Trydydd Sul ar ddeg ar Hugain o’r Amser Cyffredin

Mae rhywbeth mor ddistaw a phwerus am y ffordd y mae’r darlleniadau heddiw yn ein gwahodd i edrych ar ein bywydau. Nid ydynt yn sôn am bethau mawr, swnllyd, na chyflawniadau sy’n denu sylw’r byd. Yn lle hynny, maent yn siarad am y pethau bach—y ffordd y mae rhywun yn plygu dros y gwerthyd, y ffordd y mae rhywun yn gofalu am ychydig o dalentau a ymddiriedwyd iddo, y ffordd y mae rhywun yn cerdded yn y golau. Mae’r ddelwedd honno o’r wraig yn y darlleniad cyntaf, sy’n gweithio gyda’i dwylo cariadus, yn ein hatgoffa mai yn y manylion bychain, y gweithredoedd distaw o ffyddlondeb, y mae gogoniant Duw yn aml yn cael ei guddio.

Pan feddyliaf am Benjamin, mae’r ddelwedd honno o’r gweithiwr ffyddlon yn dod i’m meddwl. Nid oedd Ben yn fachgen a oedd yn chwilio am y llwyfan. Roedd yn fachgen a oedd yn gwybod sut i ganolbwyntio ar y pethau a oedd o bwys. Cofiwch y ffordd y byddai’n eistedd gyda’i dad, yn trafod awyrennau, yn cynllunio ei 'con chim airlines', ac yn chwerthin y giglo melys hwnnw a oedd mor nodweddiadol ohono. Roedd ganddo’r chwilfrydedd hwnnw a oedd yn ei wneud yn awyddus i ddeall sut mae pethau’n gweithio—o godio gemau ar GitHub i ddeall cymhlethdodau technoleg. Roedd ei feddwl yn ddisglair, ond ei galon oedd y peth mwyaf prydferth. Roedd yn fachgen a oedd yn deall, yn ei ffordd ddistaw, fod popeth a gawn yn rhodd, ac mai ein ffyddlondeb ni yw’r unig ffordd y gallwn ddiolch i’r Rhoddwr.

Ond rhaid inni fod yn onest. Mae yna adegau pan fydd y byd hwn yn teimlo’n dywyll, pan fydd y 'talentau' a ymddiriedwyd i ni yn teimlo’n rhy drwm i’w cario. Alan, Thao, Ryan—rydw i’n gwybod bod y distawrwydd yn eich cartref yn gallu bod yn drom. Mae’r hiraeth yn rhan o’r cariad hwnnw a ddaeth mor naturiol i Ben. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r dagrau hynny’n dystiolaeth o’r cariad enfawr a rennoch chi gyda Benjamin. Nid yw Duw yn eich cyhuddo o ddim; mae’n eich dal chi. Mae’r cariad hwnnw’n ddiogel yn nwylo’r Tad, ac mae Ben yn aros amdanoch chi yn y wledd y mae Crist wedi’i pharatoi.

Dyma lle mae’r Efengyl yn torri trwy’r tywyllwch. Mae’r meistr yn dweud wrth y gwas ffyddlon: 'Da iawn, was da a ffyddlon... Tyrd i mewn i lawenydd dy feistr.' Nid yw’r meistr yn gofyn am berffeithrwydd; mae’n gofyn am ffyddlondeb. Roedd Ben yn ffyddlon yn y pethau bach. Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben, yn ei ddealltwriaeth ddeuddeg oed, ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni thorrodd y blwch erioed, nid oedd angen yr arian, ond y cynnig ei hun—y bachgen a oedd, yn ddi-flewyn-ar-dafod, yn dymuno rhoi popeth yr oedd wedi’i arbed i helpu rhywun arall—dyna oedd gwir ysbryd Benjamin. Roedd yn rhoi heb ofyn am ddim yn ôl. Ac mae’r cariad hwnnw y bu’n byw ynddo yn parhau i ffinio ac i ddyfrhau’r byd hwn. Mae’r ffynnon a godwyd yn ei enw yn Cà Mau yn parhau i roi dŵr byw i’r rhai sydd ei angen; mae ei gariad yn parhau i lifo, yn union fel y môr mawr — Đại Dương — y mae ei enw canol yn ei ddathlu.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi a Ben wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o fydoedd a breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y chwerthin a’r teithiau a gawsom, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio yn dy galon. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych arnat ti gyda balchder mawr, ac mae’n aros amdanoch chi oll yn nhŷ’r Tad.

I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda phopeth a allai calon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n byw yn ei bresenoldeb tragwyddol. Mae Ben yn ddiogel, yn gwenu, ac yn gweithio fel angel yn y wledd nefol. Peidiwch â bod ofn y dyfodol. Mae’r Arglwydd yn dweud wrthych chi: 'Tyrd i mewn i lawenydd dy feistr.' Mae’r lawenydd hwnnw’n aros amdanoch chi.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n dioddef. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r dorf o saint y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau’r dydd, gadewch i heddwch Duw lenwi eich calonnau, gan wybod fod y cariad yn dragwyddol a bod Ben yn aros amdanoch chi. Amen.