Mércores da vixésimo segunda semana do Tempo Ordinario

Cando pensamos nun edificio que se ergue cara ao ceo, a miúdo pensamos no traballo dos arquitectos, no esforzo dos obreiros ou na precisión dos planos. Pero hoxe, San Paulo lémbranos unha verdade moito máis profunda, unha verdade que toca o corazón mesmo da nosa existencia: «Vós sodes a leira de Deus, o edificio de Deus». E despois, cunha humildade que desarma, engade: «Eu plantei, Apolo regou, pero Deus é quen fixo medrar».

Imaxinade, por un momento, un xardín que comeza a florecer. Non é un proceso ruidoso. Non hai estridencias. A semente ábrese na escuridade da terra, a auga penetra en silencio, e o sol fai o seu traballo sen pedir permiso. Así é a vida de Benjamin Vo. Unha vida que, como unha semente de luz, foi plantada, regada con moito amor e que, baixo a mirada de Deus, medrou para ser un edificio de bondade, de intelixencia e de tenrura infinita.

Hai uns meses, cando Ben aínda camiñaba entre nós, a súa curiosidade non tiña límites. Era como un rapaz que observaba o mundo non só coa vista, senón coa alma. Recordo a súa paixón polos avións, esa fascinación polo Boeing 737 que compartía co seu pai, Alan. Non era só un hobby; era o desexo de entender como as cousas se elevan, como o peso da terra se deixa atrás para abrazar a inmensidade do azul. Ben tiña esa capacidade de ver máis aló do obvio. Mentres outros vían simplemente un metal voando, el vía un milagre da enxeñería, un soño feito realidade. Esa era a súa mente: brillante, analítica, sempre buscando a lóxica das cousas, pero sempre guiada por un corazón que sabía que o máis importante non se pode medir con números.

E aquí debemos deter a nosa reflexión para mirar a verdade. A verdade é que a vida de Benjamin foi un agasallo, e como todo agasallo divino, é un misterio que nos desborda. Hai días, Alan e Thao, nos que o silencio da casa pode parecer un eco demasiado forte. É natural. A ausencia física de Ben, a súa risa, a súa presenza doce e respectuosa, deixan un baleiro que só o amor de Deus pode abrazar. Pero non vos deixedes enganar polo ruído da dor. O que Paulo nos di hoxe é que a nosa vida non é un accidente, nin a nosa partida é un final sen sentido. Somos a leira de Deus. E Deus, o gran Xardineiro, coñece cada recuncho do noso ser, cada bágoa que derramamos e cada sorriso que gardamos na memoria.

Non hai culpa no voso camiño. Non hai erro no voso coidado. O amor que lle destes a Ben foi o solo fértil onde a súa alma medrou tan fermosa. O feito de que el quixese ofrecer o seu aforro para axudar ao seu tío William, sen que ninguén llo pedise, é a proba de que o seu corazón xa estaba maduro, xa estaba cheo de Deus. Ese xesto, esa vontade de entregar o que tiña, non foi un acto de neno, foi un acto de santo. Foi o reflexo dunha alma que xa entendía que o tesouro máis grande non é o que se garda, senón o que se comparte.

No Evanxeo de hoxe, vemos a Xesús entrando na casa de Simón e curando a súa sogra. O texto di: «Púxose sobre ela, reprendeu a febre e esta deixouna». E inmediatamente, ela levantouse e comezou a servilos. Esta é a imaxe que quero que levemos hoxe: o Señor que se achega, que nos toca e que nos devolve a capacidade de servir, de volver á vida con esperanza. Ben, agora, está nese estado de plenitude. Xa non hai febres, xa non hai límites, xa non hai preguntas sen resposta. El está no Banquete do Ceo, onde a súa mente brillante e a súa alma doce seguen medrando na presenza de Deus.

Ryan, irmán querido, ti es a continuación desa leira. Ti es o edificio que segue subindo cara ao sol. Non te sintas só. Ben está contigo dun xeito que non podes ver, pero que podes sentir cada vez que es xeneroso, cada vez que es valente, cada vez que fas rir a papá e a mamá. Ti es o portador do seu legado, a luz que segue brillando na vosa familia.

O Señor é o noso refuxio e a nosa forza. Non teñades medo de chorar, pero non vos quededes presos na tristura. O Salmo de hoxe recórdanos: «A nosa alma espera no Señor, el é o noso auxilio e o noso escudo». Deixade que ese escudo vos protexa hoxe. Deixade que o amor que sentides por Benjamin sexa a auga que segue regando a vosa propia vida, para que poidades seguir medrando, para que poidades seguir sendo a leira fermosa que Deus plantou.

Que imos facer hoxe ao saír? Non busquedes grandes xestos. Buscade a dozura. Buscade un momento para escoitar a alguén, como Ben escoitaba as historias de seu pai, sen présa, con respecto, con amor. Ese é o xeito de honrar a súa memoria. Ese é o xeito de dicirlle a Deus: «Aquí estou, sigo sendo a túa leira, sigo deixando que ti me fagas medrar».

Benjamin Vo, neno de luz, alma de tenrura... descansa na paz do Señor. Segue voando alto nesa inmensidade que tanto amabas, e desde alí, cóidanos, guía os nosos pasos e ensínanos a confiar, como ti confiabas, no amor infinito do Pai.