Dydd Mawrth yn yr Deugeinfed Wythnos yr Amser Cyffredin

Eistedwch am eiliad, a meddyliwch am y gegin fach honno neu’r ffenestr lle mae’r golau bore yn disgyn ar y bwrdd. Weithiau, yr unig beth sy’n aros yw powlen o flawd neu sypyn bach o hadau ar y silff—pethau mor fach, mor ddistaw, fel y gallech chi basio heibio iddynt heb hyd yn oed sylwi. Nid ydynt yn gofyn am sylw. Nid ydynt yn gweiddi. Dim ond aros y maent, yn dal y potensial o rywbeth enfawr sydd eto i ddod i’r golwg.

Edrychwch ar y delweddau hynny yn yr Efengyl heddiw. Had mwstard bach y mae gŵr yn ei gymryd a’i blannu yn ei ardd; ychydig o furum y mae gwraig yn ei gymryd a’i gymysgu â thri mesur o flawd. Mae’n ddelwedd o gynnydd tawel. Nid yw’r had yn tyfu trwy sŵn na thrymder; mae’n gweithio yn y pridd yn ddi-sain, nes bod y coed yn codi a’r adar yn dod i gael lloches yn ei ganghennau. Dyma ffordd Duw yn gweithio yn y byd ac yn ein bywydau ninnau—mewn ffordd dawel, ddwfn, ac anwrthwynebadwy.

Ond rhaid inni fod yn onest â’n hunain cyn y gall y geiriau hyn lanio yn ein cythreku. Mae yna ddyddiau pan fydd y tŷ yn teimlo’n rhy ddistaw, pan fydd y bwlch yn drom ac y gall y bore ddwyn hiraeth sy’n llenwi pob cornel. Alan a Thao, rwy’n gwybod y ffordd y mae absenoldeb yn gallu gwneud i bob eiliad deimlo’n llwythog. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno na rhagrithio bod y byd yn hawdd. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig; mae’n gweithio yn y dagrau. Mae’r hiraeth rydych chi’n ei deimlo yn dystiolaeth ddiymwad o’r cariad enfawr a roesoch i Benjamin, cariad sy’n dal i fod yn fyw, yn ddi-dor, ac yn ddiogel yn nwylo’r Tad.

Ac yna, meddyliwch am y darlleniad cyntaf hwnnw o lythyr Paul at yr Effesiaid, sy’n sôn am y ddirgelwch mawr hwnnw o gariad ac uno—sut y mae Crist yn caru’r Eglwys ac yn rhoi ei hun drosti. Dyma’r trobwynt, yr eiliad lle mae’r goleuni’n torri trwy’r tywyllwch. Meddyliwch am y ffordd y byddai Ben bob amser yn edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd disglair. Roedd yn blentyn a ddeallodd fod bywyd i’w archwilio, o’r codio ar GitHub a’r dyheadau am dechnoleg nesaf i’r sgyrsiau bywiog a’r syniad hwnnw a ddaeth a wên i’w wyneb bob tro y byddai’n siarad am yr awyr a’i gwmni breuddwydiol, 'con chim airlines'. Roedd yn blentyn a ddysgodd gynifer ohonom i edrych i fyny, i weld y posibiliadau y tu hwnt i’r waliau cul, ac i gynnig popeth a oedd ganddo gyda chalon gwbl agored—fel pan gynigiodd ei holl gynilion yn ddi-flewyn-ar-dafod i helpu ei ewythr, un gweithred ddistaw o gariad a ddatgelodd natur wirioneddol ei ysbryd.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o eiliadau o chwerthin, y ffordd y byddai eich bywydau’n cydblethu wrth i chi archwilio’r byd a rhannu breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y teithiau a’r chwerthin a rannoch, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbritoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych i lawr arnat ti gyda balchder mawr, fel teithiwr yn edrych o ffenestr awyren ar y tir isod.

I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich hiraeth neu ddistawrwydd yn eich bywydau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda’r holl gariad sy’n bosibl i galon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n parhau i fyw yn ei bresenoldeb. Rhyddhewch eich hunain o unrhyw faich o hunan-gyhuddo neu dristwch gormodol; mae popeth a wnaethoch i garu Ben yn ddiogel yn y nefoedd. Mae ef yn ddiogel yn nhŷ’r Tad, yn y man lle nad oes mwy o hiraeth, dim ond llawenydd pur, tra bod ei gof yn parhau i ddwyn ffrwyth yma ar y ddaear drwy bob gweithred o garedigrwydd y gwnewch chi yn ei enw.

Beth allwn ni ei cario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Ac wrth i chi gamu allan i olau y dydd, gadewch i heddwch Duw—yr hwn sy’n gallu gwneud llawer mwy nag y gallwn ni ei ofyn neu ei feddwl—lenwi eich calonnau. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, ac mae Ben yn aros amdanoch chi, yn gwenu o’r nefoedd. Amen.