પવિત્ર ક્રૂસના મહિમાનો ઉત્સવ

કલ્પના કરો કે તમે રણના ધોમધખતા તાપમાં ચાલી રહ્યા છો. પગ નીચે ગરમ રેતી છે, ગળું સુકાઈ ગયું છે, અને રસ્તો ક્યારે પૂરો થશે તેની કોઈ ખાતરી નથી. યાત્રા એટલી લાંબી અને થકવી નાખનારી બની જાય છે કે ધીરજનો અંત આવી જાય છે. રણમાં ઇઝરાયલના લોકોએ આ જ અનુભવ્યું હતું. તેઓ થાકી ગયા હતા, ફરિયાદ કરવા લાગ્યા હતા, અને જ્યારે ઝેરી સાપોએ તેમને ડંખ માર્યા, ત્યારે ચારેબાજુ પીડા અને ભય ફેલાઈ ગયો.

પણ પછી ઈશ્વરે મોશેને શું કહ્યું? ઈશ્વરે રણમાંથી સાપને ગાયબ ન કરી દીધા. તેમણે રસ્તાની રેતીને રાતોરાત લીલીછમ ન બનાવી દીધી. તેમણે એક ખૂબ જ સાદી, પણ અકળ આજ્ઞા આપી: 'એક કાંસાનો સર્પ બનાવીને લાકડીના થાંભલા પર ઊંચો કર; અને જે કોઈ ડંખાયેલો તેની સામે જોશે, તે જીવશે.'

માત્ર એક નજર. ઊંચે જોવું…

આજે પવિત્ર ક્રૂસના મહિમાના ઉત્સવે, આજના શુભસંદેશમાં પ્રભુ ઈસુ નિકોદેમસને એ જ રણની ઘટના યાદ કરાવે છે: 'જેમ મોશેએ રણમાં સર્પને ઊંચો કર્યો હતો, તેમ માનવપુત્રને પણ ઊંચો કરવામાં આવવો જોઈએ, જેથી જે કોઈ તેમનામાં વિશ્વાસ કરે તે અનંતજીવન પામે.'

ઊંચે જોવું એ સહેલું નથી હોતું, ખાસ કરીને જ્યારે આપણું હૃદય ભારે હોય. જ્યારે આપણને ઘા વાગ્યો હોય, ત્યારે આપણી નજર કુદરતી રીતે જ નીચે, આપણા પોતાના ઘા તરફ, આપણી પોતાની વેદના તરફ વળી જાય છે.

આજે જૂન મહિનાની ૧૩મી તારીખ પછી લગભગ ત્રણ મહિના વીતી ગયા છે. ત્રણ મહિના… આ સમય કેલેન્ડર પર કદાચ થોડા અઠવાડિયાં જેવો લાગે, પણ જે હૃદય વિરહ સહન કરી રહ્યું છે, તેના માટે દરેક સવાર અને દરેક સાંજ એક અનંત પ્રતીક્ષા જેવી ભાસે છે.

એલન અને થાઓ, હું જાણું છું કે છેલ્લા ત્રણ મહિનામાં કેટલીય વાર તમારી નજર ઘરમાં ખાલી પડેલી જગ્યાઓ પર પડી હશે. બેનનો ડેસ્ક, તેના પુસ્તકો, તેનું હાસ્ય… એ બધું જોઈને હૃદયમાં એક ઊંડી કળતર ઊઠે છે. ક્યારેક રાત્રે એકલા બેઠા હોઈએ ત્યારે જૂની યાદો અને સવાલોનું વમળ ઘેરી વળે છે. આપણે ઈચ્છીએ છીએ કે કોઈ ચમત્કાર થાય અને રણનો માર્ગ બદલાઈ જાય.

પણ ક્રૂસ આપણને સત્ય છુપાવવાનું નથી શીખવતો. ક્રૂસ આપણને યાદ અપાવે છે કે ઈશ્વર પીડાથી અજાણ નથી. ઈસુ જ્યારે વધસ્તંભ પર લટકાવવામાં આવ્યા, ત્યારે તેમણે માનવજાતની દરેક પીડા, દરેક આંસુ અને દરેક વિરહને પોતાના શરીરમાં વહાવી લીધા. ફિલિપ્પીઓને લખેલા પત્રમાં પાઉલ કહે છે: 'તેમણે પોતાની જાતને ખાલી કરી દીધી… વધસ્તંભ પરના મરણ સુધી આજ્ઞાધીન બન્યા.'

આજે ઈસુ આપણને એ કાષ્ટ તરફ, એ પવિત્ર ક્રૂસ તરફ નજર કરવા બોલાવે છે. શા માટે? કારણ કે ક્રૂસ એ પરાજયનું ચિહ્ન નથી; તે અનહદ પ્રેમનું પ્રતીક છે. 'કેમ કે ઈશ્વરે જગત પર એટલો બધો પ્રેમ કર્યો કે તેમણે પોતાનો એકનો એક પુત્ર આપી દીધો.'

આપણા વહાલા બેન્જામિન વો—આપણા બેનને યાદ કરો. બેનનું જીવન આ પ્રેમની એક નિર્દોષ ઝાંખી હતું. બેન માત્ર એક તીક્ષ્ણ બુદ્ધિ ધરાવતો દીકરો નહોતો જે કમ્પ્યુટર અને કોડિંગની જટિલ દુનિયાને સહેલાઈથી સમજી જતો; તે એક એવો દીકરો હતો જેનું હૃદય સહુને જોડી રાખતું હતું.

એક સુંદર સ્મરણ છે—જ્યારે બેન તેના ભાઈ રાયન અને કઝિન સાથે પ્રવાસમાં હતો, ત્યારે એક વિશાળ લાકડાના પ્રવેશદ્વાર નીચે ઊભા રહીને તેણે બંને બાજુ પોતાના હાથ પહોળા કર્યા હતા, બંને નાના ભાઈઓના હાથ મજબૂતીથી પકડીને સહુને એકતાના તાંતણે બાંધી રાખ્યા હતા. તેના ચહેરા પર એક ખુલ્લું, નિર્દોષ અને વિશ્વાસભર્યું સ્મિત હતું.

હાથ પહોળા કરીને ઊભા રહેવું… શું આ ક્રૂસ પરના ખ્રિસ્તનું જ પ્રતિબિંબ નથી? ઈસુએ પણ વધસ્તંભ પર પોતાના બંને હાથ આખી દુનિયાને પોતાના પ્રેમમાં આલિંગન આપવા માટે ફેલાવી દીધા હતા. બેન પોતાના ટૂંકા જીવનમાં એ જ પ્રેમ અને ખુલ્લા દિલ સાથે જીવ્યો. તે હંમેશા આપવા તૈયાર રહેતો, સહુની સંભાળ લેવા આતુર રહેતો.

કેટલીકવાર જ્યારે કોઈ અણધારી આપત્તિ કે બીમારી આવે છે, ત્યારે માતા-પિતાના મનમાં એક અદ્રશ્ય ભાર જન્મે છે. 'શું અમે ક્યાંક ચૂક્યા? શું અમે વધુ કંઈ કરી શક્યા હોત?'

આજે વધસ્તંભ પરથી વહેતી કરુણાના સાક્ષી બનીને સાંભળો: તમે કશું જ ચૂક્યા નથી. બીમારી એ કોઈનો દોષ નથી, કોઈ પાપની સજા નથી. જેમ પ્રભુ ઈસુએ કહ્યું હતું, તેમ તે કોઈની ભૂલનું પરિણામ નથી. એલન અને થાઓ, તમે બેનને અસીમ પ્રેમ આપ્યો. તમે તેને દુનિયાની સુંદરતા બતાવી, તમે તેને વિશ્વાસ અને હૂંફ આપી. ઈશ્વર તમારી સામે કોઈ આરોપ નથી મૂકતા; તેઓ તો ક્રૂસ પરથી તમને પોતાના પ્રેમભર્યા હાથોમાં ઊંચકી લે છે. તમારા હૃદયમાંથી એ અપરાધભાવનો ભાર સદંતર ઉતારી દો.

રાયન, મારા વહાલા ભાઈ, તારા મોટા ભાઈ બેને જે રીતે તારો હાથ પકડી રાખ્યો હતો, તે જ રીતે તે આજે પણ સ્વર્ગમાંથી તારી સાથે જોડાયેલો છે. તું જ્યારે તારા પપ્પા-મમ્મીની પડખે ઊભો રહે છે, ત્યારે તું બેનના પ્રેમને આ ઘરમાં જીવંત રાખે છે. તું ક્યારેય એકલો નથી.

દૂર-સુદૂરથી જે પરિવારો ભારે ક્રૂસ ઊંચકીને ચાલી રહ્યા છે, જે બાળકો પીડામાં છે, તેઓ પણ આજે આ વધસ્તંભ સામે જુએ. આપણો ક્રૂસ ખ્રિસ્તના ક્રૂસથી અલગ નથી. જ્યારે આપણે આપણા દુઃખને ખ્રિસ્તના પ્રેમ સાથે જોડીએ છીએ, ત્યારે તે શાપ નથી રહેતો, તે મુક્તિ અને આશાનો માર્ગ બની જાય છે.

બેન્જામિન હવે એ સ્થાને છે જ્યાં કોઈ તરસ નથી, કોઈ રણ નથી, કોઈ પીડા નથી. તે સંત કાર્લો અકુતિસ અને તમામ સંતો સાથે સ્વર્ગીય મિજબાનીમાં પ્રભુના મહિમાવાન ચહેરાને જોઈ રહ્યો છે. તે ઊંચો કરાયો છે, પિતાના અખૂટ પ્રકાશમાં.

આજે જ્યારે તમે તમારા ઘરે પાછા જાઓ, ત્યારે એક નાનું કામ કરજો: તમારા ઘરના ક્રૂસ સામે થોડી ક્ષણો માટે શાંત ઊભા રહેજો. તમારી નજર એ પવિત્ર કાષ્ટ પર ઊંચી કરજો. તમારા તમામ આંસુ, તમામ થાક અને તમામ અધૂરા પ્રશ્નો ઈસુના ખુલ્લા હાથોમાં સોંપી દેજો.

યાદ રાખજો, જે અંધકાર શુક્રવારે વધસ્તંભ પર છવાયો હતો, તે રવિવારના પુનરુત્થાનના પ્રભાતમાં સદાને માટે ઓગળી ગયો.

જ્યાં સુધી આપણે સહુ પ્રભુના શાશ્વત ઘરમાં ફરી એક ન થઈએ, ત્યાં સુધી ક્રૂસ આપણો આશરો અને આપણી અડગ આશા બની રહે.

પિતા, પુત્ર અને પવિત્ર આત્માના નામે. આમીન.