เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาแมน ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับท่าน และสถิตกับท่านด้วย
ข้าแต่พระคริสต์ พระองค์ทรงเป็นพระผู้ไถ่ของเรา ทรงพระกรุณาเทอญ พระคริสต์ทรงพระกรุณาเทอญ ข้าแต่พระคริสต์ โปรดประทานสันติสุขแก่เราเทอญ
พี่น้องที่รัก ลองก้มมองพื้นดินที่เรายืนอยู่ตอนนี้สักครู่สิครับ... ดินที่แห้งผาก บางครั้งมีรอยแตกจากการขาดสายฝน และในหัวใจของเรา... ก็มีรอยแตกที่เกิดจากการรอคอยและความคิดถึงที่ไม่เคยจางหาย... สามเดือนแล้วนะคับที่เด็กชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งเคยวิ่งเล่นและมองท้องฟ้าด้วยดวงตาสดใส ได้เดินทางข้ามผ่านเส้นขอบฟ้าไปสู่อ้อมกอดของพระบิดา... พ่อกำลังพูดถึงเบนจามิน วอ... เบนจามินผู้มีหัวใจดั่งมหาสมุทร มีความอยากรู้อยอยากเห็น และมีรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนรอบตัวพลอยยิ้มตามไปด้วย...
ในบทอ่านแรกที่เราเพิ่งสดับฟังจากจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์... ท่านเปาโลได้เตือนสติพี่น้องให้ระลึกถึงข่าวดีที่พวกเขารับไว้... 'พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อบาปของเราตามพระคัมภีร์ ทรงถูกฝังไว้ และทรงกลับคืนพระชนม์ชีพในวันที่สาม...' ... ฟังดูแล้วเหมือนข้อความโบราณที่ถูกบันทึกไว้ในหน้ากระดาษใช่ไหมครับ? เหมือนถ้อยคำที่เราคุ้นเคยจนบางครั้งก็อ่านผ่านไป... แต่ถ้าเราลองหยุดฟังดีๆ ข่าวดีนี้ไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ แต่มันคือลมหายใจแห่งความหวัง... มันคือความจริงที่บอกว่า ความตายไม่ใช่จุดจบ และมีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าความมืดมิดทั้งหมดในโลกนี้
พ่อนึกถึงเบนจามิน... เด็กชายวัยสิบห้าปีผู้มีความฉลาดล้ำลึก เขาสามารถเรียนรู้ระบบคลาวด์ เขียนโค้ดเกมใน GitHub หรือพูดคุยเรื่องการบินได้อย่างลึกซึ้งราวกับผู้ใหญ่... แต่สิ่งที่ทำให้เบนจามินเป็นที่รักของทุกคน ไม่ใช่แค่ความเก่งกาจนั้น... พ่อนึกถึงตอนที่เขาพูดถึงความฝันเรื่องเครื่องบิน... 'Con Chim Airlines' ... สายการบินเล็กๆ ในจินตนาการที่เขาตั้งชื่อด้วยความรักในเครื่องบินโบอิ้ง 737... ทุกครั้งที่เขาพูดถึงมัน เขามักจะส่งเสียงหัวเราะเบาๆ และรอยยิ้มที่สดใสออกมา... เบนจามินเป็นเด็กที่มีหัวใจบริสุทธิ์อย่างแท้จริง... พ่อนึกถึงเรื่องราวที่เขาเคยบอกกับพ่อแม่ด้วยความจริงใจอย่างที่สุดว่า เขาอยากจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วย... เขาไม่ได้ทุบกระปุกนั้นลง เพราะมันไม่ได้จำเป็นในท้ายที่สุด แต่สิ่งที่ล้ำค่าไม่ใช่ตัวเงิน หากแต่มันคือหัวใจของเด็กชายคนหนึ่ง ที่พร้อมจะสละทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีเพื่อให้คนที่เขารักพ้นจากความทุกข์... หัวใจดวงนั้นแหละครับ คือบทเพลงแห่งความรักที่แท้จริง
แต่ท่ามกลางความทรงจำอันงดงามเหล่านี้ พ่อรู้ว่ามีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่... สำหรับคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และน้องไรอัน... ความเงียบในบ้านหลังเดิมนั้นช่างหนักอึ้งเหลือเกิน... มีบางค่ำคืนที่ความคิดถึงถาโถมเข้ามา จนทำให้หัวใจแทบแหลกสลาย... และในความเงียบนั้น ปีศาจแห่งความรู้สึกผิดมักจะแอบเข้ามาซักถามในใจว่า 'เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? ทำไมเราถึงปกป้องลูกไว้ไม่ได้?' ... พ่ออยากจะหยุดตรงนี้ แล้วขอให้ท่านฟังคำพูดนี้ให้ชัดเจน... ในนามของพระเจ้าผู้ทรงสร้างท่านและรักท่าน... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย...
ความเจ็บป่วยที่เบนจามินต้องเผชิญ ไม่ใช่บทลงโทษ และไม่ใช่ความบกพร่องของพ่อแม่... ไม่มีสิ่งใดที่ความรักอันยิ่งใหญ่ของท่านจะตกหล่นไปได้ ท่านได้โอบกอด ดูแล และรักเบนจามินอย่างสุดกำลังที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้แล้ว... ขอให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งนี้ลงที่เชิงกางเขนเถิด... พระเจ้าไม่ได้กล่าวโทษท่านเลย และพระองค์ก็ไม่เคยปล่อยให้ท่านต้องเดินผ่านความมืดนี้เพียงลำพัง... บางครั้ง ในโลกนี้มีความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครควบคุมได้ มันไม่ได้มาจากความผิดพลาดของใครทั้งสิ้น... ขอให้ท่านได้รับการปลดปล่อยจากความรู้สึกผิดนั้น และปล่อยให้ความรักของเบนจามินโอบกอดท่านไว้แทน
ในพระวรสารวันนี้ เราได้ยินเรื่องราวของหญิงคนบาปผู้เข้ามาซكبที่พระบาทของพระเยซูเจ้า... นางใช้หยาดน้ำตาชะล้างพระบาท ใช้เส้นผมเช็ด และใช้น้ำมันหอมชโลมด้วยความรักอันท่วมท้น... เมื่อฟาริสีชื่อซีโมนคิดตำหนิพระองค์ในใจ พระเยซูเจ้าทรงตรัสตอบเขาด้วยเรื่องราวของลูกหนี้... 'ผู้ที่ได้รับการอภัยมาก ย่อมรักมาก'... หญิงคนนี้ไม่ได้มาหาพระองค์ด้วยความภาคภูมิใจ แต่เธอมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย และเธอก็พบความเมตตาที่เยียวยาทุกสิ่ง...
ภาพนี้ช่างงดงามเหลือเกินเมื่อเรามองไปยังเบนจามิน... เบนจามินเป็นเด็กผู้ชายที่รู้จักความรักและการให้โดยไม่ต้องมีเงื่อนไข... เขาไม่ได้เป็นหนี้ใคร แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะเห็นคนรอบข้างมีความสุข... และในวันนี้ พระเยซูเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยความเมตตา ก็กำลังโอบกอดเบนจามินไว้ในอ้อมแขนของพระองค์เช่นกัน... พระองค์ทรงรับน้ำตาของพ่ออาลันและแม่เถาไว้ในขวดแก้วของพระองค์... ทุกหยดน้ำตาแห่งความคิดถึงมีความหมายในสายตาของพระเจ้า...
ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พ่อรู้ว่าการไม่มีพี่เบนอยู่เคียงข้างในการเล่นเกม หรือการแบ่งปันความรักเรื่องเครื่องบินนั้นมันเหงาเพียงใด... แต่ขอให้หนูจำไว้ว่า ความผูกพันระหว่างหนูกับพี่เบนไม่ได้ถูกตัดขาดด้วยความตาย... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยมองลงมาจากฟ้าด้วยรอยยิ้ม... จงมีความกล้าหาญเหมือนที่พี่เบนเคยมี จงยิ้มให้กับชีวิต และใช้ชีวิตในทุกๆ วันด้วยความรักที่พี่เบนได้ฝากไว้ในหัวใจของหนู
พี่น้องที่รัก... ความรักของเบนจามินไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันยังคงไหลเวียนอยู่ในโลกนี้... เหมือนกับสายน้ำสะอาดจากบ่อน้ำที่ถูกขุดขึ้นในนามของเขา เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ยากไร้... ความรักของเขายังคงกระหายที่จะให้ ยังคงอยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อื่น... ก่อนที่เราจะก้าวออกไปจากที่นี่ในวันนี้ พ่อไม่ได้ขอให้ท่านลืมความเศร้าในทันที แต่ขอให้นำสิ่งนี้ติดตัวกลับไป... ในทุกครั้งที่ท่านเงยหน้ามองท้องฟ้า ในทุกครั้งที่ท่านได้ยินเสียงเครื่องบินบินผ่าน ให้ระลึกถึงรอยยิ้มของเบนจามิน... และให้รู้ว่าความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความตาย... ขอให้พระองค์ผู้ทรงเป็นความรักแท้ ทรงโอบกอดครอบครัวของเรา และนำพาเราไปสู่วันที่เราจะได้ยินเสียงหัวเราะของเบนจามินอีกครั้งในสวนสวรรค์... อาเมน.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
เราวอนขอตามพระบัญชาของพระผู้กอบกู้ และตามคำสั่งสอนจากพระญาณของพระองค์ เราจึงบังอาจกล่าวว่า
ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ โปรดประทานอภัยบาปแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การประจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย อาแมน
ขอพระเจ้าผู้ทรงสรรพานุภาพ พระบิดา และพระบุตร และพระจิต ประทานพระพรและทรงคุ้มครองท่านทั้งหลายให้มีสันติสุขตลอดไป อาแมน
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.