Vixésimo sétimo domingo do tempo ordinario

Hai momentos, ao comezar o día, nos que a luz entra pola xanela e ilumina un obxecto tan cotián que, de súpeto, nos detén o alento. Pode ser un par de zapatos deportivos deixados ao carón da porta, ou o brillo dunha pantalla de ordenador onde un código quedou a medio escribir, ou o silencio dunha habitación onde antes había o ruído alegre dun rapaz que soñaba con voar. Para vós, Alan, Thao, e para ti, Ryan, a casa está chea deses ecos. O Evanxeo de hoxe fálanos dunha viña, dun terreo coidadosamente preparado, cunha sebe, un lagar e unha torre de vixilada torre. É a imaxe dun amor que non escatima esforzos, dunha dedicación que busca o mellor para o que foi plantado.

Benjamin Vo, o noso Ben, era coma esa viña escollida. Un rapaz de mente brillante, capaz de navegar polas complexidades do mundo dixital e da intelixencia artificial cunha facilidade que deixaba a todos abraiados. Pero máis aló dos seus logros, máis aló da súa capacidade para entender a lóxica dos sistemas, había nel unha dozura que era o seu verdadeiro froito. Ben non era só un rapaz intelixente; era un rapaz que se preocupaba. Lembrades o seu soño de 'Con Chim Airlines'? Non era só un capricho; era a súa maneira de querer conectar o mundo, de querer que os demais puidesen voar, de querer compartir a súa paixón polos avións e a súa curiosidade sen límites. Ese sorriso que iluminaba as fotos, coma aquela na que aparecía ao carón de Ryan na beira do mar, era o reflexo dun corazón que xa estaba afinado coa bondade de Deus.

No Evanxeo, o propietario da viña busca froito. Pero o que atopa é a traizón dos que debían coidala. Jesús dilles aos sumos sacerdotes que o Reino de Deus será dado a quen produza froito. E aquí é onde debemos deter a nosa mirada. Ás veces, na nosa dor, pensamos que o froito da nosa vida se perdeu, que a viña quedou desolada. Sentimos que o 'por que' nos esmaga. Pero mirade a Ben. O seu froito non se perdeu. O seu amor segue fluíndo, como o pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, dando vida a quen a necesita, tal como o seu corazón, aquel corazón que quixo ofrecer todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William, desexaba facer. Ben non necesitaba facer un gran xesto público; o seu desexo, a súa oferta, xa era o froito que Deus recollía no seu celeiro.

Quero falarvos agora, con toda a tenrura do mundo, desa pedra que moitos pais levan no corazón. Sei que no silencio da noite, cando a dor se fai máis aguda, a tentación de culparse é un peso insoportable. 'Puiden facer algo máis?', pregúntase o corazón. '¿Perdín algún sinal?'. Escoitade isto: Deus non acusa aos que aman. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión vosa. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta, chea de entrega e de amor. Hai tormentas neste mundo que chegan máis alá de calquera control humano, coma un vento que arrinca as follas das árbores sen que ninguén poida detelo. Estades absoltos. Non vos culpades máis. Ben non quere que carguedes con ese peso; el quere que sigades mirando cara arriba, cara ao ceo onde el agora descansa, forte e libre, na presenza do Pai.

Ryan, irmán, ti es a continuación da súa risa. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, vive na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo, coma naquelas fotos onde os dous levantabades os brazos ao ceo azul. Ese vínculo non se rompeu; só cambiou de lugar.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós —a Alan, a Thao, a Ryan, a toda a familia e a todos os que nos acompañan dende lonxe—. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca, nunca se acaba. Amén.