ฉลองเทิดทูนไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์

พี่น้องที่รัก ในวันนี้เรามารวมตัวกันภายใต้ร่มเงาของไม้กางเขน... ไม่ใช่ในฐานะผู้พ่ายแพ้ แต่ในฐานะผู้ที่ได้รับชัยชนะผ่านความรักที่ยอมสละชีพ... ลองนึกภาพตามพ่อดูนะครับ... ภาพของเสาไม้สูงตระหง่านกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ ในบทอ่านแรกที่เราได้ยินวันนี้... ท่ามกลางความทุกข์ยากและการก่นด่าของประชากรที่หลงทาง... พระเจ้าไม่ได้ประทานคำตอบที่เป็นคำพูดสวยหรู แต่พระองค์ประทาน 'ไม้ที่ยกขึ้น' ... พระองค์ตรัสให้โมเสสทำงูทองสัมฤทธิ์และชูขึ้น... เพื่อว่าใครก็ตามที่ถูกงูกัดและมองดูไม้นั้น จะได้รับชีวิต... นี่คือภาพของความหวังที่ดูขัดแย้งกับความเป็นจริง... ในที่ที่ความตายกำลังกัดกิน... พระเจ้ากลับมอบทางรอดให้ผ่านสิ่งที่ดูเหมือนเป็นความพ่ายแพ้.

เราทุกคนต่างเคยถูก 'งูกัด' ในชีวิต... ความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ ความสูญเสียที่ทำให้เราอยากจะก่นด่าโชคชะตาเหมือนชาวอิสราเอลในทะเลทราย... วันนี้ เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เบนจามิน วอ ได้เดินทางกลับสู่บ้านนิรันดร์... พ่อรู้ว่าสำหรับคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และไรอัน... ความว่างเปล่าที่เบนทิ้งไว้ในบ้านนั้น มันเหมือนกับทะเลทรายที่แห้งแล้ง... ความคิดถึงที่ถาโถมเข้ามาในยามค่ำคืน... บางครั้งท่านอาจจะรู้สึกเหมือนชาวอิสราเอลที่ถามว่า 'ทำไม?' ... ทำไมต้องเป็นลูก? ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ... พ่ออยากให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดลงเถิด... ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ความเจ็บป่วยไม่ใช่บทลงโทษ และไม่ใช่ความบกพร่องของพ่อแม่... ท่านได้รักเบนจามินอย่างดีที่สุดเท่าที่หัวใจมนุษย์จะทำได้... พระเจ้าไม่เคยกล่าวโทษท่านเลย และพระองค์ก็ไม่เคยปล่อยให้ท่านเดินลำพังในทะเลทรายแห่งความโศกเศร้าใบนี้.

ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูตรัสกับนิโคเดมัสถึงเรื่องการถูกยกขึ้น... 'เช่นเดียวกับที่โมเสสยกงูขึ้นในถิ่นทุรกันดาร... บุตรแห่งมนุษย์ก็ต้องถูกยกขึ้นเช่นกัน' ... พระองค์ไม่ได้พูดถึงงูทองสัมฤทธิ์อีกต่อไป แต่พระองค์พูดถึงตัวพระองค์เองบนไม้กางเขน... นี่คือจุดเปลี่ยนของชีวิตเรา... พระเจ้าไม่ได้ส่งพระบุตรมาเพื่อพิพากษาโลก... แต่เพื่อช่วยโลกให้รอด... เบนจามินเป็นเด็กชายที่เข้าใจความรักแบบนี้โดยธรรมชาติ... พ่อนึกถึงความฝันที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยจินตนาการของเขา... 'Con Chim Airlines' ... สายการบินที่เขาตั้งชื่อและมักจะหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึง... เขาไม่ได้แค่ฝันถึงเครื่องบิน แต่เขามองเห็นโลกผ่านมุมมองของคนที่จะบิน... เบนจามินเป็นเด็กที่ฉลาดล้ำลึก... เขาเข้าใจเทคโนโลยีที่ซับซ้อน... แต่ที่สำคัญกว่านั้น เขาเข้าใจความเมตตา... พ่อยังจำเรื่องราวที่เขาตั้งใจจะมอบเงินออมทั้งหมดเพื่อช่วยคุณลุงวิลเลียมที่ป่วยได้... เขาไม่ได้ทำเพราะความใจกว้างธรรมดา แต่มันคือการ 'ยก' ชีวิตของผู้อื่นให้สูงขึ้นด้วยความรักของเขา... นี่คือจิตวิญญาณของเบนจามิน... จิตวิญญาณที่ส่องสว่างแม้ในยามที่เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวด... เขาไม่เคยปิดกั้นหัวใจ... เขายังคงยิ้มและแบ่งปันความสุขให้คนรอบข้างเสมอ.

ไรอัน... น้องชายที่รัก... พ่อรู้ว่าการไม่มีพี่เบนอยู่ข้างๆ ในการเล่นเกม หรือการแบ่งปันเรื่องเครื่องบินที่หนูทั้งคู่รักนั้นมันเงียบเหงาเพียงใด... แต่ขอให้หนูรู้ว่า พี่เบนไม่ได้จากไปไหนไกล... เขาเหมือนนักบินที่ตอนนี้กำลังบินอยู่ในน่านฟ้าที่สูงที่สุด... ที่ที่ไม่มีความเจ็บปวด... ที่ที่เขายังคงเฝ้ามองหนูด้วยรอยยิ้ม... ความรักที่เขาให้หนูยังคงอยู่... มันถูกฝังอยู่ในตัวหนู... จงมีความกล้าหาญเหมือนที่พี่เบนเคยมี... และจงรู้ว่าพี่ชายของหนูคือทูตสวรรค์ที่คอยปกป้องหนูเสมอ.

พี่น้องที่รัก... ไม้กางเขนไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือทางผ่านไปสู่การฟื้นคืนชีพ... ในวันนี้ที่เราฉลองเทิดทูนไม้กางเขน... เราไม่ได้ฉลองความตาย... แต่เราฉลองความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... ความรักที่ยอมสละทุกอย่าง... เช่นเดียวกับที่พระเยซูยอมถูกยกขึ้นเพื่อเรา... เบนจามินก็ได้สอนเราถึงความรักที่ยอมให้... เขาได้ทิ้งร่องรอยของความเมตตาไว้... ผ่านบ่อน้ำที่สร้างขึ้นในนามของเขา... น้ำที่ไหลออกมาจากบ่อน้ำนั้น คือสัญลักษณ์ของชีวิตที่ยังคงหล่อเลี้ยงผู้อื่น... ชีวิตของเบนจามินไม่ได้จบลงที่ความตาย... แต่มันกลายเป็นแหล่งน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง... มันเป็นพรที่ยังคงไหลเวียนไปสู่ผู้ที่ยากไร้และหิวโหย.

หากวันนี้ท่านรู้สึกว่าความเศร้ามันกัดกินท่านเหมือนงูร้ายในทะเลทราย... ให้เงยหน้าขึ้นมองไม้กางเขน... ไม่ใช่เพื่อมองดูความตาย... แต่เพื่อมองดูพระเจ้าที่ทรงรักท่านจนหมดสิ้น... พระองค์ทรงเข้าใจความเจ็บปวดของท่าน... พระองค์ทรงเก็บน้ำตาของท่านไว้ในขวดแก้ว... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลย... การสูญเสียเบนจามินไม่ใช่ความล้มเหลวของท่าน... แต่เป็นส่วนหนึ่งของความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้า... ที่ซึ่งความรักจะไม่มีวันสูญหาย... วันหนึ่งเราทุกคนจะไปถึงจุดหมายปลายทางนั้น... ที่ซึ่งเบนจามินกำลังรอต้อนรับเราในงานเลี้ยงนิรันดร์... ที่ที่เสียงหัวเราะของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง... และความรักของเราทุกคนจะรวมเป็นหนึ่งเดียว.

ก่อนจะจากกันวันนี้... พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งนี้กลับไป... จงใช้ชีวิตในวันนี้ด้วยความหวัง... ไม่ใช่เพราะความเศร้าจะหายไปในทันที... แต่เพราะความรักของพระเจ้าและของเบนจามินยังคงอยู่... ในทุกครั้งที่ท่านเห็นท้องฟ้า... ในทุกครั้งที่ท่านได้ยินเสียงเครื่องบิน... ให้ระลึกถึงรอยยิ้มของเบนจามิน... และรู้ว่าเขายังคงบินอยู่... เขาไม่ได้จากไปไหน... เขาเพียงแค่นำทางไปก่อน... เพื่อรอวันที่จะได้พบกันอีกครั้งในอ้อมกอดของพระเจ้า... ขอให้ท่านเข้มแข็ง... และให้ไม้กางเขนนี้เป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะในหัวใจของท่านตลอดไป... อาเมน.