33. sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að horfa á tóman stól við borðið, eða hugsa til þess hvernig hendur geta unnið af einlægni við það sem þeim er trúað fyrir. Í fyrsta lestrinum í dag heyrum við lofgjörð um vandaða konu, en í raun er þetta lofgjörð um hvert það hjarta sem vinnur af trúmennsku, það hjarta sem „nær út höndum sínum til snauðra og réttir arma sína til bágstaddra“. Við sjáum þetta í Benjamin Vo. Hann var ekki bara drengur með ótrúlega greind, hann var drengur með hjarta sem var alltaf að leita leiða til að gefa, alltaf að leita leiða til að vera til staðar.

Hugsið um það augnablik þegar hann, aðeins tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sú fúsleitni, sú óeigingjarna löngun til að rétta hjálparhönd, er kjarninn í því sem Jesús kallar okkur til í guðspjallinu. Það er ekki stærð gjafarinnar sem skiptir máli fyrir Guð, heldur fúsleikinn í hjartanu sem býður fram allt.

En við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að heyra um „trúfasta þjóna“ og „hæfileika“ þegar maður stendur í tómu herbergi og minningarnar um Benjamin eru eins og skuggar sem fylgja manni hvert fótmál. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan hann gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og finnið fyrir þessari þungu fjarveru, þar sem hvert horn í húsinu minnir á þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af forvitni og svo ótrúlega mildur. Þessi sársauki er ekki merki um skort á trú; hann er merki um þá dýpt sem ástin ykkar hefur. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn getur fyllt nema Guð sjálfur.

Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu í dag talar Jesús um húsbóndann sem fer í ferðalag og felur þjónum sínum eigur sínar. Hann gefur hverjum og einum eftir getu. Þetta er ekki tilraun til að mæla okkur eða dæma okkur, heldur boð um að lifa í trausti. Benjamin lifði í þessu trausti. Hann var ekki hræddur við að reyna, hann var ekki hræddur við að gefa af sér. Hvort sem það var að reyna við körfubolta eða að forrita á GitHub, þá gaf hann sitt besta. Hann vissi að það að reyna er það sem skiptir máli. Hann var ekki eins og þjónninn sem gróf hæfileika sinn í jörðina af ótta. Hann var drengur sem notaði hvert tækifæri til að gleðja, til að brosa, til að tengjast fólki – eins og þegar hann og pabbi hans fóru í flugvéla-spotting eða þegar hann dreymdi um að stofna „con chim airlines“ með þessu fallega brosi sínu.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.

Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann stendur þar, kannski að skoða himneskar flugvélar, eða bara að brosa sínu blíða brosi til ykkar. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima.

Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.