Venres da vixésimo sétima semana do tempo ordinario

Ás veces, o que máis nos detén nun día calquera non é o grande, senón o pequeno: o detalle que, de súpeto, nos devolve a alguén que botamos de menos. Quizais é o ruído dunha maleta que se pecha, ou o reflexo dun avión cruzando o ceo, ou esa sensación de que, nun recuncho da casa, a vida segue o seu curso mentres o noso propio corazón parece ter quedado detido nunha tarde de xuño. Para vós, Alan e Thao, e para ti, Ryan, o mundo segue xirando, pero o centro de gravidade cambiou desde que o noso Benjamin emprendeu o seu voo cara ao Banquete do Ceo. Hai tres meses que Ben nos precedeu na casa do Pai, e hoxe, ao escoitar as Escrituras, a súa presenza doce e brillante volve a estar entre nós, como un fío invisible que nos une á eternidade.

Na primeira lectura, Paulo fala aos gálatas cunha claridade case cortante. Fálanos de que a xustificación non vén polos nosos esforzos, nin por cumprir unha lista de normas, senón pola fe. «O xusto vivirá pola fe», di. É unha mensaxe que nos convida a soltar a carga que moitas veces levamos ás costas: a idea de que, se fósemos máis fortes, máis vixiantes ou máis capaces, poderíamos cambiar o curso do incontrolable. Paulo lémbranos que Cristo se fixo maldición por nós para que a bendición de Abraham chegase a todos. É dicir, que no medio da nosa dor, cando nos sentimos máis vulnerables, non estamos baixo unha condena, senón baixo unha promesa.

Ben era un rapaz que tiña esa fe inxenua e poderosa, a fe dun fillo que confía no seu pai. Pensade na súa mente, tan brillante, tan capaz de entender sistemas complexos, de programar xogos, de soñar con 'Con Chim Airlines'. Pero non era a súa intelixencia o que o facía grande; era a súa capacidade de entrega. Lembrades aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer o seu porquiño para axudar ao seu tío William? Non foi un acto de cálculo, nin unha transacción. Foi o xesto dun corazón que xa entendía o que Paulo escribe hoxe: que a vida non se trata de gañar méritos, senón de ofrecer o que un ten, con total confianza.

No Evanxeo, Xesús enfróntase a unha acusación inxusta: din que expulsa os demos polo poder de Belcebú. E el, coa calma de quen coñece a verdade, responde cunha imaxe poderosa: «Se o reino está dividido, non pode subsistir». E logo, fala do home forte que garda o seu palacio, ata que chega un máis forte que el e o vence. Xesús é ese 'máis forte'. El é quen entra no noso palacio, na nosa casa, no noso corazón, para liberarnos, non para castigarnos. E despois, a parábola do espírito inmundo que volve a unha casa baleira, varrida e posta en orde, lémbranos que non basta con estar 'limpos' ou 'ordenados'. Necesitamos que a nosa vida estea chea, habitada pola presenza de Deus.

Sei que moitos de vós, especialmente vós, pais queridos, cargades co peso da pregunta: «Puiden facer algo máis?». É a pedra máis pesada que un ser humano pode levar. Pero escoitade a verdade de Xesús: Deus non é o autor da enfermidade. Non hai ningunha culpa nos vosos coidados, na vosa vixilancia, no voso amor incondicional. Aquela enfermidade non foi un castigo, nin unha consecuencia de nada que fixésedes ou deixásedes de facer. Do mesmo xeito que o home cego de nacemento no Evanxeo non sufría polo pecado dos seus pais, Ben tampouco foi vítima dun xuízo divino. A vosa vixilancia foi perfecta, o voso amor foi total, e estades absoltos de calquera acusación que o voso propio corazón, no medio da dor, se queira facer.

Ben está agora nun lugar onde xa non hai enfermidade, nin esforzo, nin necesidade de probar nada. El, que sempre foi tan curioso, que sempre buscaba aprender e explorar, agora descansa na fonte de toda sabedoría. O seu soño de 'Con Chim Airlines' era só un reflexo da súa alma que quería voar, que quería conectar mundos. E agora, desde o ceo, el segue a ser o voso fillo, o voso irmán, o rapaz que sorrí cando vos ve intentar ser fortes. O seu amor segue a traballar aquí na terra, como ese pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, dando vida a quen a necesita, gota a gota, sen ruído, sen presumir, só dando vida.

Ryan, irmán querido, ti es o portador da súa memoria. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón, coma naquelas fotos onde os dous posabades felices, coa vida por diante.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca, nunca se acaba. Amén.