Mércores da vixésimo primeira semana do tempo ordinario

Cando un home chega ao final dunha carta escrita con esforzo, cando xa ditou cada palabra e o escriba garda a pluma, ocorrese algo profundo. Ese home toma o pergamiño nas súas propias mans, molla a tinta e escribe coa súa propia letra as últimas liñas. Non é un trámite. É o seu selo. É o seu trazo persoal, inconfundible, único.

San Paulo fano hoxe na carta aos Tesalonicenses. Di: «Este saúdo vai da miña propia man, de Paulo. Este é o sinal en cada carta; así escribo eu». Un trazo humano. Unha marca feita con amor e con verdade, para que ninguén teña dúbidas de quen vén aquela palabra.

E no Salmo escoitamos outra frase que ten o mesmo sabor de cousa auténtica: «Comerás o froito do traballo das túas mans».

A man que escribe. A man que traballa. A man que deixa unha pegada real no mundo.

Que contraste tan grande co que Xesús nos amosa hoxe no Evanxeo! En Mateo, o Señor mira aos fariseos e fala de paredes pintadas de cal. Habla de fachadas brancas, limpas e brillantes por fóra, pero baleiras e frías por dentro. Cosas que parecen hermosas á vista, pero que non teñen vida, non teñen verdade, non teñen amor traballado coas mans.

Hoxe quero que nos quedemos con esta imaxe durante todo o noso tempo xuntos: a diferenza entre a pintura exterior que se esborralla e o trazo orixinal, a marca verdadeira que deixa unha man chea de amor.

Xa pasaron dous meses. Exactamente dous meses desde aquel trece de xuño de dous mil vinte e seis. Sesenta e dous días desde que o noso querido Benjamin Vo completou o seu camiño terreo e partiu cara á casa do Pai. Dous meses… Para quen mira desde fóra, o calendario segue rodando. A xente camiña polas rúas, os coches pasan, os días fánsese máis curtos a medida que avanza o final do verán. Pero para quen ama a Ben —para Alan, para Thao, para Ryan, para os seus tíos e tías, para toda a súa familia— dous meses non son unha cifra calquera. Son sesenta días de aprender a respirar cun baleiro novo. Son sesenta días nos que a casa garda un silencio diferente.

Decímoslo sen rodeos, antes de buscar calquera consolo fácil: a dor da ausencia é real. Doe. Doe no máis profundo. Non serve de nada poñerlle unha pintura branca por riba á dor, como os sepulcros dos que fala o Evanxeo. A fe católica non consiste en aparentar que non pasa nada, nin en vestir a dor con palabras bonitas e baleiras. Xesús condenou a hipocrisía de quen cobre a realidade con aparatosidade. A dor pola perda dun fillo, dun irmán, é un peso verdadeiro. E hoxe estamos aquí, diante do Señor, coa nosa verdade espida nas mans.

Pero é precisamente nesa verdade onde a luz do Evanxeo entra… coma esa luz suave do sol que entra pola fiestra cando a mañá aínda está fresca.

San Paulo escribe aos seus amigos de Tesalónica e déixalles unha benzón que hoxe quero susurrar ao corazón de cada un de vós: «Que o propio Señor da paz vos dea a paz en todo momento e de todas as maneiras».

O Señor da paz. Non unha paz teórica. Non unha paz que é simple ausencia de ruído. Senón a paz que vén de saber que nada do que se fai con amor pérdese xamais. Nada.

Observade a vida do noso querido Benjamin Vo á luz desta palabra. Ben non foi un rapaz de fachadas nin de aparencias. Ben tiña só quince anos, pero tiña unha mente rápida, lóxica, brillante, e sobre todo, un corazón transparente. El non buscaba parecer; el simplemente *era*. Era un neno que poñía as súas mans e o seu pensamento ao servizo de facer cousas reais.

Pensade por un momento na súa paixón pola informática, pola programación, por ese repositorio de GitHub onde pasaba horas escribindo liñas de código para crear xogos e aplicacións. Que é o código senón a escritura moderna da propia man? Unha liña de código non se pode enganar: ou funciona ou non funciona. Ou ten lóxica e harmonía, ou non se executa. Ben poñía aí a súa intelixencia, a súa curiosidade sen límites, o traballo das súas mans. Non por vanidade, senón pola pura alegría de crear, de aprender, de entender como funcionan as cousas no mundo.

Esa era a súa marca. O seu trazo orixinal.

E cantas veces esa mesma man de Benjamin, que tecleaba ordenadores e estudaba a arquitectura do ceo e dos avións, se estendía cara á súa familia con pura dozura! Lembremos a súa proximidade co seu pai, a súa complicidade co seu irmán Ryan, a maneira en que miraba á súa nai con respecto e agarimo.

Hai un momento moi especial que o seu pai Alan garda no corazón e que nos amosa con claridade quen é Ben no Ceo. Un soño do vinte e tres de xullo. Alan soñou que el e Ben estaban xuntos, agardando nunha ringleira para comprar un xeado. E nese soño, quen pagaba o xeado era Ben. Benjamin era quen convidaba a seu pai.

Detémonos aí un segundo… Deixemos que o silencio traballe.

Un rapaz que paga o xeado para o seu pai nunha tarde tranquila. Que imaxe tan sinxela e tan chea do Reino de Deus! Imaxinádeo: non hai présa, non hai dor, non hai complicacións. Hai dous seres que se aman, un fillo e un pai, compando un xeado xuntos. Benjamin toma a iniciativa, pon a súa man e paga. É o xeito no que o Ceo nos di: «Pai, agora son eu quen coida de ti. Agora son eu quen che ofrece un momento de doce descanso. Non te preocupes, a miña man segue aquí, estendida cara a ti».

Ese soño non é unha simple imaxe do cerebro mentres dorme. É un reflexo da paz da que fala San Paulo. «Que o Señor da paz vos dea a paz en todo momento e de todas as maneiras». Deus fala tamén a través da dozura da memoria, reconfortando o peito dun pai que estraña ao seu fillo máis que a nada neste mundo.

Quero falarvos directamente a vós, Alan e Thao.

A veces, na quietude da noite, cando a casa queda en silencio e as preguntas veñen sen pedir permiso, os pais que perderon un fillo cargan con pesos invisibles. Pregúntanse no máis profundo: «Fai falta que fixese algo máis? Omitín algo? Puxen abondo coidado? Onde fallamos?». Son preguntas silenciosas que moitas familias levan coma pedras pesadas no peito, preguntándose se son culpables dalgún xeito do que aconteceu.

Escoitade hoxe a resposta de Xesús. Cando no Evanxeo lle preguntaron a Cristo por un home que tiña unha dificultade desde o nacemento, sobre quen pecara, se el ou os seus pais, Xesús respondeu con claridade absoluta: «Pecar, non pecou nin este nin os seus pais» (Xoán 9, 3).

Librádevos hoxe deses pensamentos. Vós non fallastes en nada. Non omitistes nada. Non hai ningunha culpa que cargar. Ningunha vixilancia humana, ningún amor do mundo, por máis grande que fose, podía cambiar o misterio dos tempos que están nas mans do Padre. Vós déstedeslle a Benjamin un fogar cheo de amor, de viaxes, de risas, de respecto e de fe. Vós ensinásteslle a ser o rapaz doce e xentil que foi. Deus non vos acusa de nada, e vós non debedes acusarvos a vós mesmos. Quitade esa pedra do voso corazón hoxe. Sodes uns pais extraordinarios, e Ben sabe cantísimo o amastes e o amades.

E a ti, querido Ryan…

Ryan, ti es o irmán que camiñaba ao seu lado. Cantas veces xogastes xuntos, cantas veces rístes xuntos, cantas veces compartistes momentos baixo o sol e preto do mar! Benjamin sempre estará orgulloso de ti. Ti levas nos teus ollos e na túa vida unha parte da súa propia luz. Cando ti estudas, cando ti xogas, cando ti axudas na casa e es forte para os teus pais, estás honrando a Ben. O traballo das túas mans é tamén a continuación do traballo das súas mans. Non estás só, Ryan. Ben é agora o teu compañeiro no Ceo, un anxo que garda os teus pasos todos os días.

E a todos os que nos escoitades hoxe desde lonxe, a cada familia que está a pasar por unha proba difícil, a cada neno que hoxe sofre nalgún hospital ou nalgún rincón do mundo: que saibades que non estades esquecidos. Deus ve cada bágoa. O mesmo Deus que inspirou a Paulo a escribir coa súa propia man é o Deus que ten gravado o nome de cada un de vós na palma da súa man.

O Salmo de hoxe dínos: «Comerás o froito do traballo das túas mans; serás dichoso e irache ben».

O traballo das mans de Benjamin Vo continúa dando froito. Non se detivo coa súa partida. Cada xesto de caridade feito na súa memoria, cada persoa que recibe axuda ou auga fresca nese pozo gravado co seu nome en Vietnam, é o froito das súas mans que se prolonga no tempo. É a caridade discreta, sen ostentación, sen o cal dos fariseos. É o amor verdadeiro que transforma o mundo en silencio.

Benjamin xa non está limitado polo espazo nin polas leis da gravidade que tanto lle gustaba estudar nos avións 737. Agora el está na presenza do Fillo de Deus, xunto ao mozo Santo Carlo Acutis, participando dese gran banquete do Ceo onde xa non hai dor, nin cansazo, nin bágoas. Está alí, sorrindo co seu sorriso limpo, agardando por nós, e dicíndonos con esa dozura que o caracterizaba: «Non pasa nada, eu coido de vós».

Que imos levar hoxe ao saír por esa porta?

Non levemos aparencias. Non levemos unha fachada branca para que os demais vexan que «somos fortes». Levemos a verdade do amor.

Hoxe, gardade un momento de silencio. Tomade un papel e unha pluma, ou simplemente abrade as mans na oración. E escribide, como fixo San Paulo coa súa propia man, un pequeno sinal de paz. Trazade unha liña de amor: dicide unha palabra agarimosa a quen tedes preto, fai un favor discreto sen que ninguén o pida, ou enviai un pensamento cheo de luz a quen sabedes que sofre.

Facédelo coas vosas propias mans, co voso propio corazón.

Que a Santísima Virxe María, que gardaba todas estas cousas no seu corazón mentres vía a Xesús traballar no taller de Nazaret coas súas mans, vos dea o consolo, a fortaleza e esa paz que supera todo entendemento.

Benjamin Vo, neno doce, mente brillante, irmán e fillo amado… descansa na paz de Cristo. Nós aquí seguimos traballando coas nosas mans, con esperanza e amor, ata o día en que nos volvamos ver e nos conbides a ese xeado eterno no Reino dos Ceos.

Amén.