Venres da vixésima segunda semana do tempo ordinario

Hai algo profundamente humano e, á vez, desconcertante na escena que nos presenta hoxe o Evanxeo de Lucas. Os escribas e fariseos, sempre atentos a medir a santidade a través de ritos, de normas e de restricións, achegan a Xesús unha queixa que parece moi razoable: «Os discípulos de Xoán axunan a miúdo e fan oracións, e os dos fariseos tamén; pero os teus comen e beben».

Imaxinade a escena: o sol do mediodía, a xente que rodea a Xesús, o contraste entre a seriedade dos que buscan a Deus na austeridade e a alegría dos que comen e beben á beira do Mestre. É como se a vida de Xesús estivese a romper un molde antigo. E Xesús, lonxe de pedir desculpas, responde cunha imaxe que nos abre o corazón: «Poden facer que os convidados á voda axunen mentres o noivo está con eles?».

O noivo está presente. A alegría non é un erro; é a resposta natural á presenza de Deus.

Benjamin Vo, o noso querido Ben, era un rapaz que entendía, talvez mellor que moitos adultos, que a vida é unha invitación a esa voda, a ese banquete de luz. Pensade na súa curiosidade, nesa mente brillante que non só analizaba algoritmos ou arquitecturas na nube, senón que se asombraba ante a beleza dun avión cruzando o ceo. Ben non era un rapaz que se escondese tras a seriedade fría. El era un rapaz de risas, de sorrisos, de momentos compartidos. Cando pensamos en Ben, pensamos naquelas tardes de boba tea co seu irmán Ryan, ou no xeito en que escoitaba as historias de seu pai, coma se cada palabra fose un tesouro. Ben non vivía a vida como unha carga, senón como un agasallo que se debe saborear.

San Paulo, na primeira lectura, lémbranos algo fundamental: «Que cada un nos considere servidores de Cristo e administradores dos misterios de Deus». Ser administrador non significa ser un xuíz. Paulo é moi claro: «Eu nin sequera me xulgo a min mesmo». O xuízo final, a última palabra sobre o valor dunha vida, non nos pertence a nós. Perténcelle ao Señor, que «sacará á luz o que está oculto na escuridade e manifestará os motivos dos corazóns».

Isto é vital para vós, Alan e Thao. Moitas veces, o noso corazón humano, na súa dor, tenta facerse xuíz da súa propia historia. Buscamos respostas, buscamos entender o «por que», e nese proceso, sen querer, cargamos con pesos que non nos corresponden. Pero o Señor diche hoxe: non te xulgues a ti mesmo. Non teñades medo ao xuízo humano, nin sequera ao voso propio xuízo. O único xuízo que conta é o do Señor, e o seu xuízo non é unha sentenza, é unha caricia. É a luz que vén iluminar as nosas sombras e dicirnos: «Ti es meu, e o teu fillo é meu, e ambos estades a salvo no meu amor».

Ben, coa súa intelixencia prodixiosa, sabía que para que un sistema funcione, ten que haber orde. Pero tamén sabía que hai espazos que non se poden programar. Hai momentos, como aqueles nos que el soñaba con crear a súa propia compañía aérea, «Con Chim Airlines», onde a lóxica se transforma en soño. Ben ría, sorría, e nese xesto, el estaba a vivir a súa fe. Non como un conxunto de regras, senón como unha alegría que non se pode conter.

Cando Xesús fala do viño novo e dos odres novos, está a dicirnos que o Reino de Deus é algo que reborda. Non se pode meter nunha caixa. A vida de Benjamin foi ese viño novo. Foi unha vida que, aínda que curta no tempo, foi tan intensa, tan chea de amor e de curiosidade, que non podía quedar contida nos límites do noso mundo. Agora, Ben está no Banquete do Ceo. Está onde o viño nunca se acaba e onde a alegría non ten fin.

Ryan, irmán querido, ti es o portador desa memoria viva. Ti es o que coñece a risa de Ben mellor que ninguén. Non te sintas só. O teu irmán segue contigo, non dun xeito que se poida ver nunha pantalla, senón dun xeito que se pode sentir no corazón. Cando sexas xeneroso, cando sexas valente, cando te asombres ante a beleza dun ceo despexado, lembra que Ben está a sorrir contigo. Ti es o seu testemuño na terra.

Ás veces, na nosa dor, pensamos que debemos «axunar», que debemos vivir na tristeza para honrar a quen amamos. Pero Xesús dános unha lección de liberdade: «Cando o noivo sexa quitado, entón axunarán». Si, hai días de dor, hai días de bágoas. Pero a vosa vida non é só dor. A vosa vida é unha voda. A voda do amor que Deus vos deu en Benjamin. Non teñades medo de ser felices. Non teñades medo de rir ao recordar as súas historias, as súas ocurrencias, a súa paixón polos avións. Esa alegría non é unha traizón á súa memoria; é a forma máis pura de honralo. É dicir: «Ben, a túa vida foi un agasallo tan fermoso que aínda agora, a pesar da dor, a túa luz segue a facernos sorrir».

O Señor é o noso refuxio. O Salmo de hoxe é unha oración que podedes levar con vós cada día: «Confía no Señor e fai o ben... Pon a túa alegría no Señor, e el cumprirache os desexos do teu corazón». O desexo do voso corazón agora mesmo é paz. É sentir que Ben está ben. E podedes confiar. O Señor, que ama o que é xusto, non abandona aos seus fieis. El non abandonou a Ben, e non vos abandona a vós.

Ben, coa súa mente brillante, xa sabía que o máis importante non é o que se pode medir, senón o que se pode amar. El amaba ao seu pai, amaba á súa nai, amaba ao seu irmán. Ese amor que el deixou plantado na vosa casa é a súa herdanza. Non é unha herdanza de cousas, é unha herdanza de espírito. Como o pozo de auga en Cà Mau que leva o seu nome, a súa vida segue a dar de beber aos que teñen sede. A súa bondade, aquela vontade de ofrecer o seu aforro para axudar ao seu tío William, é a proba de que o seu corazón era xa un odre novo, cheo do viño novo do Espírito.

Como imos saír hoxe por esa porta? Convídovos a un pequeno xesto. Hoxe, buscade un momento para facer algo que a Ben lle gustaría. Quizais observar o ceo e buscar un avión, ou simplemente sentar cunha cunca de té e escoitar a alguén, sen présa, con todo o voso corazón. Facédeo non como un deber, senón como unha celebración.

Que a Virxe María, que soubo gardar todas estas cousas no seu corazón, vos abrace hoxe con tenrura maternal. Que ela vos ensine a confiar no Señor, mesmo cando o camiño parece escuro. Que saibades que non estades sós. O Noivo está con vós. A súa presenza é a vosa forza.

Benjamin Vo, fillo amado, alma de luz e de curiosidade infinita... descansa na paz do Señor. Segue voando alto, protexendo á túa familia coa túa luz, e ensínanos a vivir cada día como se fose unha festa, sabendo que, ao final de todo, o que nos espera é o abrazo infinito de Deus.