Miðvikudagur í tuttugustu og áttundu viku í almennum tíma

Það er eitthvað svo djúpt og hljóðlátt við það að horfa á grænt laufblöðkustykki þar sem tréð stendur við straumvatn, eins og sálmurinn dagsins lýsir því. Ég hugsa um þetta þegar ég minnist Benjamíns Vo, drengsins sem bar svo bjarta og tæra sál. Þegar faðir hans, Alan, sagði frá draumnum þar sem Ben stóð við græna stuttbuxu klæddur og sagði: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?“ – þar sem hann bar sig upp við föður sinn í einfaldri undrun yfir því hvers vegna líkaminn brást – þá finnum við til hve mikils við saknum. Ben var ekki bara piltur með stóra greind, heldur drengur sem gaf allt sem hann átti í huga sínum og hjarta til þeirra sem hann unni. Við komum hingað í dag, foreldrar hans Alan og Thao sem þjást svo sárlega, bróðir hans Ryan sem gengur um með sínar minningar, og öll þið sem hafið gengið þennan þunga veg í fjóra mánuði. Við komum til að leita þess ljóss sem aldrei slokknar.

Í guðspjalli dagsins talar Jesús afar beitt og hreinskilnislega við farísea og fræðimenn. Hann segir við þá: „Þér greiðið tíund af myntu og rúðu og öllum garðjurtum, en sinnið engu um réttvísi og kærleika til Guðs.“ Þetta er áminning sem snertir okkur öll. Hversu oft verðum við föst í útlitslegri hlýðni, í því að halda öllu í röð og reglu, meðan hjartað er þungt og skortir þann lifandi kærleika sem Jesús krefst? Farísearnir voru uppteknir af smáatriðum en gleymdu kjarnanum. En Ben var öðruvísi gerður. Þegar hann var aðeins fimmtán ára gamall, þá hugsaði hann ekki um sjálfan sig heldur vildi hann ótilkvaddur gefa allt sitt til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann gerði það ekki með látum; hann bauðst til þess. Sparibaukurinn var óbrotinn, en tilboðið var algjör gjöf úr hreinu hjarta.

Við skulum staldra við þetta. Það er svo auðvelt að loka sig af í eigin sorg, að telja eftir sér hvern einasta dag þegar söknuðurinn kreppir að. Kæru Alan og Thao, ég veit hve stór byrðin er sem þið berið á herðum ykkur. Í þessum fjórum mánuðum síðan Ben fór heim til Guðs, hafa eflaust margar spurningar leitað á hugann. Stundum læðist sektarkennd að, sú hljóðláta og sársaukafulla hugsun um hvort eitthvað hafi farið framhjá ykkur, hvort þið hefðuð gert eitthvað öðruvísi. Ég bið ykkur að heyra þetta í dag: Þið eigið enga sök. Guð sakar ykkur ekki. Sjúkdómar eru aldrei refsing og þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamín með svo stórri, eilífri og fórnfúsri ást að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Leyfið þessum steini að lyftast af brjósti ykkar. Guð heldur utan um ykkur í tárunum, og Ben fylgist með ykkur af himni eins og hann lofaði föður sínum í draumnum: „Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ.“

Páll postuli segir í bréfinu til Galatamanna: „Ef andinn stjórnar ykkur, eruð þið ekki undir lögum.“ Og hann bætir við að ávöxtur andans sé kærleiki, gleði, friður, þolinmæði, góðvild, mildi og trúmennska. Gegn þessu er engin lögmál. Sjáið hvernig Ben lifði þessu. Hann var drengur sem fylgdist með flugvélum, sem taldi niður í draum sinn um „con chim airlines“, og sem gat brosað og glott þegar hann smakkaði eitthvað sterkt og kryddað í Bangkok með foreldrum sínum. Hann tók lífinu með forvitni og gleði. Hann var ekki hræddur við að reyna nýja hluti. Sú gleði sem hann bar með sér lifir áfram í huga Ryan bróðurs hans og allra þeirra sem þekkja fjölskylduna. Ryan, kæri drengur, það er í lagi að sakna bróður þíns sárt. Það er í lagi að muna eftir öllum stundunum þegar þið sátuð saman og deilduð lífinu. Ben er hjá þér í hverju skrefi.

Við erum kölluð til að lifa í þessum sama anda. Ekki með því að reyna að vera fullkomin fyrir heiminum eins og fræðimennirnir sem leituðu eftir efstu sætum í samkunduhúsunum, heldur með því að láta kærleikann leiða okkur. Þegar við gerum eitthvað í hljóði fyrir þá sem þurfa á því að halda – þegar við gefum vatni til þyrstra eins og í vatnsveitunni í Cà Mau sem er helguð minningu Bens – þá erum við að leyfa ávöxtum andans að blómstra í þessum þreytta heimi. Við erum ekki að sýnast; við erum að elska.

Benjamín er núna á þeim stað þar sem engin þjáning fær náð til hans. Hann er í ljósi Guðs. Og hann bíður okkar hinum megin við tímann, með sama fallega brosið og þegar hann deildi pastarétti með föður sínum í sólinni. Tökum því við þessari huggun í dag. Gangið út með friði í hjarta, leyfið Guði að þerra tár ykkar, og treystið því að Ben er kominn heim, heill og frjáls, og heldur verndarhendi yfir ykkur öllum. Amen.