Þriðjudagur í þrítugustu viku eftir Páska

Það er eitthvað svo hljóðlátt og hversdagslegt við það þegar maður stráir fræjum í moldina í garðinum, eða þegar korn af geri er blandað saman við hveitið. Enginn hávær hljómur fylgir þessu, engin stórkostleg sýning. Hlutirnir gerast í kyrrðinni, neðanjarðar, þar sem augað fær ekki séð. Í guðspjalli dagsins talar Jesús um þennan leyndardóm – hvernig stærstu hreyfingar Guðs rísa af smæstu upphafi. Sinnepsfræið, svo örsmátt að því er næst verður ekki komið, verður að stórum runni þar sem fuglarhiminsins finna hæli. Og gerið, sem virðist horfið inn í deigið, sýrir það allt.

Benjamin Vo þekkti þennan heim möguleika og vaxtar. Hann var drengur sem horfði á tilveruna með óstöðvandi forvitni, þar sem allt var opið og spennandi. Hann lifði í heimi tækni, rökfræði og stórra drauma – hugmynda um flugvélar, um þetta litla flugfélag sem hann kallaði í gríni „con chim airlines“, þar sem brosið lék alltaf á vörum hans. Hann var strákur sem vildi skilja hvernig hlutirnir tengdust, hvernig fljúga þyrfti hærra og sjá lengra. Og þegar við minnumst hans núna, fjórum mánuðum eftir að hann fór til Guðs, þá finnum við hvernig líf hans var eins og þetta litla fræ sem féll í jörðu en bar ríkulegan ávöxt kærleika og gleði í lífi allra sem þekktu hann.

En við skulum segja það hreint út: það er sársauki í þessari bið, í þessum hljóðu stundum þegar söknuðurinn bankar upp á. Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir, ég veit að það eru daga þar sem þunginn virðist yfirþyrmandi. Það er erfitt að sætta sig við að líf sem átti svo margt framundan skyldi klárast svona fljótt. Stundum læðist sú þunga spurning að ykkur í einrúmi: „Hvað fór framhjá mér? Gat ég gert eitthvað öðruvísi? Hefði ég átt að grípa eitthvað fyrr?“ Í dag bið ég ykkur að leyfa þeirri rödd að þagna. Sjúkdómar eru aldrei refsing, og þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stóru og hreinu hjarta að enginn hefði getað gert neitt meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann þekkir tár ykkar, hann veit hversu sárt þið söknuðuð, og hann tekur utan um ykkur án krafna. Leyfið þessum þungu steini að falla af herðum ykkar í dag. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Hversu oft sýndi Ben ekki þennan ótrúlegu kærleika sem kom beint úr hjartanu? Þegar hann, aðeins fimmtán ára gamall, sagði foreldrum sínum ótilkvaddur að hann væri tilbúinn að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William þegar hann glímdi við veikindi. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Það var ekki til að sýna sig; það var einfaldlega vegna þess að í honum bjó svo stór og gefandi kærleikur. Hann vildi rétta fram hönd áður en nokkur bað um það. Þetta er sá ávöxtur sem lifir og blómstrar.

Páll postuli minnir okkur í bréfinu til Efesusmanna á þennan dýpsta leyndardóm kærleiksins – hvernig Kristur elskaði kirkjuna og gaf sig gjörsamlega fyrir hana. Þessi fúsleiki til að gefa sig allan er það sem einkennir guðsríkið. Og þegar við hugsum til Benjamins, þá sjáum við þennan sama anda. Hann er núna kominn á þann stað þar sem engin takmörk eru, þar sem engin þreyta er til, þar sem hann fær að fljúga frjáls í ljósi Guðs. Ryan, kæri bróðir, þótt þú saknir þess að deila hversdagsleikanum með honum, þá er þessi tenging ekki farin. Hún er geymd í Guði og í minningunni um þann góða bróður sem hann var.

Tökum þetta með okkur út í daginn: Að vera eins og gerið í deiginu, eða fræið í moldinni. Látum kærleikann vinna sín verk í hljóði, í litlum hversdagslegum kærleiksverkum. Þegar við gerum eitt gott verk í nafni Benjamins – þegar við sýnum einhverjum miskunn eða hlýju – þá erum við að halda áfram því sem hann byrjaði. Guð er með ykkur. Benjamin er í ljósinu og fylgist með ykkur með sínu milda brosi. Megi Drottinn styrkja ykkur og gefa ykkur frið í dag og alla daga. Amen.