Luns da vixésimo oitava semana do Tempo Ordinario

Hai mañás nas que un abre a xanela e atopa o mundo cuberto por unha brétema tan espesa que apenas se distinguen as cousas familiares: a árbore do xardín, a cerca, o camiño que leva á porta. Todo parece oculto, coma se a realidade mesma contivese o alento. Para vós, Alan e Thao, e para ti, Ryan, esa brétema non é só a da mañá. É o peso dos meses que pasaron desde aquel trece de xuño en que o noso Benjamin emprendeu o seu voo. Tres longos meses nos que a casa, a vosa casa, garda os ecos dun rapaz que nunca soubo facer as cousas a medias. Pensade por un momento nun detalle pequeniño, tan cotián que case se nos escapa: un teclado de ordenador onde os dedos de Ben corrían trazando liñas de código, creando un xogo ou imaxinando as rutas desa aeroliña que el chamaba con tanta ledicia 'Con Chim Airlines'. Ben gigglería e sorría só de pensar niso, coa cabeza chea de soños de voo, de avións e de horizontes que se estendían moito máis aló do que os nosos ollos podían alcanzar.

E hoxe, no medio desta nosa marcha, escoitamos as palabras do apóstolo Paulo aos gálatas. Paulo fálanos de dous fillos de Abraham, dunha esclavitú e dunha liberdade. Díxonos algo que nos fai deter: «Pola liberdade fixéronnos libres Cristo; mantede vos firmes e non vos volvades deixar encadear polo xugo da escravitude». É unha frase dura se non a miramos coa luz correcta. A escravitude da que fala Paulo non é só a dunha lei antiga; é esa prisión invisible na que o noso propio corazón se pecha cando a dor nos aperta o peito. É cando nos sentimos atrapados polas preguntas sen resposta, polo peso do pasado, pola culpa que chama á porta cيلة o sol xa se escondeu. Queremos ser libres, pero o pasado tira de nós cara abaixo coma un anca de chumbo.

Non podemos finxir que a dor non existe. Sería mentira. A dor dunha cadeira baleira, a ausencia dese sorriso luminoso, a saudade daquel rapaz que un día quixo entregar o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William —un xesto tan puro, tan desprendido, dun neno que xa sabía que o amor consiste en dar todo o que un ten sen gardar nada para si— iso non se borra cunha frase bonita. A verdade é que a perda dun fillo, dun irmán, esnaquiza o mundo tal como o coñeciamos. Hai días nos que a casa é demasiado grande e o silencio demasiado pesado. Non vos pedimos que non chores. O propio Xesucristo chorou ante a tumba de Lázaro. A dor é a proba rotunda de que o amor foi inmenso, real e verdadeiro.

Pero logo, no medio dese silencio, chega o Evanxeo como unha lufada de vento fresco. Xesús recrimina a esta xeración que busca sinais extraordinarios, e fálalles do sinal de Xonás. Os ninivitas escoitaron a Xonás e convertéronse; a raíña do sur viaxou desde os confins da terra para escoitar a sabedoría de Salomón. E Xesús pronuncia unha frase que é o xiro de toda a nosa existencia: «Aquí hai algo maior ca Salomón... aquí hai algo maior ca Xonás». Non necesitamos buscar sinais no ceo porque o sinal definitivo xa nos foi dado. O sinal é o propio Cristo, vivo, presente no medio da nosa fraxilidade, colléndonos da man cando nos falta o alento.

Pensade no soño que tivo o teu pai, Alan, aquel momento no que soñaches con Ben camiñando forte, sen dor, dicindo: 'Ba, test nào con cũng qua hết... con tự thở được bình thường mà'. Ben camiñando con pantalóns curtos verdes, forte e libre, dicindo que xa pasou a proba, que o seu alento é puro. É un eco do que Paulo nos di hoxe: non somos fillos da escravitude, senón da liberdade. Benjamin Vo non está atrapado na enfermidade que intentou combatela con tanta valentía; el está libre, voando naquel gran espazo que Deus preparou para os seus.

E aquí, nesta hora de grazas, quero dicirvos algo moi quedo, pero moi firme, a vós que seredes os que cargades coa pedra da saudade. Se algunha vez o voso corazón se pregunta se puiderdes facer algo máis, se a culpa intenta colarse na vosa mente pola noite, escoitade a palabra do Señor: estades absoltos. A enfermidade nunca foi un castigo, nin o resultado de nada que fixésedes ou deixásedes de facer. Do mesmo xeito que o cego de nacemento do Evanxeo non cargaba co pecado de ninguén, Ben tampouco foi vítima dun xuízo. O voso amor foi total, a vosa vixilancia foi perfecta, os vosos coidados foron o abrazo mesmo de Deus na terra. Deixade caer esa pedra. Deus non vos acusa; Deus abrazovos.

Ben segue a dar vida. Mirade ese pozo de auga limpa que foi excavado en Vietnam no seu nome, o pozo que leva o nome de Xoán Batista, regando a terra seca, dando de beber aos que teñen sede. O seu middle name, Đại Dương, significa 'Océano Grande'. O amor de Ben non se secou coa súa marcha; convérteuse nun océano que segue fluíndo a través de vós, a través de cada xesto de bondade que facedes no seu nome, a través de cada testemuña de amor que mantedes viva.

Ryan, irmán querido, ti levas no teu peito a risa e a forza de Ben. Non estás só. Cando mires o ceo e escoites o motor dun avión cruzar as nubes, lembra que Ben segue alí arriba, sonrindo, quizais pensando na próxima ruta de 'Con Chim Airlines'. Vive por el, vive con el, sabendo que a vosa familia está construída sobre a rocha que non se move.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas. Ao saír, facede un pequeno acto de bondade escondido —unha palabra amable a un veciño, un vaso de auga dado a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre—, algo que ninguén saiba, só Deus e Ben. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que estivo de pé xunto á cruz, vos cubra co seu manto de compaixón e vos conduza cara á luz que non coñece ocaso. Amén.