Mércores da vixésimo oitava semana do Tempo Ordinario

Cando pensamos en Benjamin, moitas veces a nosa mente volve a esa imaxe tan súa: un rapaz que non tiña medo de mirar cara arriba. Non só cara aos avións que tanto amaba, eses Boeing 737 que seguía coa súa mirada de experto, senón cara ao horizonte mesmo da existencia. Ben tiña esa curiosidade que non se conforma coa superficie das cousas. Mentres outros se perdían na aparencia, el buscaba a lóxica, a estrutura, a verdade profunda que sostén o mundo. Hoxe, no Evanxeo, Xesús dános unha advertencia que nos obriga a deter o noso paso. 'Ai de vós, fariseos!', dille aos que se preocupan por pagar o décimo da menta e da ruda, pero que esquecen 'o xuízo e o amor de Deus'.

Imaxinade por un momento a Ben, sentado na súa habitación, rodeado dese universo de código que el mesmo construíu. Non buscaba o aplauso, non buscaba o asento de honra na sinagoga, non buscaba que o saudasen nas prazas. Buscaba a beleza da creación, a elegancia dunha solución matemática, o milagre de conectar persoas e ideas. Esa era a súa 'Con Chim Airlines', non unha empresa de papel, senón un soño de voo, de liberdade, de alcanzar o que está máis aló. Cando Xesús critica aos que impoñen cargas pesadas aos demais sen mover un dedo para axudalos, está a sinalar a frialdade dun corazón que se esqueceu de amar. Ben, pola contra, era todo o oposto. Lembrade aquel momento en que, sendo tan novo, quixo entregar todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non houbo cálculo, non houbo 'a ver se me sobra'. Houbo a entrega total dun corazón que xa entendía que ser fillo de Deus significa ser para os demais.

Moitas veces, na nosa dor, tentamos manter o exterior 'limpo'. Sorrimos cando nos preguntan como estamos, asistimos ás nosas obrigas, mantemos a casa en orde, coma se a nosa propia supervivencia dependese de que todo pareza baixo control. Pero o Señor hoxe dinos que o que importa non é o que limpamos por fóra, senón o que levamos dentro. E sei que dentro de vós, Alan e Thao, e de ti, Ryan, hai unha ferida que aínda arde. Hai días nos que a ausencia de Ben se sente como un peso físico, como esa 'carga difícil de levar' que menciona o Evanxeo. Non intentedes limpar a copa por fóra se por dentro estades rotos. Deus non quere a vosa perfección; Deus quere a vosa verdade. Se estades tristes, chorade. Se estades enoxados coa vida, dicídello a El. El é o único que pode sostervos cando xa non vos quedan forzas para sostervos a vós mesmos.

Quero deterne nun punto que sei que é unha ferida aberta para moitos pais. A culpa. A esa voz insidiosa que di: 'Se tivese feito isto, se non tivese feito aquilo...'. Escoitade, por favor: Deus non envía a enfermidade. A enfermidade non é un castigo divino, nin é o resultado de nada que vós fixésedes mal. Do mesmo xeito que o cego de nacemento no Evanxeo non sufría polo pecado dos seus pais, a vosa historia non está marcada por ningunha falta. O voso amor foi o ceo na terra para Benjamin. A vosa vixilancia, a vosa presenza constante, o xeito en que o acompañastes en cada paso, foi o abrazo de Deus feito carne. Estades absoltos de calquera culpa. Deixade caer esa pedra. Non vos pertence. Ben non quere que carguedes con ela; el quere que vivades, que sigades voando, que sigades soñando con 'Con Chim Airlines' no voso corazón, sabendo que el está agora no lugar onde a saúde é eterna e a alegría non ten fin.

San Paulo, na carta aos gálatas, lémbranos que 'o froito do Espírito é amor, alegría, paz, paciencia, bondade, xenerosidade, fidelidade, mansedume, dominio de si'. Ben foi un mestre niso. A súa fe non era de palabras, era de actos. Era a fe de quen confía plenamente no seu pai, de quen sabe que, aínda que o camiño sexa escarpado, hai alguén que camiña ao seu lado. Ryan, irmán querido, ti es a súa continuidade. Non te sintas só. Ben vive en cada unha das túas risas, en cada un dos teus soños. Cando mires ao ceo e vexas un avión, non o vexas como unha despedida. Véo como un sinal de que o amor de Ben segue voando, segue conectando, segue vivo. A túa vida é o maior tributo que podes ofrecerlle a el.

Ben segue a dar vida. Mirade ese pozo de auga limpa que foi excavado en Vietnam no seu nome, o pozo que leva o nome de Xoán Batista, regando a terra seca, dando de beber aos que teñen sede. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é o que el é agora: un océano de amor que nos envolve a todos. Non teñades medo de ser vulnerables. O mundo ten moita présa por dicirnos que debemos estar 'ben', que debemos 'superar' isto. Pero o amor non se supera; o amor intégrase. A ausencia de Ben non é un oco que hai que encher; é unha presenza que hai que aprender a habitar. Cada mañá, ao espertar, podedes dicirlle: 'Ben, hoxe vou vivir por ti'. E iso non significa que teñades que estar felices todo o tempo. Significa que estades dispostos a deixar que a luz de Deus entre nas vosas feridas. A vosa casa é sagrada porque alí se amou moito, e onde hai amor, Deus está presente. Mesmo na cadeira baleira, mesmo no silencio, Deus está alí. Especialmente alí.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, facede algo que ninguén saiba. Unha oración por outro neno que estea a sufrir, un xesto de bondade cara a un descoñecido, unha pequena axuda a alguén que o necesite. Facedeo en segredo, coma se fose un código que compartides só con Ben e con Deus. Que ese pequeno acto sexa a vosa esmola, o voso xeito de limpar o interior da copa, para que a graza de Deus poida encher o voso corazón ata que transborde. Ben está no Banquete do Ceo, esperando. E mentres tanto, el segue a ser o voso anxo, a vosa guía, a vosa esperanza. Non estades sós. O Señor está convosco, e Ben tamén. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que estivo de pé xunto á cruz e que agora abraza a Ben no seu regazo, vos cubra co seu manto de tenrura e vos dea a paz que o mundo non pode dar. Amén.