Drieëndertigste Zondag door het Jaar

Stel je voor: een jongen die met een onvermoeibare blik naar de horizon tuurt. Hij kijkt niet naar de grond waar hij staat, maar naar de lucht waar de vliegtuigen hun sporen trekken. Hij kent de techniek, hij begrijpt de motoren, hij droomt van 'con chim airlines' met een giechel die de hele wereld even lichter maakt. Hij is Benjamin Vo, een jongen van vijftien jaar, een jongen die de wereld niet alleen observeerde, maar die haar met zijn hele wezen wilde omarmen. Hij was een jongen die de logica van de wiskunde beheerste, maar die de logica van het hart nog veel beter begreep.

In het Evangelie van vandaag vertelt Jezus ons een parabel over talenten. Een man vertrouwt zijn bezit toe aan zijn dienaren. Aan de één vijf, aan de ander twee, aan de derde één. Het gaat hier niet om geld in de zin van munten of bezittingen. Het gaat om het 'talent' van het leven zelf. Het gaat om de tijd, de liefde, de nieuwsgierigheid en de dromen die ons als een kostbaar geschenk in de schoot zijn geworpen. De meester vraagt niet om een vaststaand resultaat; hij vraagt om de bereidheid om te handelen, om te proberen, om het geschenk niet te begraven uit angst voor wat er kan gebeuren.

Benjamin was zo’n jongen die zijn talenten niet begroef. Hij was een jongen die durfde te proberen. Of hij nu op de badmintonbaan stond, of hij nu diep in de cloud-infrastructuren van zijn vader dook, of hij nu met zijn familie de wereld rondreisde: hij gaf alles. Hij was niet bang om te falen, omdat hij wist dat 'proberen' de kern van het leven is. Denk aan dat moment waarop hij aan zijn ouders voorstelde om zijn hele spaarpot aan te bieden voor zijn oom William. Hij hoefde die spaarpot niet te breken. Hij hoefde hem niet eens leeg te maken. Het feit dat hij het aanbood, dat hij op vijftienjarige leeftijd al begreep dat zijn bezit er was om te delen, dat was zijn manier om zijn talent te laten renderen. Hij investeerde in de liefde. Hij begreep dat alles wat we vasthouden, uiteindelijk in de grond verdwijnt, maar dat alles wat we weggeven, eeuwigheidswaarde krijgt.

Ik weet dat het vandaag, vijf maanden na zijn heengaan, voor jullie, Alan en Thao, voelt alsof de meester uit het Evangelie de rekening komt opmaken terwijl jullie nog midden in het verdriet staan. De leegte van zijn stoel, de stilte in het huis, de herinnering aan zijn stem—het is een zware last. Er zijn momenten dat de ochtenden grijs aanvoelen en de herinnering aan zijn lach plotseling omslaat in een scherpe pijn die je adem beneemt. In die stilte, wanneer de vermoeidheid zwaarder weegt dan de hoop, kan de gedachte aan schuld als een ongenode gast binnensluipen. 'Hebben we iets gemist? Had ik als ouder meer kunnen doen? Waarom hij?'

Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was. God is niet de bron van lijden; Hij is de vrede die jullie omhult wanneer de wereld om jullie heen wankelt.

Kijk naar de lezing uit Spreuken. 'Wanneer men een waardige vrouw vindt, haar waarde is ver boven parels.' Dat was de liefde die Benjamin thuis ontving. Hij was omringd door die 'waardige' liefde, die hem tot een engel maakte. Hij was een jongen die luisterde, die respecteerde, die ondanks zijn eigen strijd altijd de ander voorop stelde. Hij was een jongen die, zoals de apostel Paulus schrijft aan de Tessalonicenzen, niet in de duisternis leefde. Hij was een 'kind van het licht'. Zelfs in de donkerste dagen van zijn ziekte bleef zijn geest helder, bleef zijn hart open voor de liefde van zijn ouders en zijn broertje Ryan. Hij was niet van de nacht; hij was van de dag.

Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf. Je bent niet alleen. Je broer is je metgezel op de weg naar de stad van God.

Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat schone water dat stroomt in zijn naam, dat leven schenkt aan de armen, is een symbool van wat Ben nu is. Hij is een bron van leven geworden. Zijn liefde stroomt door in daden van barmhartigheid die in het verborgene gebeuren, daden die de wereld een klein beetje lichter maken. Dat is de manier waarop hij voortleeft. Dat is de manier waarop hij jullie uitnodigt om ook aan de tafel van de Heer te gaan zitten, om niet vast te houden aan jullie eigen verdriet, maar om je open te stellen voor de gave van de ander.

Wat nemen we vandaag mee? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten, leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt. Laat de wetenschap dat jullie de tempel van God zijn, je troost geven. Jullie zijn nooit verlaten, want de Rivier van Leven stroomt dwars door jullie hart, dwars door jullie pijn, dwars door jullie gemis. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, houdt jullie hand vast. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven. Amen.