongekende nuuskierigheid bekyk het. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit bekyk deur die lens van ’n jong ontdekkingsreisiger. Of dit nou die ingewikkelde kodes van ’n wolk-infrastruktuur was, of die droom van sy eie lugredery, 'Con Chim Airlines', Ben het die lewe met ’n briljante, analitiese verstand aangepak, maar altyd met ’n hart wat sag en vrygewig gebly het. Onthou hoe hy as ’n jong seun, sonder enige aansporing, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was. Hy het sy spaarvarkie nooit stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was reeds in sy hart volkome. Dit is die seun wat julle geken het: ’n seun wat geweet het dat ons lewe nie gemeet word aan wat ons besit nie, maar aan wat ons bereid is om vir mekaar te gee.

In vandag se eerste lesing skryf Paulus aan die Galasiërs met ’n vurige passie. Hy is verbaas dat hulle so vinnig wegdraai van die genade van Christus na ’n ander evangelie. Hy sê: 'Am I now currying favor with human beings or God? Or am I seeking to please people?' Dit is ’n vraag wat ons almal moet vra. In ons diepste hartseer, wanneer die wêreld vir ons koud en onregverdig voel, probeer ons dikwels om vrede te maak met ons eie pyn deur te soek na antwoorde wat menslik is, antwoorde wat ons kan beheer. Maar Paulus herinner ons dat die Evangelie nie van mense kom nie, maar deur ’n openbaring van Jesus Christus. Dit is die waarheid wat ons moet vashou wanneer die pad te steil word: dat ons lewe nie aan die willekeur van die wêreld oorgelewer is nie, maar aan die sorg van die Skepper.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Die leemte wat hy agterlaat is soos ’n oop wond. Ek weet dat daar oomblikke is waar die vrae julle oorweldig. 'Waarom het dit so gebeur? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, in die lig van die Woord, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben.

Kyk na die gelykenis van die Barmhartige Samaritaan in vandag se Evangelie. Dit is die Hinge van ons geloof. ’n Man lê halfdood langs die pad. ’n Priester en ’n Leviet sien hom, maar hulle loop verby. Hulle was dalk besig met hul godsdienstige pligte, maar hulle het die menslike nood misgekyk. Maar die Samaritaan—die een wat deur die samelewing as ’n buitestander beskou is—word met ontferming beweeg. Hy vra nie 'Wie is my naaste?' nie; hy word die naaste. Hy het die man se wonde verbind, hom op sy dier getel, en vir hom gesorg. Jesus vra vir die wetgeleerde: 'Wie van hierdie drie was die naaste aan die slagoffer?' Die antwoord is duidelik: 'Die een wat barmhartigheid aan hom bewys het.'

Ben was soos daardie Samaritaan. Sy lewe was ’n reeks klein dade van barmhartigheid. Dink aan hoe hy altyd die eerste was om sy pa te groet met ’n 'Good morning, Dad'. Dink aan hoe hy geluister het na sy pa se stories, nie omdat hy moes nie, maar omdat hy sy pa se hart wou eer. Hy was ’n seun wat verstaan het dat die ware Evangelie nie in groot woorde lê nie, maar in die manier waarop ons onsself aan ander gee. Sy liefde was nie net vir diegene wat hy geken het nie; sy nalatenskap leef voort in die 'Well of Love' in Vietnam, wat in sy naam geboor is. Daardie put bring skoon water aan mense wat hy nooit ontmoet het nie. Ben se liefde vloei steeds, soos lewende water, na almal wat dors is.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Soms wonder ons of ons nog kan vorentoe gaan. Ons voel soos die man langs die pad, halfdood van die verlies. Maar Jesus sê vir ons: 'Gaan doen jy net so.' Dit is nie ’n opdrag om meer te doen nie, maar ’n uitnodiging om die liefde wat ons ontvang het, deur te gee. Laat ons nie toelaat dat die hartseer ons verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid.

Benjamin is nou in die 'Banquet of Heaven'. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.