Mércores da vixésima semana do tempo ordinario — Palabra Diaria

Rito de Entrada

No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Deus, o noso Bo Pastor, estean sempre con todos vós.

Acto Penitencial

Señor, Ti que buscas a ovella perdida e a cargas sobre os teus ombreiros: ten piedade de nós. Cristo, Ti que nos chamas a traballar con amor na túa viña: ten piedade de nós. Señor, Ti que nos guías cara a fontes de auga viva: ten piedade de nós.

♪ “Kyrie Galego (Nhạc Thánh Ca)” — A song for Ben

Liturxia da Palabra

Primeira Lectura · Ezekiel 34:1-11

Chegoume a palabra do Señor nestes termos: «Fillo de home, profetiza contra os pastores de Israel; profetiza e dilles aos pastores: Isto di o Señor Deus: Ai dos pastores de Israel que se apacentan a si mesmos! Non son as ovellas o que os pastores deben apacentar? Vós comedes o seu leite, vestídesvos coa súa la e degolades as máis cebadas, pero non apacentades o rabaño. Non fortalecestes as débiles, nin curastes as enfermas, nin vendastes as feridas. Non fixestes volver as extraviadas nin buscastes as perdidas, senón que as dominastes con dureza e brutalidade. E dispersáronse por falta de pastor, e convertéronse en alimento de todas as feras do campo. As miñas ovellas andan dispersas e errantes por todos os montes e outeiros altos; o meu rabaño espallouse por toda a face da terra, sen que ninguén o busque nin se preocupe por el. Por iso, pastores, escoitade a palabra do Señor: Xuro pola miña vida —di o Señor Deus—: Porque o meu rabaño foi entregado ao saqueo e serviu de alimento a todas as feras pola falta de pastor; porque os meus pastores non se preocuparon polas miñas ovellas, senón que se apacentaron a si mesmos e non ao meu rabaño; por iso, pastores, escoitade a palabra do Señor: Isto di o Señor Deus: Aquí estou eu contra os pastores. Reclamarei as miñas ovellas das súas mans e porei fin ao seu pastoreo, para que non se sigan apacentando a si mesmos. Librarei as miñas ovellas da súa boca, para que non lles sirvan máis de alimento. Porque así di o Señor Deus: Eu mesmo buscarei as miñas ovellas e coidarei delas».

Salmo Responsorial · Psalm 23:1-3a, 3b-4, 5, 6

♪ “Salmo 23 (Version B)” — A psalm for Ben

Evanxeo · Matthew 20:1-16

Naquel tempo, Xesús dixo aos seus discípulos esta parábola: «O Reino dos Ceos é semellante ao amo dunha casa que saíu de mañanciña a contratar xornaleiros para a súa viña. Despois de axustar con eles un denario ao día, mandounos á súa viña. Saíu de novo cara ás nove da mañá, viu outros que estaban na praza sen traballo e dilles: “Ide vós tamén á miña viña e dareivos o que sexa xusto”. E eles foron. Volveu saír cara ao mediodía e cara ás tres da tarde, e fixo o mesmo. Saíndo cara ás cinco da tarde, atopou outros alí de pé e dilles: “Por que estades aquí parados todo o día?”. Eles respóndenlle: “Porque ninguén nos contratou”. El dilles: “Ide vós tamén á viña”. Ao solpor, o dono da viña dixo ao seu capataz: “Chama os xornaleiros e págalles o xornal, comezando polos últimos ata os primeiros”. Chegaron os das cinco da tarde e recibiron un denario cada un. Cando chegaron os primeiros, pensaron que recibirían máis, pero tamén eles recibiron cadanseu denario. Ao recibilo, murmuraban contra o amo dicindo: “Estes últimos traballaron só unha hora e tratáchelos igual ca nós, que soportamos o peso do día e a calor”. Pero el respondeu a un deles: “Amigo, non che fago ningunha inxustiza. Non axustaches comigo nun denario? Toma o teu e vaite. Se eu quero darlle a este último o mesmo ca a ti, non podo facer o que quero co meu? Ou ves ti con malos ollos que eu sexa bo?”. Así, os últimos serán os primeiros, e os primeiros, últimos».

O Señor é o meu pastor, nada me falta.

Homilía

Meus irmáns e irmás,

«Eu mesmo buscarei as miñas ovellas e coidarei delas».

Que consolo tan fondo atopamos hoxe na promesa que Deus fai polo profeta Ezequiel! Cando as estruturas humanas fallan e a fraxilidade nos desconcerta, o Señor non nos deixa sós. El mesmo faise Pastor: busca á ovella perdida, cura a ferida e acolle con infinita dozura a quen non ten forzas para seguir…

E no Evanxeo de hoxe, Xesús revélanos o corazón deste Deus a través do dono da viña. A súa lóxica non se rexe polos nosos cálculos nin polas nosas medidas limitadas, senón por unha xenerosidade sen límites: «Non podo facer o que quero co meu? Ou ves ti con malos ollos que eu sexa bo?». Para Deus, o amor non se raciona. O seu agasallo é a vida plena, ofrecida con mans abertas a quen El ama.

Cando contemplamos esa bondade paternal, recordamos dun xeito moi vivo o corazón atento e nobre do noso querido Benjamin Vo.

Ben tiña unha calidez entrañable. Encantáballe escoitar con fascinación as historias que seu pai lle narraba, e gardaba sempre un afecto protector e agarimoso cara ao seu irmán Ryan. Na sinxeleza do seu fogar, Benjamin sabía escoitar co corazón, valorar cada momento xunto aos seus e encher a casa dunha paz respectuosa e chea de luz.

Hoxe cúmprense nove semanas desde que Ben partiu cara á casa do Pai.

Aínda que sintades camiñar por ese «val escuro» do que nos fala o Salmo, lembrade que o Bo Pastor non vos solta da man… El ten a Benjamin recostado en prados verdes, onde non existe ningunha dor e a copa da alegría desborda para sempre.

Para ti, Alan, para ti, Thao, e para o querido Ryan… para os seus tíos, tías e toda a familia; e para cantos vos unides desde lonxe —especialmente outros nenos que sofren e familias que cargan cruces pesadas—: sentide hoxe o agarimo e a bendición do Señor.

Benjamin descansa na paz de Deus, e desde o Ceo, acompaña e alumea con tenrura cada paso do seu irmán Ryan e da súa familia.

Que a Santísima Virxe María vos sosteña sempre no seu colo maternal.

Amén.

Meditación

♪ “O Teu Tempo (Version A)” — A song for Ben

Pregarias da Comunidade

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben: Bótote tanto de menos. Por favor, ven saúdanos tantas veces como queiras. Axúdanos a seguir adiante sen tanta dor, meu fillo. Por favor, reza por nós.”