Xoves da vixésimo cuarta semana do tempo ordinario

Imos comezar hoxe non con grandes palabras, senón cunha imaxe moi sinxela: a dunha lágrima. No Evanxeo de hoxe, vemos a esa muller na casa do fariseo. Non di unha palabra, non explica o seu pasado, non tenta xustificarse. Simplemente, achégase aos pés de Xesús e chora. As súas bágoas caen sobre os pés do Mestre, lavándoos, e ela enxúgaos co seu propio cabelo. É un momento de vulnerabilidade absoluta. É o momento no que a dor se converte en oración.

Moitas veces, na nosa vida, pensamos que debemos ser fortes, que debemos ter todas as respostas, ou que debemos ocultar as nosas feridas para non molestar aos demais. Pero hoxe, Xesús ensínanos que a nosa dor, cando a levamos aos seus pés, non é algo de que avergoñarse. É, en realidade, o lugar onde o seu amor nos atopa. Esa muller non chegou alí porque fose perfecta; chegou alí porque sabía que necesitaba ser perdoada, porque sabía que o seu amor era a única resposta ante tanta misericordia.

Alan, Thao, Ryan, e todos vós que hoxe estades aquí, tres meses despois de que o noso querido Benjamin partise cara á casa do Pai, sei que esa imaxe das bágoas vos resulta familiar. Sei que nestes meses houbo moitas bágoas, moitas noites de silencio onde a ausencia de Ben se fai tan pesada como o aceiro. Ben, ese rapaz brillante que xa aos quince anos soñaba con 'Con Chim Airlines', que tiña esa curiosidade que o levaba a comprender o mundo da nube e da tecnoloxía con tanta facilidade... ese rapaz, co seu sorriso e a súa tenrura, deixou un baleiro que non se enche con palabras. E é natural, é humano, que as vosas bágoas sigan fluíndo.

Quero dicirvos algo con toda a verdade que o Evanxeo nos regala hoxe: Deus non é indiferente ás vosas bágoas. Así como Xesús non rexeitou as bágoas daquela muller, El non rexeita as vosas. Ao contrario, El recólleas. Cando o fariseo, Simón, xulga á muller, Xesús non a xulga. El mira o seu corazón. El ve o amor que ela ten. E hoxe, eu quero dicirvos: non vos sintades xulgados pola vosa dor. Non pensedes que, se tivésemos máis fe, non chorariamos. Ao contrario, chorar é a proba de que amastes, e de que amades, profundamente.

E aquí quero deter un momento esa pedra pesada que moitos pais levan no corazón: a culpa. Ese pensamento que di: 'Se tivese feito isto, se non tivese pasado aquel outro...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade que levou a Ben non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, Deus sostén a vosa dor como un tesouro. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos de toda culpa. Deixade caer ese peso ao pé da cruz.

Ben era un rapaz que vivía con esa curiosidade que Paulo menciona na primeira lectura. Paulo dínos: 'Por graza de Deus son o que son'. Ben, coa súa intelixencia, coa súa paixón polos avións, coa súa capacidade de asombro —lembrade como lle gustaba observar os avións nos aeroportos—, era un agasallo de graza. El non era un rapaz que buscaba o seu propio interese. Lembrade aquel momento no que, sendo tan novo, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William. Non necesitou romper a hucha, non necesitou facer un espectáculo. O que importou foi a oferta, o xesto de quen xa entendía que a vida non se mide polo que gardamos, senón polo que estamos dispostos a entregar. Ese é o amor que 'non busca o seu propio interese'.

Ryan, irmán, ti es o testemuño vivo de Ben. Ti que compartiches con el os segredos, os xogos, a vida... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor, porque o amor é a única cousa que nunca falla.

Hai moitas familias que hoxe escoitan isto desde a distancia, familias que cargan con cruces pesadas, que se senten rotas por dentro. A todos vós, esta é a mensaxe de hoxe: non estades sós. A vosa dor é sagrada porque é a medida dun amor que non quere morrer. E como nos ensina o pozo de auga en Cà Mau, o amor de Ben segue a dar froito. Ese pozo, que leva auga limpa a quen a necesita, é o símbolo de que a súa vida non rematou; transformouse en vida para outros. Ben sigue a dar, sigue a coidar, sigue a amar.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus.