Dydd Llun y Seithfed Wythnos ar Hugain yr Amser Cyffredin

Eisteddwch am eiliad, a meddyliwch am ffordd ddistaw yn y cyfnos—ffordd o Jerwsalem i Jericho lle mae llygaid yn troi i ffwrdd. Yn yr Efengyl heddiw, clywn stori am ddyn wedi’i adael hanner marw ar ymyl y ffordd. Mae gweinidogion a phobl drefn yn dod o hyd i ffordd i osgoi edrych arno. Maent yn hepgor y boen; maent yn mynd i’r ochr arall oherwydd fod gweld clwyf yn rhy drwm, yn rhy agos at yr eiliad pan allai bywyd ofyn rhywbeth go iawn ganddynt. Rydym yn adnabod y ffordd honno yn dda. Rydym wedi bod arni pan fydd y nos yn dod a’r hiraeth yn ddwfn.

Pan feddyliaf am y ffordd honno, rwy’n gweld Benjamin Vo. Meddyliwch am y llygaid hynny—y llygaid a oedd bob amser yn edrych ar y byd nid gyda thosturi o bell, ond gyda chwilfrydedd gwirioneddol, gyda haelioni a ddaeth o galon bur. Roedd Ben yn fachgen a allai godio systemau, a allai feddwl am ei gwmni breuddwydiol 'Con Chim Airlines' a chiglo gyda llawenydd pur pan fyddai’n siarad am yr awyrennau a’r dyfodol gyda’i dad. Ond y tu ôl i’r holl ddoethineb hwnnw, y tu ôl i’r meddwl disglair a allai ddeall mathemateg uwch tra roedd mor ifanc, roedd yno rywbeth llawer mwy: gallu i ofalu am eraill heb ofyn pwy oedd yn wylio.

Ond rhaid inni ddweud y gwir cyn y gallwn dderbyn unrhyw gysur. Mae hi wedi bod tri mis bellach ers i Ben fynd adref at Dduw. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fydd y bore yn dod ac mae’r tŷ yn teimlo’n dawel iawn, pan fydd y galar yn dod fel cysgod dros y prynhawn, ac rydych chi’n cofio’r ffordd y byddai Ben yn dod i lawr y grisiau bob bore i ddweud 'Good morning, Dad'—dydy’r hiraeth ddim yn pylu. Mae’n hawdd i’r feddwl ddwyn y baich o ofyn cwestiynau a chario lwyth o hunan-gyhuddo, yn meddwl a allem ni fod wedi gwneud rhywbeth arall. Gadewch i mi ddweud hyn wrthych yn enw Duw: nid oes arnoch chi fai. Nid yw salwch yn gosb, ac nid yw’n ganlyniad i unrhyw gamgymeriad. Pan ofynnodd y bobl i Iesu pwy oedd wedi pechu pan oedd dyn wedi’i eni’n ddall, atebodd Iesu: 'Na hwn, na’i rieni.' Roeddech chi wrth ochr Ben trwy bob eiliad, yn rhoi’r holl gariad a allai rhiant ei roi. Gadewch i’r garreg honno o euogrwydd ddisgyn o’ch calonnau; nid yw Duw yn eich cyhuddo, ac ni ddylech chi gyhuddo eich hunain chwaith.

Ac yna, gadewch i’r Efengyl dorri i mewn i’r boen honno fel goleuni mewn ystafell dywyll. Edrychwch ar y Samariad—y gŵr a safodd pan basiodd eraill heibio, a dybodd y clwyfau gydag olew a gwin, a thalodd y ddyled heb ofyn am ddim yn ôl. Dyna ysbryd yr hyn y mae Iesu yn ei alw yn gymydog. Ac mae’n adlewyrchu calon Benjamin. Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben wrth ei riant, pan oedd yn bymtheg oed, ei fod yn barod i roi ei holl gynilion o’i fysg-fanc i helpu ei ewythr William a oedd yn dioddef o ddau strôc. Nid oedd angen torri’r blwch; nid oedd angen y pres oherwydd yr oedd yswiriant. Ond yr offrwm ei hun—y meddwl gan fachgen ifanc o fod yn fodlon rhoi popeth a oedd ganddo i helpu rhywun arall—dyna oedd gwir enaid Benjamin. Nid oedd yn cadw dim yn ôl.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi hefyd. Rydych chi wedi rhannu cymaint o fomentau, y teithiau, y chwerthin, y ffordd yr oeddech chi’n eistedd gyda’ch gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod dy frawd yn dal i fod yn rhan o’th fywyd. Mae’r bond hwnnw’n ddiogel yn nhŷ Duw. Peidiwch ag ofni parhau i fyw, parhau i fod yn ddewr, a charu y byd gyda’r un chwilfrydedd a ddaeth trwy dy frawd.

Ac i bawb ohonom sy’n gwrando heddiw — boed yma yn y fan hon neu bell oddi yma, yn arbennig y plant sy’n dioddef a’r teuluoedd sy’n cario croes drymion—mae Duw yn dweud: nid ydych byth ar eich pennau eich hunain. Mae cariad Benjamin yn parhau i weithio yn y byd. Edrychwch ar y ffynnon ddyfrllyd yn Cà Mau, Fietnam—y ffynnon a godwyd yn ei enw fel 'Giếng Gioan Baotixita' ac yn dwyn ei ystyr Đại Dương, y Cefnfor Mawr, i roi dŵr glân a bywyd i’r tlawd. Mae gweithredoedd distaw o garedigrwydd, y cardiau awyren a rannwyd gan ffrindiau, y sgyrsiau am y dyfodol—mae’r rhain i gyd yn dystiolaeth fod y golau hwnnw’n parhau i ddisgleirio.

Beth allwn ni ei cario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred fach o garedigrwydd—rhywbeth a wnewch yn ddistaw i helpu rhywun sy’n crio neu’n drist. Offrymwch y weithred honno mewn cof am Benjamin Đại Dương Vo. Ac wrth i chi wneud hynny, gadewch i heddwch y nefoedd lenwi eich calonnau nes i ni gyfarfod eto. Amen.