Í nafni föður og sonar og heilags anda. Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi.
Drottinn, miskunna þú okkur. Kristur, miskunna þú okkur. Drottinn, miskunna þú okkur.
Í Opinberunarbókinni í dag stendur Jóhannes frammi fyrir engli og tekur við lítilli bókrollu. Hann fær fyrirmæli: „Taktu hana og et hana.“ Þetta er undarleg mynd. Þegar hann leggur hana sér til munns er hún sæt eins og hunang, en um leið og hún fer niður í maga verður hún beisk. Það er eitthvað svo mannlegt við þessa upplifun. Við þekkjum öll þessa tvíbentu tilfinningu – þegar sannleikur Guðs, eða jafnvel minning um það sem er dýrmætast, er í senn óendanlega ljúfur og óbærilega sár.
Hugsið um Benjamin okkar. Hann var drengur sem elskaði að komast að kjarnanum í hlutunum. Hann var ekki bara forvitinn um AWS-skýjaumhverfi eða flugtækni; hann hafði þessa ótrúlegu hæfileika til að sjá fegurðina í því sem var flókið. Ég hugsa oft um hvernig hann var, þessi „photocopy“ af pabba sínum, alltaf að leggja á ráðin um „con chim airlines“. Það var eitthvað svo saklaust og bjart við þessa drauma hans. Þegar við minnumst hans, þá er það eins og bókrollan í munni Jóhannesar: minningin um brosið hans, um þessa einstöku blíðu þegar hann sat með ykkur, er sætari en hunang. Hún er það dýrmætasta sem þið eigið. En um leið, þegar raunveruleikinn um fjarveru hans síast inn, verður hún beisk. Það er sársauki sem bítur í hjartað.
Við verðum að vera alveg hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er engin ástæða til að fegra það sem er erfitt. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan Ben gekk yfir þröskuldinn. Ég veit að það eru dagar þar sem þið vaknið og þögnin í húsinu er ekki friðsæl, heldur hávær. Það er þessi sársauki við að sakna þess að heyra hann tala, sakna þess að sjá hann við borðið, sakna þess að deila með honum daglegum pælingum. Þessi sársauki er ekki merki um að trú ykkar sé veik. Hann er merki um þá gríðarlegu, óendanlegu ást sem þið berið í brjósti ykkar. Þið elskuðuð hann svo heitt að tómarúmið sem hann skilur eftir er stærra en heimurinn. Og það er í lagi að það sé erfitt. Guð hræðist ekki tárin ykkar.
Mig langar að taka einn þungan stein af herðum ykkar í dag. Það er þessi hljóðláta spurning sem læðist að í myrkrinu: „Hefði ég getað gert eitthvað öðruvísi? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ekki eftir neinu hjá ykkur. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
Í guðspjallinu í dag kemur Jesús í musterið. Hann sér það sem á að vera hús bænarinnar breytt í eitthvað annað. Hann hreinsar það. Hann vill að það sé staður fyrir Guð. Ben var eins og musteri. Hann var drengur sem bar svo mikið ljós í sér. Hugsið um það þegar hann, aðeins tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sú fúsleitni, sú óeigingjarna löngun til að rétta hjálparhönd, er kjarninn í því sem Jesús kallar okkur til. Það er ekki stærð gjafarinnar sem skiptir máli fyrir Guð, heldur fúsleikinn í hjartanu sem býður fram allt. Ben gerði það. Hann bauð fram hjarta sitt. Hann var alltaf að gefa, alltaf að hugsa um aðra, alltaf að reyna að vera góður sonur og bróðir.
Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar Ben. Ég veit að það eru stundir þegar þig vantar hann við hliðina á þér til að spjalla, til að vera með. En mundu að Benjamin er ekki farinn úr kærleikanum. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti. Hann er stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.
Þegar við hugsum um þessa bókrollu sem Jóhannes etur, þá minnir það okkur á að við verðum að taka við öllu lífinu, bæði sætleikanum og beiskjunni. Við getum ekki valið. En við vitum að í lokin, þegar við stöndum frammi fyrir Guði, þá er það ekki beiskjan sem stendur eftir. Það er sætleikurinn. Það er kærleikurinn. Ben er núna í „Banquet of Heaven“. Hann er í dýrð þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann er hjá Guði, og hann er heill. Hann er frjáls. Hann er kominn heim.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima. Og í þeirri vissu getum við líka fundið styrk til að halda áfram.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Megum við lifa í friði Krists og bera von hans með okkur hvert sem við förum. Guð blessi ykkur öll.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.