Xoves da trixésima semana do tempo ordinario

Hai momentos na vida nos que nos sentimos como se estivésemos a camiñar por un terreo que se move baixo os nosos pés. Non é un terremoto, non é algo que se poida ver nun mapa; é esa sensación de inseguridade que nos entra cando o que considerabamos sólido, o que dábamos por feito, de súpeto, cambia. Pensemos hoxe na imaxe da armadura. San Paulo, na súa carta aos Efesios, fálanos de vestirnos coa armadura de Deus. Non nos fala de placas de metal ou de escudos de aceiro, senón dunha protección que ten que ver coa verdade, coa xustiza e coa prontitude para anunciar a paz. É unha imaxe que nos invita a estar de pé, a non ceder ante o medo, a manter a nosa posición cando o vento sopra en contra.

Benjamin, o noso Ben, era un rapaz que entendía ben o que significaba estar firme. Non me refiro a unha firmeza militar, senón a esa determinación tranquila que tiña para todo o que amaba. Pensade na súa paixón polos avións. Non era só un hobby de neno; era unha curiosidade técnica, unha mente brillante que quería entender como as máquinas vencen a gravidade. Cando falaba da súa 'con chim airlines', aquel soño que tantas veces o facía rir, Ben non estaba a xogar a ser piloto; estaba a imaxinar un camiño cara ao ceo. Esa era a súa armadura: a súa capacidade de soñar, de aprender e de manterse curioso mesmo cando o corpo lle pedía descanso. Ben tiña esa mirada clara, esa que non se encorva, a mirada de quen sabe que hai horizontes máis alá do que vemos.

No evanxeo de hoxe, vemos a Xesús nun momento de enorme presión. Algúns fariseos achéganse a el, non por bondade, senón para asustalo: 'Marcha de aquí, que Herodes quere matarte'. E Xesús, sen vacilar, responde cunha firmeza que corta o aire: 'Ide dicirlle a esa raposa... eu sigo o meu camiño'. Xesús non se esconde, non se deixa intimidar pola ameaza da morte. El sabe que o seu destino non está nas mans de Herodes, senón nas mans do Pai. E entón, o seu corazón rompe: 'Xerusalén, Xerusalén... cantas veces quixen reunir os teus fillos como a galiña reúne a súa niñada baixo as ás, pero non quixestes!'. Esa imaxe da galiña que abre as súas ás para protexer aos seus polos, para darlles calor contra a tormenta, é o corazón mesmo de Deus. É o que Ben facía, á súa maneira, co seu irmán Ryan. Ben era ese protector silencioso, o irmán que sempre estaba alí, o que sabía compartir o seu entusiasmo, o seu tempo e o seu amor sen pedir nada a cambio.

Pero debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo. Thao, Alan, Ryan, a cadeira segue estando baleira. Hai un silencio na casa que non se pode encher con palabras, por moi fermosas que sexan. A dor de perder a Benjamin é un peso que se nota nas costelas, que aparece sen avisar mentres camiñades pola rúa ou cando vedes un avión cruzar o ceo. Non imos ocultar esa ferida. É real. É o prezo dun amor que foi tan grande que a súa ausencia se sente como unha amputación. Hai días nos que a saudade é un vento frío que entra por todas as fendas. É humano sentir iso. É o sinal de que Ben foi amado con toda a forza do voso corazón.

Quero falarvos moi quedo, especialmente a vós, pais, que no silencio da noite, cando a casa durme, deixades que a voz da culpa intente entrar. Esa voz que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou, se houbo algo que non vistes a tempo. Escoitade isto con atención: Deus non é un xuíz que busca erros. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. Estades absoltos. Non hai nada que reprocharvos. O voso fillo non vos mira con xuízo, senón con gratitude. E Deus, que é o mestre constructor, xa ten a Ben no lugar que preparou para el desde antes da creación do mundo.

Ben, coa súa mente brillante, sabía que a vida non se mide polo tempo que estamos aquí, senón pola intensidade do amor que damos. Lembremos aquela vez que, con quince anos, ofreceu todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falta romper o porquiño, non foi necesario facer un espectáculo, pero a oferta estaba alí. Foi un acto de misericordia pura, un desexo de entregar o que el consideraba 'todo o seu' para aliviar a dor de outro. Iso é o que significa estar vestido coa armadura de Deus: ter un corazón disposto a ofrecerse. Ben tiña ese corazón. O seu amor non rematou coa súa morte; segue fluíndo, como a auga do pozo que leva o seu nome en Cà Mau, esa auga que dá vida aos sedentos. O seu amor segue sendo unha corrente que non se detén, unha corrente que vos sostén a vós, Ryan, e a todos os que o amaron.

Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz. El non se foi a un lugar lonxano; está no corazón mesmo da casa de Deus, onde vós tamén sodes membros. A vosa familia non está rota; está estendida, unha parte aquí na terra, outra parte no ceo, pero ambas unidas pola mesma pedra angular, que é Cristo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper.