ວັນສະຫຼອງການຍົກພຣະກາງແຂນອັນສັກສິດ

ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງ, ມື້ນີ້ເຮົາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໄມ້ກາງແຂນ. ບໍ່ແມ່ນໄມ້ກາງແຂນທີ່ເຢັນຊາ, ແຕ່ເປັນໄມ້ກາງແຂນທີ່ກາຍເປັນ 'ເສົາຫຼັກ' ແຫ່ງຄວາມຫວັງ. ໃນບົດອ່ານທຳອິດ, ເຮົາເຫັນປະຊາຊົນອິດສະຣາແອນທີ່ກຳລັງເດີນທາງຜ່ານທະເລຊາຍ. ພວກເຂົາເມື່ອຍລ້າ, ຫິວໂຫຍ, ແລະ ຄວາມອົດທົນຂອງພວກເຂົາກໍໝົດໄປ. ພວກເຂົາເລີ່ມຈົ່ມວ່າຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ໂມແຊ. ພວກເຂົາເບື່ອໜ່າຍກັບ 'ອາຫານທີ່ໄຮ້ຄ່າ' ນັ້ນ. ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາແຂງກະດ້າງ. ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໃຫ້ໂມແຊເຮັດງູທອງສຳລິດຂຶ້ນ ແລະ ຕິດໄວ້ເທິງເສົາ. ໃຜທີ່ຖືກງູກັດ, ຖ້າເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງງູທອງສຳລິດນັ້ນ, ກໍຈະມີຊີວິດຢູ່. ພາບນີ້ຄືພາບຂອງ 'ການເງີຍໜ້າ'. ໃນຍາມທີ່ເຮົາຖືກ 'ພິດ' ຂອງຄວາມທຸກໂສກກັດກິນຫົວໃຈ, ເຮົາຈະເບິ່ງໄປທາງໃດ?

ສາມເດືອນຜ່ານມາ, ພໍ່ Alan, ແມ່ Thao, ແລະ ນ້ອງ Ryan, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານອາດຈະຮູ້ສຶກເໝືອນທະເລຊາຍທີ່ກວ້າງໃຫຍ່. ຄວາມເງຽບອາດຈະດັງກ້ອງກວ່າສຽງໃດໆ. ບາງຄັ້ງ, ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ 'ເປັນຫຍັງ' ອາດຈະແລ່ນເຂົ້າມາເໝືອນງູທີ່ກັດກິນຄວາມສະຫງົບໃນໃຈ. ທ່ານອາດຈະຖາມຕົນເອງວ່າ: 'ຂ້ອຍພາດຫຍັງໄປບໍ? ຂ້ອຍຄວນຈະສັງເກດເຫັນອາການໄວກວ່ານີ້ບໍ? ຖ້າຂ້ອຍເຮັດແບບນັ້ນ ແບບນີ້, ບາງທີ...' ຂໍໃຫ້ພໍ່ບອກທ່ານຢ່າງຊັດເຈນໃນມື້ນີ້, ຕໍ່ໜ້າໄມ້ກາງແຂນນີ້: ທ່ານບໍ່ໄດ້ພາດຫຍັງເລີຍ. ຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ Benjamin Vo ຜະເຊີນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງໃຜ. ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງພໍ່, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງແມ່. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄວາມເຈັບປ່ວຍມາເປັນການລົງໂທດ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຮັກໃດໆທີ່ທ່ານມີຕໍ່ Ben ທີ່ສາມາດປ້ອງກັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໄດ້. ທ່ານໄດ້ຮັກລາວ, ໄດ້ດູແລລາວ, ແລະ ໄດ້ຢູ່ກັບລາວໃນທຸກລົມຫາຍໃຈ. ຂໍໃຫ້ທ່ານປ່ອຍວາງຄວາມຮູ້ສຶກຜິດທີ່ບໍ່ມີຢູ່ຈິງນີ້ລົງ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດທ່ານ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຢ່າໄດ້ກ່າວໂທດຕົນເອງອີກຕໍ່ໄປ.

Benjamin ເປັນເດັກຊາຍທີ່ມີຄວາມສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ຜູ້ທີ່ມັກເບິ່ງທ້ອງຟ້າ ແລະ ຝັນເຖິງ 'Con Chim Airlines' ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ບໍລິສຸດ. ລາວເປັນເດັກຊາຍທີ່ກ້າຫານ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍສະເໜີມອບເງິນໃນກະປຸກອອມສິນທັງໝົດຂອງລາວເພື່ອຊ່ວຍລຸງ William ທີ່ກຳລັງເຈັບປ່ວຍ. ລາວບໍ່ໄດ້ທຸບກະປຸກນັ້ນ, ລາວບໍ່ໄດ້ອວດອ້າງ, ລາວພຽງແຕ່ 'ສະເໜີ'. ນັ້ນຄືຫົວໃຈທີ່ແທ້ຈິງຂອງ Ben—ຫົວໃຈທີ່ພ້ອມຈະໃຫ້ໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນຕອບແທນ. ຄວາມຮັກນັ້ນ, ຄວາມກ້າຫານນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ຕາຍໄປພ້ອມກັບຮ່າງກາຍຂອງລາວ. ມັນຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່, ມັນຍັງຄົງໄຫຼວຽນຢູ່ໃນໂລກນີ້ຜ່ານຄວາມເມດຕາທີ່ທ່ານມອບໃຫ້ຄົນອື່ນໃນນາມຂອງລາວ.

ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຕັດໃນພຣະວໍລະສານວ່າ: 'ເໝືອນດັ່ງໂມແຊໄດ້ຍົກງູຂຶ້ນໃນທະເລຊາຍ, ພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດກໍຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.' ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເທິງເສົາໄມ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຮົາຢ້ານ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ເຮົາເຫັນ 'ຄວາມຮັກທີ່ສຸດ'. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສົ່ງພຣະບຸດມາເພື່ອຕັດສິນໂລກ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ໂລກໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ. ພຣະອົງຮູ້ຈັກຄວາມເຈັບປວດຂອງທ່ານ. ພຣະອົງຮູ້ຈັກຄວາມຫວ່າງເປົ່າໃນຕຽງນອນຂອງ Ben, ຄວາມເຫງົາໃນເວລາທີ່ທ່ານເຫັນເຮືອບິນບິນຜ່ານເທິງທ້ອງຟ້າ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໄກ, ພຣະອົງຢູ່ໃນຄວາມເຈັບປວດນັ້ນກັບທ່ານ.

ພີ່ນ້ອງເອີຍ, ການເງີຍໜ້າເບິ່ງໄມ້ກາງແຂນ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຄວາມເຈັບປວດຈະຫາຍໄປໃນທັນທີ. ແຕ່ມັນໝາຍຄວາມວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ແບກຫາບມັນຢູ່ຄົນດຽວ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ 'ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຫວ່າງເປົ່າ', ດັ່ງທີ່ນັກບຸນເປົາໂລໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນຈົດໝາຍເຖິງຊາວຟີລິບປີ. ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຂອງການເປັນມະນຸດ, ການເປັນທາດ, ແລະ ການຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຖ້າພຣະເຈົ້າສາມາດຜ່ານຜ່າຄວາມຕາຍໄດ້, ພຣະອົງກໍສາມາດນຳພາທ່ານຜ່ານຜ່າຄວາມໂສກເສົ້ານີ້ໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

Ryan, ອ້າຍ Ben ຍັງຮັກເຈົ້າຫຼາຍ. ຄວາມຊົງຈຳທີ່ພວກເຈົ້າຫລິ້ນນຳກັນ, ຄວາມສຸກທີ່ພວກເຈົ້າແບ່ງປັນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສົມບັດທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດພາກເຈົ້າໄປໄດ້. ຈົ່ງສືບຕໍ່ກ້າວເດີນດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ. ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຍິ້ມ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຝັນ, ເພາະອ້າຍຂອງເຈົ້າຢາກເຫັນເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄົນດຽວ, ພຣະເຈົ້າ ແລະ ອ້າຍຂອງເຈົ້າກຳລັງເບິ່ງແຍງເຈົ້າຢູ່.

ມື້ນີ້, ພໍ່ຢາກໃຫ້ທ່ານເຮັດສິ່ງໜຶ່ງ: ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງໄມ້ກາງແຂນໃນຫົວໃຈຂອງທ່ານ. ຢ່າເບິ່ງຄວາມຜິດພາດ, ຢ່າເບິ່ງຄວາມສູນເສຍ, ແຕ່ໃຫ້ເບິ່ງ 'ຄວາມຮັກ' ທີ່ພຣະເຈົ້າມີຕໍ່ທ່ານ. ໃຫ້ເບິ່ງຮອຍຍິ້ມຂອງ Ben ທີ່ຍັງຄົງສ່ອງແສງຢູ່ໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງທ່ານ. Ben ໄດ້ຜ່ານການທົດສອບທຸກຢ່າງແລ້ວ, ລາວໄດ້ພັກຜ່ອນໃນ 'ງານລ້ຽງແຫ່ງສະຫວັນ'. ລາວບໍ່ໄດ້ຈາກໄປໄກ, ລາວພຽງແຕ່ບິນສູງຂຶ້ນ, ຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຈັບປວດອີກຕໍ່ໄປ. ຄວາມຮັກຂອງລາວ, ຄວາມເມດຕາຂອງລາວ, ຍັງຄົງເຮັດວຽກຢູ່ຜ່ານ 'ນ້ຳສ້າງ' ທີ່ໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທຸກຍາກ, ຜ່ານການກະທຳທີ່ດີທີ່ທ່ານເຮັດໃນນາມຂອງລາວ. ຂໍໃຫ້ຄວາມຮັກນັ້ນເປັນແສງສະຫວ່າງນຳທາງທ່ານ ໃຫ້ກ້າວເດີນໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງ. ພຣະເຈົ້າຮັກທ່ານ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມທ່ານ. ຂໍໃຫ້ທ່ານພົບກັບສັນຕິສຸກທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້. ອາແມນ.