Föstudagur í 29. viku í almennum kirkjutíma

Það er eitthvað svo kunnuglegt við það augnablik þegar maður lítur upp á himininn og reynir að lesa það sem er að gerast. Eins og Jesús segir við múginn í guðspjalli dagsins: Þegar ský rís í vestri segið þið þegar í stað að það sé að fara að rigna – og svo verður það. Við erum fljót að greina það sem blasa við á yfirborðinu, veðrið, breytingarnar í umhverfinu, það sem stendur okkur næst. En svo er annað sem liggur dýpra, eitthvað sem kallar á að við horfum lengra en að því sem augað sér.

Þegar við hugsum til ungs drengs sem kunni svo vel að virða fyrir sér himininn og það sem þar fór fram, þá leitar hugurinn til Benjamins Vo. Hann átti sér þennan heillandi heim þar sem flugvélar og flugvellir voru ekki bara tækni eða stál, heldur gluggar út í stærri heim. Þið munið eflaust hvernig hann talaði með brosi um ímyndaða flugfélagið sitt, „con chim airlines“, og hvernig það glott sýndi þessa einstakku forvitni sem einkenndi hann. Hann var drengur sem horfði á flugvél á lofti og sá ekki bara ferðalag, heldur tengingu milli manna. Og þótt hann hafi farið heim til Guðs fyrir fjórum mánuðum, þá lifir þessi gleði og þessi tilfinning fyrir tengslum áfram í hjörtum þeirra sem elskuðu hann.

En lífið er ekki alltaf einfalt flug í lygnan sjó. Í Póstbréfinu til Efesusmannakallar Páll okkur til einhvers sem krefst þess að við leggjum okkur fram: að lifa í samræmi við þá köllun sem við höfum fengið, með öllri auðmýkt, hógværð og langlyndi. Páll talar um bindinleika kærleikans og einingu friðarins. „Einn líkami og einn andi,“ skrifar hann, „einn Drottinn, ein trú, ein skírn, einn Guð og faðir allra.“ Þetta hljómar svo fallega þegar allt gengur vel. En hvernig förum við að því þegar kærleikurinn mætir því sem er þungt og óskiljanlegt? Hvernig lifum við í þessari einingu þegar hjartað er fullt af söknuði?

Við skulum segja það eins og það er: sorgin eftir Benjamin er stór og þung. Hún kemur þegar maður síst skiptir henni við, í eldhúsinu þar sem þeir bræðurnir, Ben og Ryan, stóðu saman og hlógu yfir einföldum hversdagslegum hlutum, eða þegar faðirinn eða móðirin lítur á fótspor hans sem eru enn svo greinileg í minningunni. Það er erfitt að skilja hvers vegna líf sem var svo fullt af bjartsýni, greind og fallegum hugmyndum varð svona stutt. Stundum læðist að sá grunur eða sú þunga spurning í huga þeirra sem eiga um sárt að binda: „Hvað fór framhjá mér? Gat ég gert eitthvað betra?“

Ég bið ykkur að stöðva þá rödd hér í dag. Látið hana þagna í þessu helga rými. Sjúkdómar eru aldrei refsing og þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Það var ekkert í valdi ykkar eða neins annars til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með öllu því sem þið áttuð. Guð sakar ykkur ekki. Hann þekkir tár ykkar, hann þekkir þreytuna, og hann tekur utan um ykkur án þess að krefjast skýringa. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar í dag. Þið gerðuð allt sem hægt var. Þið elskuðuð hann út í hið ysta.

Í guðspjallinu minnir Jesús okkur á að dæma það sem er rétt, að gera sættir á leiðinni áður en við komum fyrir dómstól. Þetta talar svo djúpri raddblæ til okkar mannlegu tilveru. Líf Benjamins bar vott um þessa fúsleiku til að rétta fram hönd. Þið munið ef til vill þegar hann, aðeins fimmtán gamall, sagði foreldrum sínum ótilkvaddur að hann væri tilbúinn að gefa upp allan sinn sparipening til að hjálpa frænda sínum William þegar hann glímdi við veikindi. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Það var ekki til að sýna sig; það var vegna þess að hjarta hans var mótað af því að gefa. Hann gaf af sér áður en hann þurfti á því að halda að mæta sjálfur þessum þungu prófraunum.

Kæru Alan og Thao, og kæri Ryan. Ég veit að síðustu mánuðir hafa verið þungir gengnir. Ryan, þú saknar bróður þíns, þess sem deildi með þér ferðum, hugmyndum og hversdagslegum hlátri í bílnum eða heima ístofu. En sú tenging sem þið áttuð er ekki rofin. Hún heldur áfram í minningunni, í þeim styrk sem þú sýnir á hverjum degi, og í þeirri kærleikskveðju sem nær allt þar til endurfundirnir verða.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að líta upp frá því sem er bara yfirborð, og horfa á það sem er varanlegt. Benjamin er núna á þeim stað þar sem engin takmörk eru, þar sem hann þarf ekki lengur að velta fyrir sér framtíðinni eða tækninni, þar sem hann er í ljósi Guðs. Og við, sem göngum enn um á jörðinni, skulum halda áfram að elska hvert annað með sömu hreinskilni og hann sýndi. Mætið deginum í dag með því trausti að Guð heldur utan um ykkur, og að Benjamin fylgist með ykkur með sínu milda brosi. Amen.