Þriðjudagur í tuttugustu og fimmtu viku ársins

Við þekkjum öll þá mynd af því að standa fyrir utan lokaðar dyr. Það er einhver tómleiki í því að vera utangarðs, að geta séð inn en ekki komist alla leið. Í guðspjalli dagsins er þetta einmitt staðan sem móðir Jesú og bræður hans lenda í. Þeir vilja tala við hann, þeir vilja ná sambandi, en mannfjöldinn er of mikill. Þeir eru utan við hringinn. Það er auðvelt að ímynda sér þessa tilfinningu; við höfum öll upplifað hvernig lífið getur stundum skilið okkur eftir „utan við“, horfandi á það sem við þráum mest, en getum ekki snert.

En Jesús svarar með orðum sem virðast í fyrstu fjarlæg, jafnvel hörð: „Móðir mín og bræður mínir eru þeir sem heyra orð Guðs og breyta eftir því.“ Jesús er ekki að hafna fjölskyldu sinni. Hann er að víkka út skilgreininguna á því hvað það þýðir að tilheyra. Hann er að segja okkur að tengslin við Guð séu ekki bundin við blóð eða líkamlega nærveru, heldur við hjartað sem hlustar og hendurnar sem framkvæma.

Ég hugsa um Benjamín Vo. Ég hugsa um þessa forvitni hans, þennan dreng sem var alltaf að læra, alltaf að hanna, alltaf að byggja. Hann var ekki bara drengur sem horfði á heiminn; hann var drengur sem vildi skilja hann, allt frá flugvélum til flókinna tölvukerfa. En það sem gerði Ben svo sérstakan var ekki það sem hann vissi, heldur það sem hann gerði við þekkingu sína. Hann var alltaf að leita leiða til að vera góður. Hann var drengurinn sem bauðst til að gefa allt sitt sparifé til að hjálpa frænda sínum, William, þegar hann var veikur. Hann þurfti ekki að brjóta sparibaukinn, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Þetta var Ben: drengur sem heyrði orð Guðs um kærleika og breytti eftir því.

Alan, Thao, Ryan – ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim. Ég veit að þessi tími hefur verið eins og eilífð. Það er svo auðvelt að finnast maður standa utan við þessa nýju veröld, þar sem Benjamín er ekki lengur líkamlega nærverandi. Þið spyrjið ykkur kannski: „Hvar er hann? Hvernig getur þetta verið?“ Það er þessi nagandi tilfinning um að eitthvað hafi farið úrskeiðis, þessi spurning sem margir foreldrar bera í hljóði: „Hefði ég getað gert meira? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr?“

Mig langar að segja ykkur þetta skýrt í dag: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það er ekkert sem þið gátuð gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þið elskuðuð hann í gegnum hvert bros, hverja stund við borðið, hvert spjall um flugvélar. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið hafið ekki misst af neinu. Þið voruð þar. Þið elskuðuð.

Í fyrsta lestrinu segir Orðskviðahöfundurinn: „Hjarta konungs er sem vatnslækur í hendi Drottins.“ Þetta er svo falleg mynd. Við erum öll eins og þessir lækir, stundum ólgandi, stundum kyrrlátir, en við erum alltaf í hendi Guðs. Benjamín var eins og hreinn og tær lækur. Hann var alltaf að leita að leiðum til að vera til gagns, eins og þessi „Con Chim Airlines“ sem hann dreymdi um að stofna. Hann vildi tengja fólk saman. Hann vildi að heimurinn væri betri staður. Og þessi löngun hans til að gefa – þessi ótrúlega gjafmildi sem hann sýndi í viljanum til að hjálpa William – er ekki horfin. Hún heldur áfram að streyma í gegnum ykkur, í gegnum minninguna um hann, og í gegnum það góða sem unnið er í hans nafni.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er svo margt sem þú vilt segja honum. En mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Þegar við hugsum um Benjamín, þá sjáum við ekki það sem vantar; við sjáum það sem var gefið. Og það sem var gefið í nafni Guðs, það glatast aldrei. Það er eins og vatnið í „Brunni kærleikans“ í Cà Mau – það heldur áfram að flæða, það gefur líf, það nærir þá sem þyrstir. Benjamín Đại Dương Vo, „Stóra hafið“, heldur áfram að gefa af sér.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið verk í nafni Bens. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Og þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.