Luns da XXII semana do tempo ordinario

Imaxinade por un momento a pantalla dun ordenador nun cuarto en silencio. Non é unha pantalla calquera. Está chea de liñas de código, de comandos complexos, de arquitecturas de nubes e de intelixencia artificial que parecen falar unha linguaxe secreta. Para a maioría de nós, iso sería un labirinto indescifrable, pero para un mozo de quince anos era o seu patio de xogos, o seu lenzo, o seu xeito de entender a harmonía do mundo. Imaxinade o movemento rítmico do dedo sobre o rato, facendo *scroll*, desprazando cara arriba e cara abaixo esas liñas de luz que constrúen realidades dixitais. Ese xesto de «despregar» ou «desprazar» o código é, no fondo, o mesmo xesto que hoxe vemos no Evanxeo de Lucas.

Xesús entra na sinagoga de Nazaret, o lugar onde se criara, e falan de que se levantou para ler. Entréganlle o pergamiño do profeta Isaías. E o texto di algo moi fermoso: «Desenrolou o pergamiño». Non foi un acto mecánico. Foi o inicio dunha revelación. Ao desenrolar aquela pel antiga, Xesús estaba a abrir o mapa do seu propio corazón e da súa misión na terra. Estaba a dicirnos quen era e para que viñera.

Hoxe, dous meses despois de aquel trece de xuño no que a vida de Benjamin Vo se transformou para sempre, nós tamén estamos aquí, na sinagoga da nosa propia fe, intentando desenrolar o pergamiño da súa vida. Queremos ler nel as liñas que Deus escribiu. Queremos entender como un rapaz tan sumamente brillante, un «fotocopia» da ambición e o talento de seu pai, puido ser ao mesmo tempo unha alma tan mansa e tan chea de dozura. Queremos facer *scroll* polas súas lembranzas, non para quedar detidos no pasado, senón para atopar nelas a «boa nova» que Deus nos quixo dar a través del.

Ese pergamiño que Xesús abre fala de «traer a boa nova aos pobres», de «dar a vista aos cegos» e de «poñer en liberdade aos oprimidos». Se miramos a vida de Benjamin, vemos que el, ao seu xeito moderno e tecnolóxico, tamén desenrolou un pergamiño de alegría. Pensemos nese riso frouxo, nese xesto de felicidade que lle iluminaba a cara cando falaba da súa «Con Chim Airlines». Non era só un xogo de nenos; era a expresión dunha alma que amaba a liberdade do voo, a precisión dos motores e a beleza dos paxaros. Ben tiña o don de converter a complexidade da informática ou da aviación nun motivo de asombro e de unión coa súa familia. O seu pergamiño estaba escrito con liñas de código en GitHub, pero tamén con sorrisos que facían que o mundo fose un lugar máis habitable.

Pero antes de entrar no consolo, temos que ser honestos coa dor. San Paulo fálanos hoxe na súa carta aos Corintios dun xeito que nos toca o nervio máis sensible: «Presenteime ante vós débil, con moito medo e tremendo». Paulo, o gran apóstolo, non oculta a súa fraxilidade. Non intenta impresionar con palabras sabias nin con discursos perfectos. Recoñece que está tremendo.

Alan, Thao... sei que nestes dous meses vós tamén estades nese estado de «medo e tremor». A ausencia de Ben non é unha idea teolóxica; é un baleiro físico. É o silencio no aeroporto cando pasa un Boeing 737 e non hai ninguén ao lado para identificalo con esa precisión de experto. É a pregunta que Ben facía nese soño que tiveches, Alan, na habitación 419: «Ba ơi... por que me pasou isto a min?». Esa pregunta racha a alma. É a mesma incomprensión que sentiron os veciños de Nazaret cando viron a Xesús. Eles preguntaban: «Non é este o fillo de Xosé?». Non podían encaixar o misterio de Deus na súa rutina diaria. E nós, a veces, non podemos encaixar o misterio do sufrimento e da partida temperá dun neno tan bo na nosa lóxica humana.

A verdade é que hai preguntas que non teñen unha resposta técnica. Ben, coa súa mente lóxica, sabía que en programación todo ten unha causa e un efecto. Pero na vida do espírito, a veces o código parece roto. Por iso é tan importante o que hoxe nos di San Paulo: que a vosa fe non se apoie na sabedoría dos homes, senón no poder de Deus. A sabedoría dos homes di que un fillo non debe marchar antes que os pais. A sabedoría dos homes busca culpables ou explicacións médicas para acougar a angustia. Pero o poder de Deus é outra cousa.

O poder de Deus é o que permite que Xesús, cando intentan botalo polo precipicio ao final do Evanxeo, faga algo asombroso: «Pasou por medio deles e seguiu o seu camiño». Mirade ben esta imaxe. Xesús non foi destruído polo odio nin polo precipicio. El simplemente *pasou a través*. Atravesou a furia e a morte para seguir o seu camiño cara á vida plena.

Benjamin tamén pasou a través. A enfermidade intentou empurralo polo precipicio, intentou detelo, pero el, como o Mestre, pasou por medio de todo ese sufrimento e seguiu o seu camiño cara ao Banquete do Ceo. Ben non quedou detido no trece de xuño. El atravesou a cortina do tempo. E hoxe, a súa vida non se mide polo que o mundo di que é «lóxico», senón pola pegada de amor que deixou.

Quero falarvos a vós, Alan e Thao, sobre esa pedra pesada que a veces o corazón carga en segredo. A veces, na escuridade da noite, un pensa: «E se fixeramos isto? E se non notaramos aquilo?». Escoitade o que Xesús respondeu cando lle preguntaron quen pecara para que un home nacese cego: «Nin el nin os seus pais». Non hai culpa. Non hai erro. Non hai nada que puidesedes ter feito para cambiar o deseño misterioso de Deus. O voso amor foi perfecto. O voso coidado foi o reflexo máis puro da tenrura de Deus. Ben non vos reprocha nada; ao contrario, el sorrí porque sabe que tivo os mellores pais que un rapaz podería soñar. El sabe que o seu «grupo perfecto de catro» segue unido pola ponte invisible da oración.

E a ti, Ryan, o irmán que queda aquí para seguir desenrolando o seu propio pergamiño. Sei que botas de menos ao teu compañeiro de viaxe, ao que compartía contigo os pratos de comida e as tardes de xogos. Pero escoita, Ryan: o teu irmán non se foi para estar lonxe. El «pasou por medio» para estar máis preto. Agora, cando ti estudas, cando ti xogas ao baloncesto ou cando miras ao ceo, Ben está aí, non como un recordo triste, senón como unha forza silenciosa. Ti es o seu legado vivo. Cada vez que ti es xeneroso, cada vez que ti sorrís, estás escribindo unha nova liña no código que Ben empezou.

Lembrades o xesto de Ben coa súa hucha? Aquel ofrecemento espontáneo para axudar ao seu tío William. Ben non rompeu a hucha, non fixo falta, pero o seu corazón xa estaba aberto. Ese é o segredo que Xesús veu anunciar en Nazaret: que a verdadeira riqueza non é o que gardamos, senón o que estamos dispostos a ofrecer. Ben ofreceu a súa dozura, o seu respecto e a súa alegría. E hoxe, esa xenerosidade segue fluíndo, como a auga do pozo que leva o seu nome en Cà Mau. Un pozo que dá vida, que sacia a sede, que limpa as feridas. Esa é a forma en que Ben segue «pasando por medio de nós».

Hoxe, a liturxia convídanos a non quedar detidos na furia do precipicio. O mundo pode ser cruel, a perda pode ser amarga, pero a palabra de Deus é un pergamiño de esperanza. «Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír», dixo Xesús. E hoxe, na nosa fe, cúmprese a promesa de que Benjamin está vivo en Deus. Está nese lugar onde non hai máis «test» que pasar, onde o aire é puro e se pode respirar sen dificultade, onde el xa non pregunta «por que», porque xa ve o rostro do Pai.

Como imos saír hoxe de aquí? Non podemos saír coas mans caídas. Temos que saír coa dignidade de quen sabe que o amor é máis forte que a morte.

A miña proposta é sinxela: hoxe, buscade un momento para facer un pequeno xesto de «boa nova» por alguén. Non ten que ser algo grande. Pode ser un sorriso a un descoñecido, un momento de escoita a quen está triste, ou simplemente ofrecer o noso tempo a alguén da familia sen que nolo pidan. Facédeo con ese espírito de Ben, con esa lixeireza do seu riso cando falaba de avións.

Que a Virxe María, que tamén viu ao seu Fillo «pasar por medio» da dor cara á resurrección, vos sosteña hoxe. Que ela bique as vosa bágoas e as converta en perlas de esperanza.

Benjamin Vo, fillo amado, mente de luz e corazón de mel... segue voando alto nesa túa compañía aérea do ceo, onde as rutas son de paz e o destino é o amor infinito. Coídanos desde alí, e ensínanos a desenrolar cada día o pergamiño da nosa vida con tanta dozura como ti o fixeches.

Amén.