Olağan Zamanın 33. Pazarı

Bir an için, elinizde çok eski, kenarları yıpranmış bir harita tuttuğunuzu hayal edin. Belki çoktan unutulmuş bir rota, belki de hiç gidilmemiş uzak bir kıtanın kıyıları… İnsan, bazen hayatın içinde, tıpkı o haritadaki gibi, nereye gideceğini bilemediği, pusulasının şaştığı o derin sessizlik anlarına düşer. Bugün, İncil’de İsa’nın bize anlattığı o efendinin uzak bir yolculuğa çıkarken hizmetkarlarına emanet ettiği yetenekleri düşünün. Efendi, her birine yeteneğine göre bir miktar para veriyor. İkisi bunu çoğaltıyor, biri ise korkusundan toprağı kazıp gömüyor. Bu hikaye, sadece bir yönetim meselesi değil; bu, Tanrı’nın bize verdiği hayatı, o eşsiz armağanı nasıl 'kullandığımızın' hikayesidir.

Benjamin Vo… Bizim sevgili Ben’imizin o on beş yıllık ömrünü düşünün. O, sadece bir dahi, sadece AWS ortamlarını bir yetişkin ustalığıyla çözen o parlak zihin değildi. O, hayatı bir 'çoğaltma' sanatı olarak yaşadı. Hatırlayın, o 4. sınıftayken 8. sınıf matematiğini çözebilen zihnini değil, o zihnin içindeki o nazik, o meraklı, o sevgi dolu kalbi düşünün. Ben, elindeki yetenekleri toprağa gömen biri değildi. O, hayatı bir macera, bir keşif alanı olarak gördü. 'Con Chim Airlines' hayalleriyle, o Boeing uçaklarının kalkışını izlerken gözlerinde beliren o pırıltıyla, o aslında Tanrı’nın ona sunduğu her anı, her saniyesiyle kucaklıyordu. O, hayatın kendisine emanet edilen o 'yeteneklerini', yani o bitmek bilmeyen merakını, o nazik gülümsemesini ve o derin empati yeteneğini, çevresindekilerle paylaşarak çoğalttı.

Sevgili Alan, Thao ve Ryan… Beş ay oldu. Biliyorum, o beş ayın her günü, o toprağa gömülen yetenek gibi, yüreğinizin derinliklerine gömdüğünüz o 'neden' sorularıyla geçti. 'Neden?', 'Neden bu kadar erken?', 'Neden bizim evimizin neşesi, o parlak zekasıyla dünyayı değiştirecek olan o güzel çocuk?' Bu sorular, Tanrı’nın kapısını çalan en dürüst dualardır. Lütfen, bugün burada, o soruların ağırlığı altında ezilmeyin. İsa’nın hikayesindeki o efendi, hizmetkarlarından hesap sorarken, sadece 'ne kadar kazandın' diye sormuyor; 'sadık kaldın mı' diye soruyor. Sizler, Ben’in hayatına karşı, onun emanetine karşı en sadık anne-babasınız. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Sizler, onu o kadar çok sevdiniz ki, o sevgi, ölümün bile dokunamadığı bir bağ haline geldi.

Bazen zihninizde o karanlık düşünceler dolaşır, değil mi? 'Acaba bir şeyi atladık mı? Bir şeyi daha farklı yapsaydık, sonuç değişir miydi?' Lütfen, bugün bu sunağın başında, o haksız yükü yere bırakın. İsa, o yetenekleri çoğaltanları överken, bizim 'kendi gücümüzle' ölümü yenebileceğimizi söylemiyor. Aksine, o korkak hizmetkarın toprağa gömdüğü o yetenek, aslında korkunun ta kendisidir. Ama sizler, korkuya teslim olmadınız. Sizler, Ben’in hatırasını, o 'Giếng Gioan Baotixita' (Yuhanna Vaftizci Kuyusu) ile susayanlara hayat vererek yaşatıyorsunuz. O kuyu, Ben’in sevgisinin bir nehir gibi akmaya devam ettiğini gösteriyor. O, toprağa gömülmedi; o, bugün başka topraklarda, başka dudaklarda, başka kalplerde su olup hayat veriyor. Bu, Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir: bir çocuğun sevgisinin, ölümün ötesinde bile bereket üretmesi.

Ben’in o nazik ruhunu hatırlayın. O, sadece bir teknoloji tutkunu değil, bir sevgi elçisiydi. Amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçücük yaşında, hiç düşünmeden tüm kumbarasını ona sunmaya hazırlandığı o anı düşünün… O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet… O niyet, bir çocuğun, elindeki her şeyi, başkasının yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Tanrı’nın gözünde en büyük kazançtır. Ben, dünyaya bir 'sahip' olarak değil, bir 'sunan' olarak gelmişti. Bugün, o cömertliği kendi hayatınızda hissedin. Sizler de, o kederinize rağmen, Ben’in hatırasını yaşatarak, aslında o 'yetenekleri' çoğaltmaya devam ediyorsunuz. O, sadece sizin evladınız değil; o, Tanrı’nın dünyaya gönderdiği ve şimdi yine O’nun kucağına dönen, ışık saçan bir emanetti.

Ryan, kardeşim… Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor. Ağabeyin, senin her başarında, her yeni gününde seninle birlikte.

Ve siz, Alan ve Thao… Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Bugün, İncil’deki o 'sadık hizmetkar' çağrısını, sadece bir görev olarak değil, bir dinlenme yeri olarak görün. Tanrı, sizin acınızı biliyor. O, sizin Ben’e olan özleminizi biliyor. O, Ben’in o parlak zekasını, o güzel gülümsemesini, o 'Con Chim Airlines' hayallerini, hepsi ama hepsi O’nun sonsuz sevgisinde saklı. Bugün eve dönerken, o sessizliği bir 'boşluk' olarak değil, bir 'bekleyiş' olarak görün. Ben, gitmedi; o sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizi bekliyor. Ve o gün geldiğinde, 'iyi ve sadık kul' denilerek, o büyük neşeye, o ebedi şölene hep birlikte katılacaksınız. Amin.