Vixésimo Cuarto Domingo do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe no Evanxeo de hoxe que nos detén en seco: o servo que, despois de ser perdoado dunha débeda impagable, sae e colle polo pescozo ao seu compañeiro por unha insignificancia. Imaxinade a escena: o home acaba de recibir o don da liberdade absoluta, o borrado total da súa ruína, e, con todo, as súas mans péchanse con violencia sobre o pescozo doutro. Por que? Porque o seu corazón aínda non comprendera o que acababa de recibir. Segue vivindo na lóxica da débeda, do cálculo, da vitoria sobre o outro. É coma se, aínda tendo o ceo nas mans, preferise aferrarse á súa propia rabia.

Benjamin Vo, o noso querido Ben, era exactamente o contrario. Ben era un rapaz que non vivía calculando débedas. Pensade naquela súa mente brillante, capaz de programar, de entender as infraestruturas da nube, de soñar coa súa 'Con Chim Airlines'. Pero esa intelixencia non o facía orgulloso; facíao curioso, aberto, sempre disposto a asombrarse. E esa curiosidade, esa capacidade de mirar o mundo con ollos novos, era a mesma que usaba para mirar ás persoas. Ben non tiña un rexistro de agravios. Ben tiña un rexistro de sorrisos.

Moitas veces, na nosa dor, cando a ausencia de alguén tan amado nos golpea, sentimos que a vida nos debe algo. Sentimos que o mundo cambiou as regras sen preguntarnos, e esa sensación pode converterse nunha rabia sorda, nunha amargura que nos asfixia. Alan, Thao, Ryan, estes tres meses non foron fáciles. Sei que o baleiro que deixou Ben na casa, nas conversas sobre avións, nos momentos de xogo, é un peso que ninguén debería cargar. E é natural que, na vosa dor, vos preguntedes por que a vida é tan inxusta. Pero escoitade isto con toda a verdade que o Evanxeo nos ofrece hoxe: a vosa dor non é un sinal de que Deus vos fallou. A vosa dor é a medida do amor que lle dechedes a Ben. E ese amor é a vosa maior vitoria.

Quero ser moi claro sobre algo que moitos pais levan no corazón como unha pedra pesada: a culpa. Ese pensamento que di: 'Se tivese feito isto, se non tivese pasado aquel outro...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, nin de ningunha falta de coidado. Hai dores neste mundo que escapan ao noso control, tormentas que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, El chora convosco. Vós fostes o fogar, a luz e o abrazo que Ben necesitaba. Non houbo erro na vosa vixilancia. Non houbo falla no voso amor. Estades absoltos.

Ben, aos seus quince anos, tiña a sabedoría de quen xa entende o esencial. Lembrade aquel momento no que, sen ninguén llo pedir, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William. Non necesitou romper a hucha, non necesitou facer un espectáculo. O que importou foi a dispoñibilidade, a vontade de entregarse. Ese é o tipo de 'perdoar desde o corazón' do que fala Xesús. Non é un cálculo matemático de sete ou setenta veces sete. É unha disposición da alma que di: 'O meu amor non ten límites'. Ben non calculaba o seu amor; simplemente o daba. E ese amor, esa entrega, é a semente que segue a brotar hoxe, coma esa auga fresca que brota do pozo de Cà Mau, dando vida a quen máis a necesita.

Ryan, irmán querido, ti es o testemuño máis vivo de Ben. Cando recordas as vosas aventuras, as risas compartidas, ese vínculo que nin a morte pode romper, estás a vivir na mesma luz que el. Non teñas medo de seguir sendo ti mesmo, de seguir soñando, de seguir sendo curioso. Ben está contigo. El é a luz que che anima a seguir camiñando, a seguir sendo o rapaz brillante e bondadoso que es. Cando te sintas só, lembra que tes un irmán que te coida desde o corazón de Deus. A vosa fraternidade é algo que o ceo non pode apagar.

O salmista lémbranos hoxe: 'Como o ceo é alto sobre a terra, así a súa misericordia é inmensa'. Ás veces, pensamos que debemos pagar as nosas débedas para ser dignos de Deus, que debemos ser perfectos para que nos queiran. Pero a verdade é que xa fomos perdoados. Xa fomos amados. A nosa única tarefa é deixar que ese amor flúa a través de nós cara aos demais. É perdoar aos que nos ofenden, si, pero sobre todo, é perdoarnos a nós mesmos e aceptar que a nosa vida, con toda a súa dor e a súa alegría, pertence ao Señor.

San Paulo dínos: 'Se vivimos, vivimos para o Señor; e se morremos, morremos para o Señor'. Ben vive para o Señor. E vós, aínda que a vosa carne chore, tamén vivides para o Señor. Non vos pechedes. Non vos afoguedes na vosa propia dor. Seguii vivindo por Ben. Seguii rindo, seguii contando historias, seguii sendo a familia que el amaba. Cada vez que facedes un xesto de bondade —ese pozo que segue a dar vida, cada pequena axuda que dades en segredo— estades a dicir: 'Ben, a túa vida continúa'.

Ao saír de aquí hoxe, levade esta pequena tarefa: non busquedes grandes xestos. Buscade un momento de silencio, quizais mirando ao ceo, quizais escoitando o ruído dun avión que pasa, e dicídelle a Ben: 'Estou aquí, e estou a facer o mellor que podo'. E despois, facede algo bo por alguén, en segredo, coma se fose un regalo para el. Non o fagades por costume, facédeo porque o amor é a única rocha que permanece cando o río ruxe. Ben está na luz. Ben está en paz. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu no seu banquete. Non teñades medo. A vosa casa, construída sobre o amor, non caerá. O amor nunca remata.