Exaltación da Santa Cruz

Hai unha imaxe, na lectura do libro dos Números, que nos resulta dolorosamente familiar. O pobo, canso, desorientado, camiñando por un deserto que parece non ter fin, comeza a murmurar. 'Por que nos sacaches de Exipto para morrer neste deserto?', din. É a queixa de quen xa non pode máis, de quen sente que a súa paciencia está esgotada, de quen mira ao seu redor e só ve area, sede e un horizonte que non cambia. É a linguaxe da dor cando a dor se fai crónica.

E entón, chegan as serpentes. A ferida da mordedura, o veleno que entra no corpo, a morte que espreita. É unha imaxe da nosa propia vulnerabilidade, non é? Ás veces, na vida, a dor non chega como unha brisa suave, senón como unha mordedura repentina, algo que nos paraliza, algo que nos fai sentir que o veleno da tristura está correndo polas nosas veas. E é entón cando nos preguntamos: 'Por que?'.

Pero mirade ben o que sucede a continuación. O pobo recoñece o seu pecado, si, pero máis importante aínda, recoñece a súa necesidade de Deus. 'Reza ao Señor para que nos quite as serpentes'. E Deus, na súa misteriosa sabedoría, non fai desaparecer o deserto. Non fai desaparecer o perigo. O que fai é darlle a Moisés unha instrución estraña: 'Fai unha serpe de bronce e pónaa nun poste; quen a mire, vivirá'.

Imaxinade aquela escena. O poste erguido no medio do campamento. O brillo do bronce baixo o sol inclemente. A instrución é sinxela, case incomprensible: non se trata de loitar contra a serpe, non se trata de intentar curar a ferida con forza humana, senón de mirar. Mirar cara arriba. Mirar cara ao lugar onde a dor foi elevada e transformada.

Alan, Thao, Ryan, e todos vós que hoxe estades aquí cargando o peso da ausencia de Benjamin, esta é a vosa lectura. Hai tres meses que o noso querido Ben volveu á casa do Pai. E sei que, nestes días, a vosa dor non é un concepto abstracto. É a cadeira baleira, é o silencio onde antes había o ruído alegre dos seus xogos, é a lembranza daquela súa mente brillante que, con só quince anos, xa navegaba pola complexidade da nube e os soños da 'Con Chim Airlines'. Sei que, ás veces, a dor se sente coma unha mordedura, coma algo que vos impide respirar, coma unha pregunta que non ten resposta: 'Por que o meu fillo? Por que o meu irmán?'.

Quero dicirvos algo con toda a verdade que o Evanxeo de hoxe nos regala: Deus non enviou esa enfermidade. Deus non é a fonte da vosa dor. Cando Xesús mira ao home que naceu cego, e os discípulos preguntan quen pecou, el responde: 'Nin el nin os seus pais'. A enfermidade, a perda, a dor que non ten explicación, non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, non é a consecuencia de algo que deixastes de facer. A vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi total. Ben non só foi amado; el foi o centro dun mundo de tenrura. Non vos culpades. Non busquedes 'a serpe' na vosa propia conduta, porque non está alí. Estades absoltos de calquera culpa. O noso Deus é un Pai que chora convosco, que sostén cada bágoa, que non vos acusa, senón que vos abraza.

Ben era un rapaz de luz. Pensade naquel momento en que, sendo tan novo, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William. Non importou que non fose necesario, non importou que non o chegase a romper. O que importou foi a súa alma, a súa capacidade de dicir: 'Teño algo, e quero que ti o teñas'. Iso é o que significa cargar coa cruz. Non é sufrir por sufrir. É ofrecer o que temos —o noso tempo, a nosa dor, a nosa propia vida— como un agasallo para os demais. Ben, coa súa curiosidade, coa súa paixón polos avións, co seu sorriso que iluminaba cada foto —sexa naquel día soleado en Disneyland co seu xersei gris, ou posando co seu irmán Ryan en Xapón—, ensinounos que a vida, por curta que sexa, ten un peso eterno cando se vive con amor.

Agora, volvede ao poste. Volvede á serpe de bronce. Xesús dille a Nicodemo: 'Do mesmo xeito que Moisés levantou a serpe no deserto, así debe ser levantado o Fillo do Home'. Aquí está o xiro. A cruz xa non é un poste de tortura. É o lugar onde a nosa dor máis profunda se atopa co amor máis grande. Cando mirades ao Crucificado, non estades mirando a un Deus que está lonxe, indiferente ao que vos pasou. Estades mirando a un Deus que se fixo carne, que se fixo 'humano en aparencia', que sufriu, que morreu, que pasou polo deserto máis escuro para que vós nunca teñades que camiñar sós.

Alan, tes ese soño do 25 de xuño. Ves a Ben, forte, saudable, dicíndoche: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' — 'Papá, todas as probas as pasei'. E despois, ese momento en que che di: 'Non te preocupes, vou vixiarvos'. Iso non é un soño calquera. É a luz que atravesa a néboa. Ben pasou a súa proba. El está na plenitude. E esa plenitude non está lonxe de vós; está ao outro lado dun veo que cada día se fai máis fino. O amor non se rompe coa morte. O amor trasládase, transfórmase, faise máis puro.

Ryan, irmán, ti es o testemuño máis vivo de que o amor de Ben non morreu. Ti que compartiches con el os segredos, os xogos, os soños, a vida. Cando te sintas perdido, cando o baleiro te asalte, non busques a Ben no pasado. Búscao no teu propio corazón. El segue sendo o teu irmán. El segue animándote a ser brillante, a ser curioso, a ser bo. O seu legado non é algo que se garda nun museo; é algo que se vive cada día, en cada xesto de bondade que fas, en cada soño que persegues.

Hai moitas familias que hoxe escoitan isto desde a distancia, familias que tamén levan unha cruz pesada, familias que se senten rotas. A todos vós, esta é a mensaxe da Cruz: non estades sós. Deus non vos enviou a dor, pero El está presente na vosa dor. E a vosa dor, por moi grande que sexa, non é a última palabra. A última palabra é a Resurrección. A última palabra é o amor que vence á morte.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Quizais escoitedes o ruído dun avión que pasa —ese son que tanto lle gustaba a Ben— e, nese instante, detédevos. Non para chorar a súa ausencia, senón para agradecer a súa presenza. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'.

E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente. Porque o amor que Ben sementou —ese pozo de auga en Cà Mau, esa axuda aos nenos con necesidades, esa bondade que fluía del naturalmente— segue a dar froito. O seu 'Great Ocean' —o seu nome, Đại Dương— segue a regar a terra seca dos nosos corazóns.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga.