In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Moge de vrede van Christus, die alle verstand te boven gaat, vandaag bij u zijn.
Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons. Heer, ontferm U over ons.
Stel je voor: de profeet Johannes staat daar, aan de oever van de wereld, met een kleine boekrol in zijn hand. Een engel geeft hem een vreemde opdracht: 'Neem en eet hem op.' Het is een beeld dat ons uitnodigt om na te denken over hoe wij de waarheid van God in ons opnemen. De engel zegt dat het in de mond zoet zal zijn als honing, maar in de maag bitter. Hoe herkenbaar is dat niet? Er zijn woorden van God die ons zoet smaken—beloften van vrede, troost, de wetenschap dat we geliefd zijn. Maar diezelfde waarheid, wanneer ze in ons leven indaalt, wanneer ze de realiteit van ons lijden en onze eindigheid moet dragen, kan bitter aanvoelen. Het is de bitterheid van de afwezigheid. Het is de bitterheid van een stoel die leeg blijft.
Benjamin Vo, onze lieve Ben, was een jongen die de wereld met een zeldzame helderheid bekeek. Hij was een jongen van een briljante geest, iemand die wiskundige vraagstukken oploste met een gemak dat ons verbaasde, en die droomde van zijn eigen 'con chim airlines' met een giechel die de hele kamer deed oplichten. Hij was een jongen die, zelfs op vijftienjarige leeftijd, de logica van de liefde beter begreep dan menig volwassene. Hij was als die boekrol van Johannes: in zijn verschijning zoet, in zijn aanwezigheid een geschenk, maar in zijn heengaan een bittere pil die wij nog steeds proberen te verteren, vijf maanden na die dertiende juni. We proberen de zoetheid van zijn herinnering te bewaren, terwijl de bitterheid van het gemis in onze maag blijft liggen.
Ik weet dat het vandaag voor jullie, Alan en Thao, voelt alsof die boekrol van het verdriet te zwaar is om te dragen. Er zijn ochtenden dat de stilte in huis niet als vrede aanvoelt, maar als een leegte die schreeuwt om een antwoord. En in die stilte, wanneer de vermoeidheid zwaarder weegt dan de hoop, kan de gedachte aan schuld als een ongenode gast binnensluipen. 'Hebben we iets gemist? Had ik als ouder meer kunnen doen? Waarom hij?' Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was. God is niet de bron van lijden; Hij is de vrede die jullie omhult wanneer de wereld om jullie heen wankelt.
In het Evangelie van vandaag zien we Jezus die de tempel zuivert. Hij dreef de verkopers eruit en zei: 'Mijn huis zal een huis van gebed zijn.' Stel je voor hoe Jezus daar stond, met een blik die dwars door de uiterlijke schijn heen keek. Hij zocht naar de essentie. Hij zocht naar de plek waar God en mens elkaar in waarheid kunnen ontmoeten. Benjamin was voor jullie dat huis van gebed. In zijn glimlach, in zijn respect voor jullie, in zijn verlangen om zijn eigen spaarpot aan te bieden voor zijn oom William—zonder die ooit te hoeven breken, want het aanbod zelf was al het offer—was hij een tempel van Gods liefde. Hij was een jongen die de wereld niet gebruikte voor eigen gewin, maar die zijn talenten, zijn 'con chim airlines', zijn liefde voor vliegtuigen en techniek, inzette om de wereld een beetje mooier te maken. Hij was een jongen die, net als de mensen in het Evangelie, 'aan de lippen van Jezus hing'. Hij was een leerling van het leven, altijd nieuwsgierig, altijd lerend, altijd zoekend naar de waarheid.
En nu, wat betekent dit voor jullie, Ryan? Mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf. Je bent niet alleen. Je broer is je metgezel op de weg naar de stad van God.
Kijk naar de boekrol van Johannes opnieuw. 'Je moet opnieuw profeteren over vele volkeren, naties, talen en koningen.' Dat is de opdracht die ook voor jullie ligt. Niet dat jullie moeten gaan preken, maar dat jullie moeten 'profeteren' door te leven. Dat jullie de liefde van Ben, de zoetheid van zijn karakter, de kracht van zijn doorzettingsvermogen, vertalen naar jullie eigen leven. Dat jullie, ondanks de bitterheid van het verlies, de zoetheid van de hoop blijven proeven. Dat is de manier waarop Ben voortleeft. Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat schone water dat stroomt in zijn naam, dat leven schenkt aan de armen, is een symbool van wat Ben nu is. Hij is een bron van leven geworden. Zijn liefde stroomt door in daden van barmhartigheid die in het verborgene gebeuren, daden die de wereld een klein beetje lichter maken. Dat is de manier waarop hij voortleeft. Dat is de manier waarop hij jullie uitnodigt om ook aan de tafel van de Heer te gaan zitten, om niet vast te houden aan jullie eigen verdriet, maar om je open te stellen voor de gave van de ander.
Wat nemen we vandaag mee? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten, leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt. Laat de wetenschap dat jullie de tempel van God zijn, je troost geven. Jullie zijn nooit verlaten, want de Rivier van Leven stroomt dwars door jullie hart, dwars door jullie pijn, dwars door jullie gemis. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, houdt jullie hand vast. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Moge de Heer ons zegenen, ons bewaren voor alle kwaad en ons leiden naar het eeuwige leven. Amen.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.