Senén dina Minggu ka-duapuluh-tujuh dina Waktu Biasa

Sering pisan, urang nganggap yén kahirupan téh siga hiji algoritma anu tiasa diprediksi. Urang ngatur kode-kode kahirupan urang, urang nyusun rencana, urang ngawangun infrastruktur masa depan kalayan harepan yén sagalana bakal jalan luyu jeung logika anu urang rancang. Benjamin Vo, Ben urang anu pinter pisan, tangtu ngartos pisan kana hal ieu. Anjeunna anu tiasa ngulik AWS, anu ngawangun aplikasi di GitHub, anu ngagaduhan impian ngeunaan 'Con Chim Airlines', pasti ningali dunya salaku tempat anu tiasa dipikaharti, tempat anu tiasa diatur ku logika anu saé.

Nanging, dinten ieu, dina bacaan Injil, urang dihadapkeun kana patarosan anu ngagoncang logika urang: 'Saha tatangga kuring?' Patarosan ieu lahir tina kahayang pikeun 'ngajustifikasi diri', pikeun ngawatesan saha anu kedah urang pikacinta. Yesus henteu ngawaler ku téori. Anjeunna ngawaler ku hiji carita ngeunaan saurang jalma anu dirampog, diantep satengah paéh di sisi jalan. Imam jeung Lewi ngaliwat, mungkin maranéhna sibuk ku 'logika' agama maranéhna, sibuk ku aturan anu nyaram maranéhna keuna kana getih atawa najis. Maranéhna ngaliwat. Maranéhna milih pikeun henteu ningali.

Sering pisan, dina tilu bulan ieu saprak Ben mulang ka bumi Rama, anjeun, Papi Alan, Mami Thao, sareng Ryan, ngarasa siga jalma anu dirampog éta. Anjeun nuju di sisi jalan, nuju ngalaman kanyeri anu teu tiasa dijelaskeun ku logika naon waé. Aya jalma-jalma anu ngaliwat, anu henteu terang kumaha kedah nyarios, anu sieun ku kasedih anjeun, anu milih pikeun ngalih ka sisi séjén jalan. Éta karasa sakitu nyerina, sanés? Nalika dunya terus muter, nalika batur siga hilap kana kekosongan anu ditinggalkeun ku Ben, anjeun tetep di dinya, nanggung beban anu sakitu beuratna.

Hayu urang cicing heula di dieu. Ulah buru-buru. Émut kana hiji hal anu sederhana: Ben téh budak anu miboga haté anu 'ngapung' luhur. Anjeunna sanés ngan ukur pinter, anjeunna bageur. Émut kumaha Ben, dina yuswana limabelas taun, henteu kantos ragu pikeun mikiran batur? Nalika Pamanna William kaserang stroke, Ben, tanpa dititah, nyarios ka indung bapakna yén anjeunna daék masrahkeun sakabéh celenganana pikeun nulungan. Ben henteu megahkeun celengan éta, anjeunna henteu kedah ngabongkar éta, tapi tawaran tulus ti saurang budak anu hoyong masihan sagalana anu kagungan mangrupikeun cerminan tina kanyaah Kristus sorangan. Ieu téh Ben. Ieu téh jiwa anu ayeuna nuju ngalayanan di 'Banquet of Heaven'.

Sareng di dieu, abdi hoyong nyarioskeun hiji hal anu kedah pisan ku urang sadaya diinget. Aya beban anu sering dibawa ku sepuh anu kaleungitan putra nu dipikacinta: rasa salah. 'Naha kuring luput? Naha aya anu tiasa kuring lakukeun?' Papi Alan, Mami Thao, dinten ieu, abdi hoyong ngangkat batu éta tina dada anjeun. Panyakit anu dirandapan ku Benjamin Vo sanés hukuman, sanés kasalahan anjeun, sareng sanés akibat tina naon anu anjeun laksanakeun atawa henteu laksanakeun. Gusti henteu ngirimkeun panyakit pikeun nguji atawa ngahukum. Dina panon Gusti, anjeun téh sepuh anu luar biasa. Ben terang pisan kumaha anjeunna dipikacinta. Ben henteu kantos ngarasa anjeun gagal. Anjeunna reueus pisan ka anjeun. Ulah ngantep rasa salah ngabajak kasedih anjeun, sabab kasedih anjeun téh suci, éta mangrupikeun bukti kanyaah anjeun anu murni. Gusti henteu nanya saha anu salah, sapertos dina Injil Yohanes ngeunaan jalma lolong. Gusti ngan ukur nanya: 'Saha anu aya di gigireun anjeun?' Sareng jawabanna nyaéta Gusti sorangan, anu nuju ngaping anjeun dina unggal léngkah.

Dina Injil, urang ningali nu jadi 'tatangga' téh nyaéta urang Samaria, jalma anu dianggap 'lain' ku masarakat. Anjeunna henteu ngan ukur ningali, anjeunna 'kagerak ku welas asih'. Anjeunna ngadeukeutan, anjeunna ngumbah tatu, anjeunna ngabantosan. Ieu téh gambaran ngeunaan Gusti anu nuju ngadeukeutan anjeun ayeuna. Gusti henteu ngaliwat. Gusti henteu ngalih ka sisi séjén jalan. Gusti aya di dinya, dina kasedih anjeun, dina peuting-peuting anu sepi nalika anjeun ngimpi ngeunaan Ben, sapertos impian Papi Alan nalika anjeun ngantri és krim sareng Ben, atanapi nalika anjeun ngarasa Ben aya di gigireun anjeun di kamar 419. Gusti aya di dinya, nyekel anjeun, ngusap tatu anjeun ku minyak sareng anggur rahmat-Na.

Ryan, adi anu dipikacinta, hidep gaduh lanceuk anu luar biasa. Nalika hidep ngarasa sepi, nalika hidep ngarasa yén dunya ieu karasa béda pisan tanpa Ben, émut yén Ben salawasna aya di gigireun hidep. Anjeunna ngaping hidep, ngadoakeun hidep, sareng reueus pisan kana naon waé anu hidep lakukeun. Teruskeun hirup hidep kalayan sumanget, teruskeun impian hidep, sabab Ben bakal tetep hirup dina unggal seuri hidep. Ben, anu resep pisan kana pesawat, ayeuna nuju ngapung dina 'Con Chim Airlines' anu pang luhurna, di tempat anu teu aya deui kanyeri, teu aya deui panyakit, ngan aya katengtreman abadi.

Dina bacaan kahiji, Rasul Paulus nyarios ka urang ngeunaan Injil anu henteu asalna ti manusa, tapi tina wahyu Yesus Kristus. Injil éta téh ngeunaan kasih karunia. 'Am I now currying favor with human beings or God?' Paulus naros. Urang diundang pikeun henteu néangan jawaban ti dunya, tapi ti Gusti. Ben geus manggihan jawaban éta. Ben geus nyaho yén cinta téh hiji-hijina hal anu tetep aya nalika sagala hal séjénna leungit. Ben geus ngajarkeun urang yén cinta téh tindakan, cinta téh tawaran celengan anu tulus, cinta téh imut anu caang sanajan dina kaayaan anu hésé.

Urang sadaya anu aya di dieu, urang sadaya anu nuju ngarasa beuratna dunya ieu, hayu urang diajar tina kahirupan Benjamin. Kahirupan sanés ngeunaan sabaraha lami urang hirup di handapeun panonpoé, tapi ngeunaan sabaraha jero cinta anu urang tinggalkeun di haté batur. Sateuacan urang kaluar ti tempat ieu dinten ieu, hayu urang mawa hiji hal anu sederhana: tebarkeun hiji imut anu tulus ka sasama, ucapkeun kecap anu mawa katengtreman ka batur, sareng percanten yén dina panangan Gusti, teu aya hiji punjul cinta anu leungit. Benjamin, hatur nuhun parantos mawa 'Con Chim Airlines' tina impian anjeun kana kanyataan cinta anu hirup di haté abdi sadaya. Teruslah hiber luhur, ngaping kulawarga anjeun ti sawarga, dugi ka waktosna urang sadaya patepang deui dina kamulyaan Allah anu abadi. Amin.